Vasten 1/4

De eerste week zat er afgelopen woensdag al op en ik weet nog dat ik dacht: het valt me niet tegen. Wat betreft het niet eten buiten die acht uur moet ik zeggen dat het me weinig moeite kost. Ik merk wel dat ik moet oppassen dat de maaltijden die ik nuttig geen compensatie worden voor de hele dag. De bedoeling is eiwit, groente en fruit en een minimum aan koolhydraten. Vet is geen probleem, als je er maar niet teveel koolhydraten bij eet. Dus een stukje kaas tussendoor (binnen die 8 uur) mag. Maar kaas bevat een stofje (caseïne) dat een licht verslavende werking heeft en al snel begint er iets te zeuren om meer. De valkuil, merk ik, is om deze trek te verwarren met honger. Het is zo makkelijk om jezelf wijs te maken dat je het nodig hebt maar als je daar aan toegeeft heeft de zeurpiet in je hoofd gewonnen. Ik vergelijk het maar met een jengelend kind. Als een klein kind iets wil gaat het soms jengelen. Als je hier eenmaal aan toegeeft dan weet je eigenlijk al dat je dit gedrag aanmoedigt, maar vaak doe je het toch om maar even van het gejengel af te zijn… en daar gaat het mis.

Qua energie moet ik zeggen dat het geen problemen oplevert, integendeel, ik voel me prima. Tijdens de verschillende sesshins die ik gedaan heb was mijn ervaring dat ik goed met weinig eten en weinig slaap toe kon. Daar zit je ongeveer 16 blokjes van 25 minuten te mediteren onderbroken door loopmeditatie of andere activiteiten zoals eten of een Teisho (lezing). De enige fysieke activiteiten zijn verder de taak die je krijgt (samu) en een half uurtje sport. Tijdens die sesshins barstte ik dus van de energie, vaak zo erg dat ik in de vier uurtjes die bedoeld zijn om te slapen gewoon wakker lag. Langzaam maar zeker bouw ik nu mijn eigen sesshin op. Vanmorgen ben ik om 4:00 uur opgestaan om 25 minuten te mediteren, zo is vandaag het weekend voor mij goed begonnen. De afgelopen week ben ik iedere morgen om 3:30 uur opgestaan om te mediteren. Toevallig hoorde ik tijdens het luisteren naar een interview met Sadhguru dat ze dit Brahma Muhurta noemen. Dit is blijkbaar in de yogawereld de beste tijd om te mediteren dus dat motiveert. 

Facebook en de tv heb ik nog niet eens zo erg gemist. Het is meer de gewoonte om die telefoon/tablet te pakken of om ‘s avonds de tv aan te zetten. In het weekend gun ik me wel een uurtje Facebook tijd vanwege mijn blogs. Maar als ik dan zie hoeveel reacties en berichten, waarop ik normaal gereageerd zou hebben, ik gemist heb, snap ik wel waarom ik het vaak zo druk heb. Het geeft me wel meer rust, meer tijd om te voelen wat ik voel en te denken wat ik denk. Je eigen gedachten en gevoel observeren zorgt ervoor dat je dingen van jezelf leert doorzien. En dat is volgens mij ook precies de bedoeling van deze periode. Of dit nu gemotiveerd wordt door religie of iets anders maak niet veel uit lijkt mij. De Katholieken doen dit na carnaval, de Moslims met Ramadan, de joden hebben Jom Kippoer en zo zijn er nog wel wat voorbeelden te vinden. Het enige grote verschil is volgens mij dat wanneer je gelooft in een alziende grootheid dit voelt alsof een ouder je betrapt als je stiekem een koekje pikt.  

Zoals ik al zei ging het tot en met woensdag van een leien dakje. De enige grote zeurpiet in mijn hoofd was de cafeïne. Het vervelende is dat die niet alleen in mijn hoofd zeurt, maar ook mijn veranderde stoelgang vraagt ineens om aandacht. En ook het sociale aspect van het samen een bakje doen zorgt voor extra verleiding om toe te geven, Dus wat de koffie betreft heb ik enkele malen gezondigd. Donderdag ging het echter wat minder soepel. De dag begon voorspoedig. 20 minuten gemediteerd, Lekker vlot geladen en zou zelfs zo vroeg bij het eerste filiaal zijn dat ik van tevoren maar even tien minuutjes gepauzeerd heb omdat anders de omwonende beginnen te klagen. Vanaf dat moment ging het mis. Aangekomen bij het filiaal blokkeert een andere vrachtwagen mij de weg naar de losplaats. Hij kwam materiaal leveren voor een nieuwe koelcel en dat kostte mij ruim een kwartier wachttijd. Vervolgens kwamen, terwijl ik aan het lossen was, de monteurs om dat ding in elkaar te zetten en daardoor liep de vertraging verder op. Afijn, om een lang verhaal kort te maken, de vertraging liep zover op dat nog een pauze nemen er niet echt in zat. Donderdags doe ik namelijk altijd boodschappen na mijn werk. Ik wil het dan niet te laat maken want ik ben dan ook aan de beurt om te koken. Helaas was mijn tweede rit erg lang waardoor mijn werkdag uitkwam op ruim 11 uur zonder noemenswaardige pauze. En daar gaat het mis heb ik nu wel duidelijk ervaren.

Tijdens het boodschappen doen merkte ik al dat ik me begon te ergeren aan het gedrag van andere mensen. Gelukkig kwam ik iemand tegen waar ik het goed mee kan vinden, maar die vertelde me helaas slecht nieuws over haar gezondheid. Toen ik even later langs het bierschap liep begon er in mijn achterhoofd wat te zeuren, bij het chipsvak nog een zeurpiet erbij, eenmaal bij de koeling aangekomen zag ik dat de pikante kipspiesjes afgeprijsd waren en gaf ik toe. Toen ik thuis kwam moest ik me beheersen om niet meteen de hele bak leeg te eten. Soms kook ik wat dingen vooruit omdat dit lang moet pruttelen of omdat er nog wat in de koelkast ligt wat eerst op moet en gelukkig had ik het daar druk mee, anders was de tv ook nog aangegaan. Doorgaans neem ik donderdags tijdens het koken een lekker Belgisch biertje, wat olijfjes, kaasje, worstje afijn, verwen ik mezelf omdat ik een hele week hard gewerkt heb. Ik zie nu in dat ik hierdoor vaak niet in de gaten heb hoe ik me werkelijk voel. Genot versus geluk. De onrust die ontstaat door (deels mentale)vermoeidheid zorgt ervoor dat ik eerder geïrriteerd raak. Omdat ik me zo niet wil voelen ga ik compenseren door mezelf te ‘verwennen’. Op zich niets mis mee, maar sommige verwennerijen worden een gewoonte waardoor ze hun kracht verliezen en er steeds meer nodig is om ervan te genieten. En daar zit de winst, het inzicht hiervan voor mij is om bewuster om te gaan met mijn energie. De rust bewaren valt niet mee in een baan waar alles op tijd moet gaan, maar dat is nu net de uitdaging. Hard werken en toch op tijd rusten, de juiste balans zien te vinden, dan hoeft er minder gecompenseerd te worden. De eerste tien dagen zitten er op. Ik heb er een goed gevoel bij.

tot de volgende blog,

namasté,

Peter.