危機 Crisis

Afgelopen week op tv hoorde ik zeggen dat het Chinese teken voor crisis uit twee delen bestaat namelijk: gevaar en kans. Dat spreekt me wel heel erg aan. Vaak moet er eerst iets goed mis gaan om ervoor te zorgen dat er weer iets nieuws kan ontstaan. Net zoals de omgewaaide boom die een voedingsbodem wordt voor insecten en schimmels en ruimte maakt in het bladerdak zodat er weer extra licht op de bodem van het bos kan vallen waardoor andere planten de kans krijgen om te groeien. De grootste moeilijkheid zit hem bij mensen meestal in het niet los kunnen laten van het oude vertrouwde. We willen alles onder controle hebben en zekerheid hebben voor de toekomst. Maar het Coronavirus leert ons wel een les. Iedereen wordt er in mijn ogen op gewezen hoe fragiel het leven is. We worden allemaal ziek en zwak, en uiteindelijk gaan we allemaal dood. Wat we tot die tijd doet is je eigen keuze. De andere les die het ons kan leren is hoezeer we allemaal met elkaar verbonden zijn. Dat valt juist extra op als je elkaar juist moet zien te ontwijken. Het is mooi om te zien hoe mensen toch manieren vinden om die verbinding op te zoeken. 

Zelf heb ik het de afgelopen week erg druk gehad met het bevoorraden van de winkels. Wat een gekkenhuis, en wat kan een mens soms lelijk doen als ie bang is. Maar gelukkig zijn er ook daar lichtpuntjes, onlangs kwam er een dame naar mij toe om mij en mijn collega’s te bedanken voor onze inzet. Zoiets doet je toch goed. Het besef dat er toch mensen zijn die je waarderen, want eerlijk gezegd krijg ik vaak het gevoel dat iedereen op vrachtwagenchauffeurs neerkijkt. Maar nu is het weekend. Normaliter was ik nu aan het sporten, maar de sportschool is dicht. Morgen zou ik naar zenles gaan, maar de zendo is dicht. Winkels heb ik voorlopig alweer genoeg gezien dus boodschappen doen stel ik nog even uit. Dus wat nu te doen?    

Als je troebel water met rust laat wordt het vanzelf helder ~Lao Tse

Door de rust die er nu ontstaat bij veel mensen komen er mooie nieuwe creatieve oplossingen tevoorschijn. De zenles van morgen gaat gewoon door. Niet in de zendo maar gewoon bij mij thuis, via de digitale weg, zitten we toch samen in een les zonder dat we elkaar aan kunnen steken. Ik zag dat Christel van Yoga Globe buiten yogales geeft, en er worden meer van dit soort bijeenkomsten georganiseerd, waarbij het natuurlijk wel van belang is om gepast afstand van elkaar te houden. Wat ik ook mooi vond is dat er opgeroepen wordt om brieven te schrijven of tekeningen te maken voor mensen in ziekenhuizen of verzorgingstehuizen. Dit levert in mijn ogen een rijkere samenleving op dan dat iedereen keihard aan het werk is om de centen te verdienen die nodig zijn de spullen te kopen waarmee je jezelf wil troosten omdat je zo hard gewerkt hebt. Want in dit proces van knokken voor je genot vergeten we vaak wat werkelijk geluk is. Verbonden zijn en je creativiteit kunnen ontplooien zorgt ervoor dat je minder middelen nodig hebt om te kunnen genieten en gewoon gelukkig te zijn. Als dit inzicht bij een groot aantal mensen binnenkomt biedt dit virus een gouden kans, een voedingsbodem voor nieuwe groei.

Corona is de lichtkrans om de zon die met het blote oog alleen zichtbaar is tijdens een zonsverduistering. Grappig om te lezen is dat de Corona warmer is dan het oppervlakte van de zon zelf. Je zou dus kunnen zeggen dat er meer energie vrijkomt in de Corona, hoe toepasselijk. Symbolisch gezien, en een beetje vrij vertaald, zou je kunnen zeggen dat de Corona crisis staat voor een nieuwe kans om meer creatieve energie te kunnen ontplooien om met elkaar te kunnen verbinden. Zonder grenzen maar met de juiste persoonlijke afstand, passend bij de situatie. De hitte die kan ontstaan rond het corona gebeuren kan ervoor zorgen dat er andere wereldwijde problemen opgelost worden. Er worden nu al veel verbeteringen gerapporteerd in het milieu over heel de wereld. 

De natuur of moeder aarde of hoe je het maar wil noemen leert ons misschien wel op deze manier een wijze les. Laten we stoppen met het produceren van onzin. Laten we voorkomen dat we misbruik maken van de natuur. Laten we onze nieuwe energie steken in duurzame zaken. Laten we onze creativiteit gebruiken voor het oplossen van geschillen in plaats van het opzoeken van conflicten. Laat ons op zoek gaan naar oplossingen in plaats van het aandragen van problemen. Laat ons allemaal een werken aan de eenheid die we bestemd zijn om te zijn. In wezen zoeken we dit allemaal, we willen allemaal graag onderdeel zijn van iets groots. We willen er allemaal bijhoren. We willen allemaal verbonden zijn met elkaar, dat toont corona ons nu wel. Als je mensen verbiedt om samen te komen zoeken ze toenadering op de gekste manieren.  Een eenheid kunnen zijn zonder jezelf hierin te verliezen is volgens mij een geweldig streven. Misschien eerst op lokaal niveau, dan landelijk, continentaal en uiteindelijk wereldwijd.         

maar ja, zoals John Lennon al zong:  

Je vind me misschien een dromer 

Maar ik ben dat niet alleen 

Ik hoop dat op een dag jij meedoet

En dat de wereld leeft als één

You may say I’m a dreamer

But I’m not the only one

I hope some day you’ll join us

And the world will be as one

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s