Doelloos

Tijdens de zenlessen hebben we wel eens gesproken over doelgerichte doelloosheid. Van tijd tot tijd niets doen is goed voor je rust, inzicht en creativiteit. Je kan dit bewerkstelligen door zogenoemde witjes in te plannen. Witjes zijn momenten dat je even niets doet en ook geen afleiding zoekt. Gewoon even niets doen om daarna weer met nieuwe energie en creativiteit naar de volgende taak of een nieuwe avontuur door te gaan.

Van de andere kant heb ik al van kinds af aan te horen gekregen: ledigheid is des duivels oorkussen. Als je lui bent en niets doet komt er weinig goeds van. En in zekere zin ervaar ik het ook wel een beetje zo op dit moment. Zonder verplichtingen is er niets dat je rooster bepaald. Behalve die éne dag in het weekend die ik nu werk heb ik geen reden om de wekker te zetten. Er zijn momenteel geen obstakels om me druk over te maken en niemand om me tegenover te verantwoorden. Het is misschien wat zwart-wit gesteld, maar niets moet en alles mag. En dat resulteert er bij mij nogal eens in dat ik dingen uitstel want het kan morgen altijd nog. En ja, morgen is een heel handig begrip als je iets niet wil doen, want als je er goed over nadenkt kun je morgen niets doen (doen=nu). Een ander nadeel van teveel vrije tijd is dat je alle tijd hebt om toe te geven aan je impulsen. Een aantal van die impulsen kan positief zijn, maar een groot deel van mijn impulsen komt uit de koelkast. De meeste kilo’s die ik tijdens mijn pelgrimstocht kwijt geraakt was heb ik alweer teruggevonden.

Teveel vrije tijd geeft ook veel ruimte voor nadenken. Niet dat denken verkeerd is, maar als je net als ik nadenkt over de gedachten die je hebt lijk je al snel op een hond die zijn eigen staart achterna rent. Door zen en meditatie heb ik geleerd niet te piekeren, maar het nadenken over je gedachten is net zo verslavend, met als enige verschil de emotionele lading. Het is dus de hoogste tijd om daar eens over na te denken. Waar komt het vandaan? Wat voor nut heeft het? Ik heb de afgelopen maanden geleerd om te vertrouwen op mijn intuïtie. Ik heb geleerd om te voelen wat goed voor mij is en dat keuzes al gemaakt zijn voor je er over na-denkt. Zoals het woord zegt denk je pas na terwijl je feitelijk de keuze al hebt gemaakt. Vanuit een dieper weten of een programmering maken we een keuze en gaan er dan pas een reden voor zoeken. Dit is wetenschappelijk aangetoond (Morgan Cerf).

Waarom dan zoveel gedachten? Zelf denk ik dat het willen oplossen van problemen ermee te maken heeft. Er gaat vanalles anders dan ik zou willen. Ook op dat punt heb ik één en ander geleerd. Als je niets verwacht is alles prima, als je een beeld hebt van hoe het zou moeten zijn is het niet snel goed, als je iets verlangd dan moet het voldoen aan een bepaalde norm. Maar hoe kun je je nu niet verzetten tegen het gevoel dat er iets fout gaat? En wat nu als jij er zelf niets of weinig aan kan veranderen? Hoe kun je niet nadenken over de strijd die gaande is op allerlei sociale levels. Op straat, op de tv, social media en zelfs in familie en vriendenkringen is er een gevecht van voor en tegen. Maar moet het een strijd zijn?

Waarom willen mensen strijden? En werkt het eigenlijk wel? De strijd tegen oorlog is per slot van rekening ook oorlog voeren. De oorlog tegen drugs, criminaliteit en noem maar op zorgt doorgaans voor meer strijd? Waarom willen we het virus bestrijden? Waarom proberen we het niet te begrijpen? Als je iets begrijpt kun je er mee omgaan. Door mijn manier van denken ben ik bijna de strijd aangegaan tegen het strijden, maar ook dan ben ik net als die hond die zijn staart achterna rent, alleen bijt ik me er dan ook nog eens in vast.

Misschien is het goed voor iedereen om eens even een time-out te nemen van die strijd. Dat we allemaal eens goed voelen en dan nadenken waar de drang om te strijden nu vandaan komt. Zou het kunnen zijn dat we bang zijn? Bang voor het virus, bang voor de maatregelen, bang voor de gevolgen op langere termijn, bang voor onze vrijheid?

Ach ja, denken over het denken. Als je iets begrijpt hoef je het niet meer te vrezen, dat geldt zelfs voor de dood. Als je werkelijk begrijpt dat niemand het overleefd kun je werkelijk van het leven genieten zolang het er is. Soms moeten mensen eerst een ziekte of een zwaar ongeluk krijgen om dat te begrijpen.

Vanaf 1 december ga ik voor mezelf een schema maken. Yoga, meditatie en sport op vaste tijdstippen. Toevallig zag ik op Facebook The invitation van Juno Burger langskomen en daar doe ik dan ook maar aan mee. Minder denken, meer doen en even de strijd loslaten.

Samen mediteren

Evenement georganiseerd door: Shamanita    

Locatie: De Liefdeskerk, Mathenessestraat 33 Breda

Het is alweer even geleden dat ik iets geschreven heb over activiteiten waar ik aan deelgenomen heb. Door de drukte van mijn baan en bijkomende stress had ik moeite om in de juiste flow te komen om leuke dingen te doen en erover te schrijven. 

Ik had al een paar keer dit evenement gedeeld omdat ik zulke initiatieven zeer kan waarderen, zeker in deze tijd. Maar om zelf mee te doen schoof ik steeds voor me uit. Tot ik zaterdagavond moe maar voldaan thuis kwam van mijn werk en de uitnodiging langs zag komen. Toen voelde ik meteen, daar wil ik bij zijn. Ik mediteer regelmatig, maar samen mediteren vind ik veel fijner. 

Esther (Shamanita) had me een foto* gestuurd van de locatie en bij aankomst was ik er erg blij mee want ik zou de yurt daar niet gezocht hebben. De Liefdeskerk is een yurt in een loods. Er is een deurbel, en toen ik binnenstapte dacht ik even dat ik er misschien beter wel gebruik van had gemaakt want ik hoorde heel zacht stemmen maar ik zag niemand. Toen mijn ogen een beetje gewend waren zag ik een yurt waar de stemmen uit kwamen. Ik kreeg een warm welkom en ik mocht een plekje uitzoeken om te gaan zitten. We waren met zijn drieën. Lenneke kende ik al van haar verbindende activiteiten op Facebook. Na een korte introductie gingen we mediteren. Shamanita begeleidde de meditatie met de drum. Dit hielp mij om de onrust in mijn lijf wat makkelijker los te laten. Na een lange drukke werkdag die zaterdag had ik teveel en te snel gegeten en was vroeg naar bed gegaan. Dat was die zondagmorgen nog goed te merken in mijn buik. Maar de drum bracht rust en hierdoor voelde ik me erg ontspannen worden. Het wringen in mijn onderbuik ging over naar een rustig borrelen. Al snel ontstond er een diepe rust, de warmte van de kachel en de dempende werking van de yurt dragen hier enorm aan bij. Na enkele minuten verstomde het geluid van de drum en was er een intense stilte. Blijkbaar zit er een lek in het dak van de loods recht boven de yurt want om de zoveel tijd viel er een druppel op het dak van de yurt. Dit werkte voor mij als een soort mindfulnesbel. Als mijn gedachte aan het afdwalen waren bracht het haast voelbare geluid mij weer terug in het nu. Langzaam en zachtjes kwam het geluid van de drum weer terug. Op een zeker moment voelde ik dat het tijd werd om mijn ogen te openen en weer terug boven water te komen. Het duurde even voor ik weer volledig wakker was. Lenneke zei dat het best wat langer had mogen duren en achteraf vond ik dat ook wel. 

Na de meditatie hebben we nog een lekker kopje thee gedronken. We hebben nog een beetje gekletst over de wereld van vandaag en andere activiteiten die ik zou kunnen bijwonen. Ik vind het fijn om te praten met mensen die, net is ik, meer positiviteit in de wereld willen brengen, vooral in deze uitdagende tijden. 

Als je er ook een keer bij wil zijn is het goed om even een persoonlijk bericht te sturen naar Esther Ruiten/ Shamanita.

Duur van het evenement: +/- 30 minuten.

Wekelijks:

  • maandag :20:00-20:30
  • Zondag 10:00-10:30

accommodatie

  • Bereikbaarheid: Goed bereikbaar 
  • Parkeergelegenheid: Parkeren op straat

Organisatie

  • Communicatie: via messenger
  • Ontvangst: hartelijk
  • Betaling: donativo, in een potje of via een open tikkie

*

Niemandsland

Chateau de Puyferrat, Saint Astier

Omdat mijn avontuur abrupt afgebroken is ben ik op dit moment in een soort vrije val terechtgekomen. Eerst voelde ik veel weerstand en vooral op het moment dat ik er achterkwam dat er nog pelgrims door liepen in Spanje wou ik meteen terug. Het voelde alsof ik gefaald had in mijn vertrouwen. Dat vertrouwen was nu net zo gegroeid tijdens mijn wandeling. Ik kreeg het gevoel dat ik door mijn twijfels de verkeerde beslissing had genomen. Na wat zoeken op internet kwam ik uit op een vlucht op zondagmorgen van Charleroi naar Biarritz voor €10,-. Openbaar vervoer naar het vliegveld kost binnen België iets van twee tientjes, nog een paar tientjes erbij voor mijn rugzak en ik zou zondagmiddag al over de route Del Norte naar Santiago kunnen lopen. Voor de zekerheid heb ik toch maar even een mailtje naar het Sint Jacobsgenootschap gestuurd waar ik bij aangesloten ben en die raadde het mij met klem af. Eerder al had ik discussies zien langskomen in verschillende facebookgroepen over het wel of niet doorgaan met de tocht en ik heb me er, met pijn in mijn hart, maar bij neergelegd dat het niet erg verstandig zou zijn om terug te gaan. 

En nu,maar meteen aan de slag? Wil ik wel weer terug in die hectiek van voor mijn tocht? Dat heeft me enigszins depressief gemaakt en zelfs op de rand van een burn-out gebracht. Zonder meditatie en de lessen die ik van zen heb geleerd was het zeer zeker misgegaan. Nu had ik nog de keuze om te gaan lopen en al heb ik het niet uit kunnen lopen het heeft me wel geholpen. Een mooie zen gedachte die in me opkwam is dat stilstaand water vanzelf helder wordt. Met andere woorden, als je voor grote keuzes staat is het soms beter om even helemaal niets te doen. Als alles bezonken is komen regelmatig de beste ideeën bovendrijven en zie je vaak de wegwijzertjes eerder die je het juiste pad wijzen. 

Als kind was ik al hyperactief en mijn leven lang heb ik twee banen of extreem lange weken gewerkt. Stilzitten is voor mij dus niet eenvoudig. Vertragen is een term die vaak in de zenlessen wordt gebruikt. Een advies dat ik ook wel eens aan andere mensen heb gegeven, maar zelf eigenlijk nooit ter harte heb genomen besef ik nu.”Practice what you preach” zeggen ze wel eens, maar soms heb je zelf niet eens door dat een bepaald advies in verschillende etappes in praktijk gebracht kan worden. Ik was al wat minder gaan werken, maar dat deed ik deels door sneller te gaan werken zodat ik meer vrije tijd had, maar zo werkt het dus niet. Daarbij vulde ik de vrije tijd op met allerlei activiteiten en vooral ook met de intentie daartoe. Ik moet nog dit en ik wil nog dat, en als ik tijd heb….. Het feit dat het allemaal niet meer lukte, omdat ik er geen tijd, zin of energie voor op kon brengen, deed er niets aan af dat ik het er maar druk mee had.

Voor mijn gevoel zit ik nu in een uitzonderlijke situatie en op een belangrijk kruispunt in mijn leven. Financieel is het geregeld, ik heb onbetaald verlof tot het eind van het jaar en dat gat wordt rechtgetrokken door de verkoop van het huis. Ik heb onderdak, er staat nog wat geld op de bank voor verteer en onderdak tijdens de reis, ik hoef dus eigenlijk even helemaal niets. Maar dat valt niet mee voor mij. Niet dat ik me (tot nu toe) verveel, maar ik voel zo sterk dat ik moet werken, sporten, mediteren of andere activiteiten moet verrichten om iets te verbeteren in mijn leven. Of anders moet ik misschien maar weer eens wat meer gaan socializen. Helaas de horeca is dicht en in de winkels is het nu niet echt gezellig. Facebook is wat dat betreft een uitkomst, maar net als in het gewone leven moet je bewust kiezen wat je uitnodigt in je leven en wat je bezighoudt. Gelukkig zijn er mensen als Chantal Schenk die me eraan herinnerde dat wanneer je je zelf wil ontmoeten het goed is om jezelf te on-moeten. Niets moet, alles mag, vanuit rust en liefde kun je de helderheid en de kracht vinden om goede keuzes te maken en de juiste stappen te nemen.

Ik blijf dus nog maar even in de rust. Voor mij is het een keuze. Ik begrijp dat het voor veel mensen anders voelt op dit moment omdat de meeste mensen er niet voor gekozen hebben om thuis te zitten. Maar het is wel altijd jouw keuze hoe je de situatie wil zien en ervaren. De toekomst is altijd onzeker hoe zeer je het ook anders zou willen. Het vasthouden aan wat was en het verlangen naar wat je zou willen is wat het soms moeilijk maakt wanneer er iets verandert in je leven. Tijdens mijn tocht heb ik veel ups en downs meegemaakt en al snel geleerd om mijn verwachtingen te verruilen voor vertrouwen. De éne dag had ik een heel kasteel tot mijn beschikking en de daaropvolgende dag moest ik tijdens een hoosbui mijn tentje opzetten in de modder aan de oever van een rivier terwijl de schemer snel inviel.Hopende dat het snel nog even droog genoeg zou zijn om mijn potje te koken zodat ik niet met honger naar bed hoefde. Toen dat allemaal gelukt was ben ik net zo tevreden gaan slapen als ik in het kasteel heb gedaan. Als je iets verwacht en je krijgt iets anders dan valt het tegen, als je niets verwacht kan alles meevallen. 

Wat een bijzondere toevalligheid, terwijl ik dit aan het schrijven ben belt er een oud-collega. Tijdens het gesprek krijgen we het over bijscholing en hij geeft me een tip over de mogelijkheid van subsidie voor online bijscholing. Als ik nu toch thuis zit….

Soms moet je even stilstaan om te zien wat er allemaal op je pad komt. En als je er rustig de tijd voor neemt kun je ook meer genieten van alles wat er op of langs jouw pad beweegt, groeit en bloeit. Dat is een les die ik tijdens mijn pelgrimstocht heb geleerd en een les die zich nu op deze manier manifesteert in dit niemandsland waar niets moet en alles mogelijk is. 

Pelgrim

Pelgrim, Pélerin of Peregrino

Voor ik op weg ging had ik me er een beeld van gevormd. Zeeën van tijd en héél veel rust. Mijn plannen waren bloggen, vloggen, foto’s maken en filmen vanuit de lucht met een minidrone. Daar is niet zoveel van gekomen als ik verwacht had. De weg, Chemin of Camino slokt je tijd en aandacht wel op. Ik kan niet zeggen dat ik me in de 1600 km die ik heb gelopen echt verveeld heb. Zelfs in een saaie hotelkamer aan de rand van een grote stad op een regenachtige dag had ik wel wat te doen zoals de was doen en het voorbereiden of repareren van het materiaal zodat ik de volgende dag weer onbezorgd op reis kon. 

Door mijn snelle terugkomst in verband met de lockdown in Frankrijk moeten een aantal dingen nog bezinken, maar de Camino leeft. Ondanks de corona maatregelen heb ik er toch veel van kunnen voelen, proeven, ruiken en ervaren. Het leeft niet alleen onder de pelgrims, maar ook onder de bevolking die langs de route leeft. De één meer dan de ander, in de grote steden leeft het vaak minder dan op het platteland. Het verschilt van regio tot regio, maar als pelgrim krijg je respect en wordt je zo ook gestimuleerd om dat waard te zijn. Hoe dichter je bij Spanje komt hoe sterker het wordt.

Verdeeld over de verschillende landen en regio’s zijn er een aantal Sint Jacobsgenootschappen die samenwerken. Voor je aan je weg begint is het goed je aan te sluiten bij zo’n genootschap. Zo kun je in het bezit komen van een credential, een soort paspoort waarmee deuren opengaan die anders gesloten blijven. In dit credential kun je stempels verzamelen bij kerken, overnachtingsplekken, vvv’s of gemeentehuizen. Zo kan je naderhand terugkijken waar je op welke dag was. Als je de laatste 100 kilometer twee stempels per dag haalt (wanneer je te voet bent) krijg je een Compostella. Fietsers moeten dit van de laatste 200 kilometer kunnen overleggen voor ze het certificaat kunnen bemachtigen. De genootschappen zorgen ook voor de bewijzering van de routes, het schoonhouden ervan en de contacten met de verschillende slaaplocaties. Je kan een geprinte routebeschrijving van de verschillende trajecten kopen of je kan de routes en de points of interest downloaden in bijvoorbeeld Maps.me. Ook zijn er allerlei boeken/apps zoals bijvoorbeeld Miam Miam Do Do waarin je routes en belangrijke plekken kunt vinden. 

De routes lopen erg uiteen, hoe verder van Spanje hoe meer het zich vertakt. Er lopen routes door heel Europa. Veel hiervan overlappen de landelijke routes zoals in Nederland LAW (Lange Afstand Wandeling) en Frankrijk en België GR (Grand route of Grande randonneé) Dan zijn er ook nog overal lokale routes die soms kruisen of overlappen. Het grootste deel van de ‘camino’ is aangegeven door het symbool van de gele sintjacobsschelp op de blauwe achtergrond. Soms is het in de vorm van een pijl, soms een sticker waarvan één kant als pijl fungeert, soms alleen de schelp en op sommige plekken moet je de geel met blauwe stickers volgen die net als de GR (rood /wit) met symbolen werken voor linksaf, rechtsaf en niet inlopen. Maar dan wordt het soms lastig. Je hebt lokaal ook wel eens een gele route, of een blauwe. En niet alle stickers of verf zijn altijd even duidelijk zichtbaar. Op die manier ben ik enkele malen op het verkeerde pad terecht gekomen. 

De route loopt langs groot aantal al dan niet religieuze bezienswaardigheden. Ik vond het wel grappig dat iemand op een gegeven met zei dat ik wel erg veel kerken fotografeerde. Dat is vrij logisch als je een pelgrimsroute loopt, het is en blijft per slot van rekening een christelijk verhaal. Niet dat dat mijn uitgangspunt was. Toch is er op dat gebied wat mij betreft wel wat veranderd. Alhoewel ik katholiek opgevoed ben heb ik me jarenlang afgezet tegen het kerkinstituut. Nu heb ik in leren zien dat het vooral het religieuze deel (wat  in mijn ogen vatbaar is voor machtsmisbruik) dat ik niet kan appreciëren. Als je rondwandelt in die prachtige grote Kathedralen kun je niet anders dan onder de indruk zijn. Je krijgt dan sterk het gevoel dat je onderdeel bent van iets groters dan jezelf en dit klinkt door in de hele route. Het dwingt enerzijds respect af en van de andere keer kant heb je ook het gevoel dat je erbij hoort.

Evenals bezienswaardigheden zijn ook de verschillende slaapplaatsen aangeduid in de gidsen en de navigatie. Je hebt een aantal verschillende categorieën. Het goedkoopste is meestal de plaatselijke refuge (halte of herberg). Dan zijn er vaak ook mensen die pelgrims in huis nemen en er zijn de meer professionele bed & breakfast en hotels. De laatste twee zijn vaak duurder maar geven soms pelgrimskorting als je het credential laat zien. De prijs van een niet commerciële plek gast van ‘gratis’ of donativo tot maximaal zo’n €25,- en soms zit daar het ontbijt bij inbegrepen. Donativo wordt door sommige mensen verward met gratis, maar het houdt in dat je mag geven wat je wil.  De hotels beginnen bij €35,-. Dat loopt dus al snel in de papieren, zeker als je verwacht zo’n 100 dagen onderweg te zijn. Een andere optie is kamperen, op de camping of in het veld. Nadeel is wel dat je een hoop extra gewicht bij je hebt. In verband met de vele gesloten slaap locaties door Covid was dit voor mij vaak de beste optie. 

De refuges zijn vaak panden die van de gemeente of de parochie zijn. Ik heb regelmatig in een deel van een klooster of een monumentaal pand gelogeerd. Je hebt daar meestal goed sanitair, een keuken en het is doorgaans ingericht met stapelbedden om zoveel mogelijk slaapplaatsen te creëren. Als je met meerdere pelgrims bent kun je samen koken of ieder zijn eigen dingetje doen. Ik vond het wel leuk dat ik op een zeker moment de kans kreeg om van wat verschillende pelgrims gekocht hadden een gezamenlijke maaltijd te maken. Wat er eventueel overblijft kun je laten staan voor de volgens pelgrims. Zo kan het zijn dat je ergens aankomt en er al een biertje koud staat en zaken zoals kruiden, boter, olie en koffie voldoende aanwezig zijn. Ook is er in sommige keukens een kastje met conserven en bijvoorbeeld pasta producten voor mensen die op zondag aankomen. Als je daar iets van neemt wordt er wel verwacht dat je iets in het potje doet zodat de voorraad weer aangevuld kan worden. 

Op veel plekken wordt gevraagd om zelf je beddengoed af te halen voor je vertrekt, soms krijg je lakens en soms alleen dekens. Het wordt daarom aangeraden om in ieder geval een lakenzak (dunne slaapzak) bij te hebben. In verband met Covid wordt er ook gebruik gemaakt van wegwerp lakens en kussenslopen. Na een aantal overnachtingen wordt het een gewoonte en zo zijn er meer dingen die gewoon worden. Op veel plaatsen mag je niet met je wandelschoenen binnen. Er staat dan een rek voor de schoenen en vaak een doos met oude kranten om in je schoenen te proppen als ze nat zijn. Op veel plekken wordt ook gevraagd om je rugzak in de hal te laten staan. Je kunt dan de dingen die je nodig hebt in een bakje doen en op de slaapkamer zetten. Op deze manier wordt je gaandeweg opgevoed naar de regels van de Camino. 

Als je bij mensen thuis slaapt of in een b&b gelden vaak dezelfde regels. Soms is er een keuken beschikbaar en soms kun je van tevoren aangeven dat je (mee)wil eten. Er zijn mensen die pelgrims opvangen om wat geld te verdienen, maar veel doen het vanuit een bepaalde overtuiging of eenzaamheid. De mensen die je ontvangen bij de refuges zijn ook vaak vrijwilligers. Een aantal mensen die ik ontmoet heb zijn zelf op pelgrimstocht geweest en onderhouden er zo een band mee. Daarom leeft de Camino ook echt, of eigenlijk moet ik zeggen de Chemin, omdat ik alleen nog maar in Frankrijk gelopen heb. 

Dat het leeft heb je in eerste instantie misschien niet zo door, maar nu ik terugkijk heb ik de eerste tekenen van leven al op de dag van mijn vertrek ervaren. Bij het halen van mijn eerste stempeltje in de grote kerk de week voor mijn vertrek was er al enthousiast gereageerd. Meteen waren er verhalen van mensen die ook gelopen hebben. Sommige doen het in etappes in hun vakantie en sommige in één keer zoals mijn plan was. Toen ik daadwerkelijk op pad ging werd ik door veel mensen vriendelijk begroet en soms aangesproken. In het Ginneken kwam er een oudere dame naar me toe en ze vertelde me enthousiast dat ze de tocht 20 jaar geleden samen met haar man had gelopen. Navenant ik verder van huis ging ben ik steeds vaker mensen tegengekomen die het zelf ervaren hebben. 

Een aantal gastvrouwen waar ik gelogeerd heb vertelde me dat het opvangen van pelgrims hun manier is om de tocht te beleven. Ze hebben me dan ook gevraagd om iets van me te laten horen als ik Santiago heb bereikt. Het gaat me dan ook aan mijn hart dat ik het nu nog niet af kon maken. Veel pelgrims en gastheren/vrouwen hebben een eigen verhaal. Vaak is het verlies van een partner, echtscheiding, burn-out problemen, baan kwijt of een opeenstapeling van vanalles de reden waarom mensen gaan lopen. Voor de mensen die ontvangen en onderhouden is het vaak hetzelfde. Uit eenzaamheid, hobby of zingeving sluiten ze zich aan en helpen zo de Pelgrims hun fysieke en mentale weg te gaan.

Langs grote delen van de route staan fruit-, kastanje- en notenbomen. Of die er bewust met die reden geplant zijn weet ik niet, maar je kan er wel van eten. Sommige mensen plukken fruit uit eigen tuin en zetten dit langs het pad voor de pelgrims. Vaak zijn er ook watervoorzieningen al dan niet speciaal voor pelgrims. En als je geen drinkwater meer hebt kun je altijd kijken op het kerkhof. Doorgaans is daar wel een kraantje met drinkwater. Zeker op het platteland kun je ook bij mensen aankloppen voor hulp. Ik heb onderweg mooie verhalen gehoord hierover. 

Geven en nemen is iets wat constant speelt op de pelgrimstocht. Het heeft mij aan het denken gezet over individualiteit en autonomie. Ik geef liever dan dat ik neem. Ergens besef ik nu dat dit ook een vorm van egoïsme is. Als ik iets geef dan heb ik een goed gevoel over mezelf. Als ik een ander die kans niet geef voel ik me sterk, maar ik ontneem de ander op die manier een mogelijkheid om zich goed te voelen over hetgeen hij of zij voor mij had willen doen. Anderzijds heb ik ook de frustratie gevoeld van het vragen om hulp en dit niet krijgen. Nu pas besef ik dat die frustratie wederzijds is. Als ik mensen belde voor een overnachting kreeg ik vaak een geïrriteerde reactie die ervoor zorgde dat mijn antipathie tegen bellen (zeker in een andere taal) groter werd. Die irritatie voelde op mij gericht, maar nu pas besef ik dat het voor veel mensen ook erg moeilijk moet zijn om nee te zeggen als je graag wil helpen. Maar veiligheid en gezondheid gaan voor en ik heb er begrip voor, maar dat weet de persoon de andere kant van de lijn niet. 

Er is ook veel vertrouwen heb ik gemerkt. Er wordt meestal weinig gepraat over koetjes en kalfjes, vaak zijn de gesprekken open en diepgaand. Het is soms aftasten naar de overeenkomsten en verschillen op gebieden als religie, spiritualiteit, kennis en normen en waarden. Het uitwisselen van levensverhalen, ervaringen, geloof en gevoelens staan hoog in het vaandel. Ook heb ik meer geleerd te vertrouwen op een goede afloop. Waar je het aan toeschrijft maakt in feite niets uit volgens mij, maar als je gelooft dat je er op kunt vertrouwen dat het goedkomt dan gebeurd dat ook, al is het niet altijd in de vorm zoals je dat zelf bedacht hebt. 

Dit alles geeft de pelgrimstocht een zekere energie die voelbaar is in alles. De Sint Jacobsschelpen die opgehangen zijn door bewoners, de pelgrimsbeelden, de straatnamen, wegwijzers met de afstanden naar Santiago de Compostela die in verschillende gemeenten hangen en zelfs speciale picknicktafels en overkappingen voor pelgrims benadrukken dat. Ik ben het gaan zien als een levensader die naar het hart van Santiago leidt. Je zou het aders van duurzaam geluk kunnen noemen. Aders die geluk aanvoeren en ongeluk afvoeren zoals de aders in ons lichaam dat doen met zuurstof en afvalstoffen. Vaak worden ook er wonden geheeld door de energie die stroomt door deze aders. 

Ik wil in de toekomst mezelf graag sterk maken voor een betere doorbloeding van deze aders in onze regio. Tot voor kort wist ik niet eens dat een dergelijke ader door onze mooie stad loopt. Sterker nog, bij toeval ontdekte ik dat het pad door het markdal loopt. Dus daar mag in de toekomst wat mij betreft misschien wel eens wat meer aandacht aan besteed worden. 

Helaas heb ik het pad niet tot het eind kunnen volbrengen. Het staat wel hoog op mijn verlanglijstje. Misschien is het een mooi doel om aan deze kant van de ader te werken tot ik op een gunstiger moment de weg kan hervatten waar ik gestopt ben. Van de 1600 kilometer die ik afgelegd heb waren het er ongeveer 1500 solo. Autonoom en zonder veel hulp van buitenaf. Mijn rugzak woog bij terugkomst 27 kilo, vol met spullen die ik nodig had om zelfstandig door te kunnen gaan. Veel mensen die de route eerder hadden gelopen vertelde me dat ze steeds minder nodig hadden. Ze lieten spullen achter of stuurden het via de post naar huis. Ik had juist steeds meer nodig om verder te kunnen komen. Als na deze Corona periode de aders weer gaan stromen zoals het hoort hoop ik ook met minder toe te kunnen. Ik vertrouw er op dat het goed komt.

Vooral doorgaan

Het pad kwijt

Vanaf dag één loop ik iedere dag verder dan verwacht. Maps.me is een mooie navigatie app, maar je moet hem leren kennen. Eerst geeft ie de route van A naar B als hemelsbreed. Dat wil zeggen, één rechte lijn zoals alleen een vogel kan vliegen. Dan gaat ie herberekenen, het heeft even geduurd voor ik dat doorhad. Vervolgens maakt ie een berekening op basis van het aantal kilometers per uur dat je kan lopen. Maar er wordt geen rekening gehouden met enige moeilijkheidsgraad. Dus steil omhoog en omlaag wordt niet meegerekend. Omhoog is een kwestie van kracht, daar heb ik niet zoveel moeite mee meestal. Maar afdalen is wat anders, dat houdt enorm op. Te snel dan val je, zeker met bijna 25 kilo op je rug. Je voeten schuiven in je schoenen naar voren dus er komt druk te staan op je tenen. En één kleine misstap en je ligt op je muil. 

Er zijn al veel dagen voorbij gegaan dat ik in de ochtend relaxed liep met het idee: ik heb alle tijd van de wereld. Maar als ik dan tegen de middag naar een slaapplek ging kijken op de telefoon dan was het ineens aanpoten. Gas erop dus, en ook dat gaat prima als je niet teveel stopt, niet teveel nadenkt en vertrouwen hebt in je kracht. En ineens blijkt dan dat je in plaats van de geplande 25 kilometer ruim 40 kilometer hebt afgelegd. Dat terwijl ik de eerste dag na 37 kilometer als een oud opaatje liep te strompelen. Ik merk dat ik met de dag sterker wordt. Mijn voeten wennen aan het lopen, mijn rug geeft nauwelijks nog commentaar, mijn schouders moet ik soms wel ontlasten merk ik. Ik ben toch enigszins geneigd om de last op mijn schouders te nemen terwijl er meer kracht in je heupen en onderrug zit. Borst vooruit en billen naar achter dus. 

En ’s avonds goed voor je lichaam zorgen. Alhoewel ik merk dat mijn lichaam steeds meer gewend raakt aan het gewicht, en dat ik sommige pijntjes goed kan negeren, luister ik wel naar wat het me probeert te vertellen. Soms kan ik door blijven banjeren maar soms heb ik meer pauzes nodig. Soms 5 minuutjes op een bankje, soms een half uur of meer met mijn schoenen uit om mijn voeten te luchten. En soms moet ik ook oppassen om niet te vaak te stoppen want dan heb ik helemaal geen zin meer om verder te gaan en ook niet om te blijven waar ik ben…. en dat werkt natuurlijk niet.

Al met al gaat het goed. Ik heb steeds minder gedachten over waarom ik het nu eigenlijk doe, en of het misschien beter is om maar gewoon te stoppen. Wel moet ik mezelf het ene moment een schop onder mijn kont geven en het andere moment een beetje afremmen als mijn lichaam vindt dat het genoeg is. 

Ik merk enorm aan mezelf hoe gevoelig ik op één of andere manier ben voor de mening van anderen. Ik doe voor mijn gevoel doorgaans gewoon wat ik wil, maar als een aantal mensen zeggen: geniet je er wel van? Neem je tijd.. dan ben ik geneigd om eerder te stoppen. Maar dan komt de presentatie drang in mij weer naar boven en die luistert weer naar de mensen die vol bewondering zeggen: jij gaat wel hard. 

Soms denk ik dat ik geen idee heb waar ik mee bezig ben. Soms denk ik dat ik mezelf moet veranderen. Maar ik krijg steeds meer het gevoel dat het allemaal klopt wat ik doe. Al loop ik als een kip zonder kop in het rond in een bos waar ik het pad kwijt ben, of eigenlijk beter nog, waar het pad verdwenen is. Zelfs dan heb ik nog het gevoel dat het goed is. Het hoort erbij denk ik, het is een soort leerproces. Angst op dat gebied ken ik nauwelijks. Ik kijk er niet naar uit om te slapen in een bos vol everzwijnen, maar als het zo is, dan is het zo. Mijn angsten zitten op een ander vlak. En daar valt voor mij nog veel te leren.