Niemandsland

Chateau de Puyferrat, Saint Astier

Omdat mijn avontuur abrupt afgebroken is ben ik op dit moment in een soort vrije val terechtgekomen. Eerst voelde ik veel weerstand en vooral op het moment dat ik er achterkwam dat er nog pelgrims door liepen in Spanje wou ik meteen terug. Het voelde alsof ik gefaald had in mijn vertrouwen. Dat vertrouwen was nu net zo gegroeid tijdens mijn wandeling. Ik kreeg het gevoel dat ik door mijn twijfels de verkeerde beslissing had genomen. Na wat zoeken op internet kwam ik uit op een vlucht op zondagmorgen van Charleroi naar Biarritz voor €10,-. Openbaar vervoer naar het vliegveld kost binnen België iets van twee tientjes, nog een paar tientjes erbij voor mijn rugzak en ik zou zondagmiddag al over de route Del Norte naar Santiago kunnen lopen. Voor de zekerheid heb ik toch maar even een mailtje naar het Sint Jacobsgenootschap gestuurd waar ik bij aangesloten ben en die raadde het mij met klem af. Eerder al had ik discussies zien langskomen in verschillende facebookgroepen over het wel of niet doorgaan met de tocht en ik heb me er, met pijn in mijn hart, maar bij neergelegd dat het niet erg verstandig zou zijn om terug te gaan. 

En nu,maar meteen aan de slag? Wil ik wel weer terug in die hectiek van voor mijn tocht? Dat heeft me enigszins depressief gemaakt en zelfs op de rand van een burn-out gebracht. Zonder meditatie en de lessen die ik van zen heb geleerd was het zeer zeker misgegaan. Nu had ik nog de keuze om te gaan lopen en al heb ik het niet uit kunnen lopen het heeft me wel geholpen. Een mooie zen gedachte die in me opkwam is dat stilstaand water vanzelf helder wordt. Met andere woorden, als je voor grote keuzes staat is het soms beter om even helemaal niets te doen. Als alles bezonken is komen regelmatig de beste ideeën bovendrijven en zie je vaak de wegwijzertjes eerder die je het juiste pad wijzen. 

Als kind was ik al hyperactief en mijn leven lang heb ik twee banen of extreem lange weken gewerkt. Stilzitten is voor mij dus niet eenvoudig. Vertragen is een term die vaak in de zenlessen wordt gebruikt. Een advies dat ik ook wel eens aan andere mensen heb gegeven, maar zelf eigenlijk nooit ter harte heb genomen besef ik nu.”Practice what you preach” zeggen ze wel eens, maar soms heb je zelf niet eens door dat een bepaald advies in verschillende etappes in praktijk gebracht kan worden. Ik was al wat minder gaan werken, maar dat deed ik deels door sneller te gaan werken zodat ik meer vrije tijd had, maar zo werkt het dus niet. Daarbij vulde ik de vrije tijd op met allerlei activiteiten en vooral ook met de intentie daartoe. Ik moet nog dit en ik wil nog dat, en als ik tijd heb….. Het feit dat het allemaal niet meer lukte, omdat ik er geen tijd, zin of energie voor op kon brengen, deed er niets aan af dat ik het er maar druk mee had.

Voor mijn gevoel zit ik nu in een uitzonderlijke situatie en op een belangrijk kruispunt in mijn leven. Financieel is het geregeld, ik heb onbetaald verlof tot het eind van het jaar en dat gat wordt rechtgetrokken door de verkoop van het huis. Ik heb onderdak, er staat nog wat geld op de bank voor verteer en onderdak tijdens de reis, ik hoef dus eigenlijk even helemaal niets. Maar dat valt niet mee voor mij. Niet dat ik me (tot nu toe) verveel, maar ik voel zo sterk dat ik moet werken, sporten, mediteren of andere activiteiten moet verrichten om iets te verbeteren in mijn leven. Of anders moet ik misschien maar weer eens wat meer gaan socializen. Helaas de horeca is dicht en in de winkels is het nu niet echt gezellig. Facebook is wat dat betreft een uitkomst, maar net als in het gewone leven moet je bewust kiezen wat je uitnodigt in je leven en wat je bezighoudt. Gelukkig zijn er mensen als Chantal Schenk die me eraan herinnerde dat wanneer je je zelf wil ontmoeten het goed is om jezelf te on-moeten. Niets moet, alles mag, vanuit rust en liefde kun je de helderheid en de kracht vinden om goede keuzes te maken en de juiste stappen te nemen.

Ik blijf dus nog maar even in de rust. Voor mij is het een keuze. Ik begrijp dat het voor veel mensen anders voelt op dit moment omdat de meeste mensen er niet voor gekozen hebben om thuis te zitten. Maar het is wel altijd jouw keuze hoe je de situatie wil zien en ervaren. De toekomst is altijd onzeker hoe zeer je het ook anders zou willen. Het vasthouden aan wat was en het verlangen naar wat je zou willen is wat het soms moeilijk maakt wanneer er iets verandert in je leven. Tijdens mijn tocht heb ik veel ups en downs meegemaakt en al snel geleerd om mijn verwachtingen te verruilen voor vertrouwen. De éne dag had ik een heel kasteel tot mijn beschikking en de daaropvolgende dag moest ik tijdens een hoosbui mijn tentje opzetten in de modder aan de oever van een rivier terwijl de schemer snel inviel.Hopende dat het snel nog even droog genoeg zou zijn om mijn potje te koken zodat ik niet met honger naar bed hoefde. Toen dat allemaal gelukt was ben ik net zo tevreden gaan slapen als ik in het kasteel heb gedaan. Als je iets verwacht en je krijgt iets anders dan valt het tegen, als je niets verwacht kan alles meevallen. 

Wat een bijzondere toevalligheid, terwijl ik dit aan het schrijven ben belt er een oud-collega. Tijdens het gesprek krijgen we het over bijscholing en hij geeft me een tip over de mogelijkheid van subsidie voor online bijscholing. Als ik nu toch thuis zit….

Soms moet je even stilstaan om te zien wat er allemaal op je pad komt. En als je er rustig de tijd voor neemt kun je ook meer genieten van alles wat er op of langs jouw pad beweegt, groeit en bloeit. Dat is een les die ik tijdens mijn pelgrimstocht heb geleerd en een les die zich nu op deze manier manifesteert in dit niemandsland waar niets moet en alles mogelijk is. 

Pelgrim

Pelgrim, Pélerin of Peregrino

Voor ik op weg ging had ik me er een beeld van gevormd. Zeeën van tijd en héél veel rust. Mijn plannen waren bloggen, vloggen, foto’s maken en filmen vanuit de lucht met een minidrone. Daar is niet zoveel van gekomen als ik verwacht had. De weg, Chemin of Camino slokt je tijd en aandacht wel op. Ik kan niet zeggen dat ik me in de 1600 km die ik heb gelopen echt verveeld heb. Zelfs in een saaie hotelkamer aan de rand van een grote stad op een regenachtige dag had ik wel wat te doen zoals de was doen en het voorbereiden of repareren van het materiaal zodat ik de volgende dag weer onbezorgd op reis kon. 

Door mijn snelle terugkomst in verband met de lockdown in Frankrijk moeten een aantal dingen nog bezinken, maar de Camino leeft. Ondanks de corona maatregelen heb ik er toch veel van kunnen voelen, proeven, ruiken en ervaren. Het leeft niet alleen onder de pelgrims, maar ook onder de bevolking die langs de route leeft. De één meer dan de ander, in de grote steden leeft het vaak minder dan op het platteland. Het verschilt van regio tot regio, maar als pelgrim krijg je respect en wordt je zo ook gestimuleerd om dat waard te zijn. Hoe dichter je bij Spanje komt hoe sterker het wordt.

Verdeeld over de verschillende landen en regio’s zijn er een aantal Sint Jacobsgenootschappen die samenwerken. Voor je aan je weg begint is het goed je aan te sluiten bij zo’n genootschap. Zo kun je in het bezit komen van een credential, een soort paspoort waarmee deuren opengaan die anders gesloten blijven. In dit credential kun je stempels verzamelen bij kerken, overnachtingsplekken, vvv’s of gemeentehuizen. Zo kan je naderhand terugkijken waar je op welke dag was. Als je de laatste 100 kilometer twee stempels per dag haalt (wanneer je te voet bent) krijg je een Compostella. Fietsers moeten dit van de laatste 200 kilometer kunnen overleggen voor ze het certificaat kunnen bemachtigen. De genootschappen zorgen ook voor de bewijzering van de routes, het schoonhouden ervan en de contacten met de verschillende slaaplocaties. Je kan een geprinte routebeschrijving van de verschillende trajecten kopen of je kan de routes en de points of interest downloaden in bijvoorbeeld Maps.me. Ook zijn er allerlei boeken/apps zoals bijvoorbeeld Miam Miam Do Do waarin je routes en belangrijke plekken kunt vinden. 

De routes lopen erg uiteen, hoe verder van Spanje hoe meer het zich vertakt. Er lopen routes door heel Europa. Veel hiervan overlappen de landelijke routes zoals in Nederland LAW (Lange Afstand Wandeling) en Frankrijk en België GR (Grand route of Grande randonneé) Dan zijn er ook nog overal lokale routes die soms kruisen of overlappen. Het grootste deel van de ‘camino’ is aangegeven door het symbool van de gele sintjacobsschelp op de blauwe achtergrond. Soms is het in de vorm van een pijl, soms een sticker waarvan één kant als pijl fungeert, soms alleen de schelp en op sommige plekken moet je de geel met blauwe stickers volgen die net als de GR (rood /wit) met symbolen werken voor linksaf, rechtsaf en niet inlopen. Maar dan wordt het soms lastig. Je hebt lokaal ook wel eens een gele route, of een blauwe. En niet alle stickers of verf zijn altijd even duidelijk zichtbaar. Op die manier ben ik enkele malen op het verkeerde pad terecht gekomen. 

De route loopt langs groot aantal al dan niet religieuze bezienswaardigheden. Ik vond het wel grappig dat iemand op een gegeven met zei dat ik wel erg veel kerken fotografeerde. Dat is vrij logisch als je een pelgrimsroute loopt, het is en blijft per slot van rekening een christelijk verhaal. Niet dat dat mijn uitgangspunt was. Toch is er op dat gebied wat mij betreft wel wat veranderd. Alhoewel ik katholiek opgevoed ben heb ik me jarenlang afgezet tegen het kerkinstituut. Nu heb ik in leren zien dat het vooral het religieuze deel (wat  in mijn ogen vatbaar is voor machtsmisbruik) dat ik niet kan appreciëren. Als je rondwandelt in die prachtige grote Kathedralen kun je niet anders dan onder de indruk zijn. Je krijgt dan sterk het gevoel dat je onderdeel bent van iets groters dan jezelf en dit klinkt door in de hele route. Het dwingt enerzijds respect af en van de andere keer kant heb je ook het gevoel dat je erbij hoort.

Evenals bezienswaardigheden zijn ook de verschillende slaapplaatsen aangeduid in de gidsen en de navigatie. Je hebt een aantal verschillende categorieën. Het goedkoopste is meestal de plaatselijke refuge (halte of herberg). Dan zijn er vaak ook mensen die pelgrims in huis nemen en er zijn de meer professionele bed & breakfast en hotels. De laatste twee zijn vaak duurder maar geven soms pelgrimskorting als je het credential laat zien. De prijs van een niet commerciële plek gast van ‘gratis’ of donativo tot maximaal zo’n €25,- en soms zit daar het ontbijt bij inbegrepen. Donativo wordt door sommige mensen verward met gratis, maar het houdt in dat je mag geven wat je wil.  De hotels beginnen bij €35,-. Dat loopt dus al snel in de papieren, zeker als je verwacht zo’n 100 dagen onderweg te zijn. Een andere optie is kamperen, op de camping of in het veld. Nadeel is wel dat je een hoop extra gewicht bij je hebt. In verband met de vele gesloten slaap locaties door Covid was dit voor mij vaak de beste optie. 

De refuges zijn vaak panden die van de gemeente of de parochie zijn. Ik heb regelmatig in een deel van een klooster of een monumentaal pand gelogeerd. Je hebt daar meestal goed sanitair, een keuken en het is doorgaans ingericht met stapelbedden om zoveel mogelijk slaapplaatsen te creëren. Als je met meerdere pelgrims bent kun je samen koken of ieder zijn eigen dingetje doen. Ik vond het wel leuk dat ik op een zeker moment de kans kreeg om van wat verschillende pelgrims gekocht hadden een gezamenlijke maaltijd te maken. Wat er eventueel overblijft kun je laten staan voor de volgens pelgrims. Zo kan het zijn dat je ergens aankomt en er al een biertje koud staat en zaken zoals kruiden, boter, olie en koffie voldoende aanwezig zijn. Ook is er in sommige keukens een kastje met conserven en bijvoorbeeld pasta producten voor mensen die op zondag aankomen. Als je daar iets van neemt wordt er wel verwacht dat je iets in het potje doet zodat de voorraad weer aangevuld kan worden. 

Op veel plekken wordt gevraagd om zelf je beddengoed af te halen voor je vertrekt, soms krijg je lakens en soms alleen dekens. Het wordt daarom aangeraden om in ieder geval een lakenzak (dunne slaapzak) bij te hebben. In verband met Covid wordt er ook gebruik gemaakt van wegwerp lakens en kussenslopen. Na een aantal overnachtingen wordt het een gewoonte en zo zijn er meer dingen die gewoon worden. Op veel plaatsen mag je niet met je wandelschoenen binnen. Er staat dan een rek voor de schoenen en vaak een doos met oude kranten om in je schoenen te proppen als ze nat zijn. Op veel plekken wordt ook gevraagd om je rugzak in de hal te laten staan. Je kunt dan de dingen die je nodig hebt in een bakje doen en op de slaapkamer zetten. Op deze manier wordt je gaandeweg opgevoed naar de regels van de Camino. 

Als je bij mensen thuis slaapt of in een b&b gelden vaak dezelfde regels. Soms is er een keuken beschikbaar en soms kun je van tevoren aangeven dat je (mee)wil eten. Er zijn mensen die pelgrims opvangen om wat geld te verdienen, maar veel doen het vanuit een bepaalde overtuiging of eenzaamheid. De mensen die je ontvangen bij de refuges zijn ook vaak vrijwilligers. Een aantal mensen die ik ontmoet heb zijn zelf op pelgrimstocht geweest en onderhouden er zo een band mee. Daarom leeft de Camino ook echt, of eigenlijk moet ik zeggen de Chemin, omdat ik alleen nog maar in Frankrijk gelopen heb. 

Dat het leeft heb je in eerste instantie misschien niet zo door, maar nu ik terugkijk heb ik de eerste tekenen van leven al op de dag van mijn vertrek ervaren. Bij het halen van mijn eerste stempeltje in de grote kerk de week voor mijn vertrek was er al enthousiast gereageerd. Meteen waren er verhalen van mensen die ook gelopen hebben. Sommige doen het in etappes in hun vakantie en sommige in één keer zoals mijn plan was. Toen ik daadwerkelijk op pad ging werd ik door veel mensen vriendelijk begroet en soms aangesproken. In het Ginneken kwam er een oudere dame naar me toe en ze vertelde me enthousiast dat ze de tocht 20 jaar geleden samen met haar man had gelopen. Navenant ik verder van huis ging ben ik steeds vaker mensen tegengekomen die het zelf ervaren hebben. 

Een aantal gastvrouwen waar ik gelogeerd heb vertelde me dat het opvangen van pelgrims hun manier is om de tocht te beleven. Ze hebben me dan ook gevraagd om iets van me te laten horen als ik Santiago heb bereikt. Het gaat me dan ook aan mijn hart dat ik het nu nog niet af kon maken. Veel pelgrims en gastheren/vrouwen hebben een eigen verhaal. Vaak is het verlies van een partner, echtscheiding, burn-out problemen, baan kwijt of een opeenstapeling van vanalles de reden waarom mensen gaan lopen. Voor de mensen die ontvangen en onderhouden is het vaak hetzelfde. Uit eenzaamheid, hobby of zingeving sluiten ze zich aan en helpen zo de Pelgrims hun fysieke en mentale weg te gaan.

Langs grote delen van de route staan fruit-, kastanje- en notenbomen. Of die er bewust met die reden geplant zijn weet ik niet, maar je kan er wel van eten. Sommige mensen plukken fruit uit eigen tuin en zetten dit langs het pad voor de pelgrims. Vaak zijn er ook watervoorzieningen al dan niet speciaal voor pelgrims. En als je geen drinkwater meer hebt kun je altijd kijken op het kerkhof. Doorgaans is daar wel een kraantje met drinkwater. Zeker op het platteland kun je ook bij mensen aankloppen voor hulp. Ik heb onderweg mooie verhalen gehoord hierover. 

Geven en nemen is iets wat constant speelt op de pelgrimstocht. Het heeft mij aan het denken gezet over individualiteit en autonomie. Ik geef liever dan dat ik neem. Ergens besef ik nu dat dit ook een vorm van egoïsme is. Als ik iets geef dan heb ik een goed gevoel over mezelf. Als ik een ander die kans niet geef voel ik me sterk, maar ik ontneem de ander op die manier een mogelijkheid om zich goed te voelen over hetgeen hij of zij voor mij had willen doen. Anderzijds heb ik ook de frustratie gevoeld van het vragen om hulp en dit niet krijgen. Nu pas besef ik dat die frustratie wederzijds is. Als ik mensen belde voor een overnachting kreeg ik vaak een geïrriteerde reactie die ervoor zorgde dat mijn antipathie tegen bellen (zeker in een andere taal) groter werd. Die irritatie voelde op mij gericht, maar nu pas besef ik dat het voor veel mensen ook erg moeilijk moet zijn om nee te zeggen als je graag wil helpen. Maar veiligheid en gezondheid gaan voor en ik heb er begrip voor, maar dat weet de persoon de andere kant van de lijn niet. 

Er is ook veel vertrouwen heb ik gemerkt. Er wordt meestal weinig gepraat over koetjes en kalfjes, vaak zijn de gesprekken open en diepgaand. Het is soms aftasten naar de overeenkomsten en verschillen op gebieden als religie, spiritualiteit, kennis en normen en waarden. Het uitwisselen van levensverhalen, ervaringen, geloof en gevoelens staan hoog in het vaandel. Ook heb ik meer geleerd te vertrouwen op een goede afloop. Waar je het aan toeschrijft maakt in feite niets uit volgens mij, maar als je gelooft dat je er op kunt vertrouwen dat het goedkomt dan gebeurd dat ook, al is het niet altijd in de vorm zoals je dat zelf bedacht hebt. 

Dit alles geeft de pelgrimstocht een zekere energie die voelbaar is in alles. De Sint Jacobsschelpen die opgehangen zijn door bewoners, de pelgrimsbeelden, de straatnamen, wegwijzers met de afstanden naar Santiago de Compostela die in verschillende gemeenten hangen en zelfs speciale picknicktafels en overkappingen voor pelgrims benadrukken dat. Ik ben het gaan zien als een levensader die naar het hart van Santiago leidt. Je zou het aders van duurzaam geluk kunnen noemen. Aders die geluk aanvoeren en ongeluk afvoeren zoals de aders in ons lichaam dat doen met zuurstof en afvalstoffen. Vaak worden ook er wonden geheeld door de energie die stroomt door deze aders. 

Ik wil in de toekomst mezelf graag sterk maken voor een betere doorbloeding van deze aders in onze regio. Tot voor kort wist ik niet eens dat een dergelijke ader door onze mooie stad loopt. Sterker nog, bij toeval ontdekte ik dat het pad door het markdal loopt. Dus daar mag in de toekomst wat mij betreft misschien wel eens wat meer aandacht aan besteed worden. 

Helaas heb ik het pad niet tot het eind kunnen volbrengen. Het staat wel hoog op mijn verlanglijstje. Misschien is het een mooi doel om aan deze kant van de ader te werken tot ik op een gunstiger moment de weg kan hervatten waar ik gestopt ben. Van de 1600 kilometer die ik afgelegd heb waren het er ongeveer 1500 solo. Autonoom en zonder veel hulp van buitenaf. Mijn rugzak woog bij terugkomst 27 kilo, vol met spullen die ik nodig had om zelfstandig door te kunnen gaan. Veel mensen die de route eerder hadden gelopen vertelde me dat ze steeds minder nodig hadden. Ze lieten spullen achter of stuurden het via de post naar huis. Ik had juist steeds meer nodig om verder te kunnen komen. Als na deze Corona periode de aders weer gaan stromen zoals het hoort hoop ik ook met minder toe te kunnen. Ik vertrouw er op dat het goed komt.

Vooral doorgaan

Het pad kwijt

Vanaf dag één loop ik iedere dag verder dan verwacht. Maps.me is een mooie navigatie app, maar je moet hem leren kennen. Eerst geeft ie de route van A naar B als hemelsbreed. Dat wil zeggen, één rechte lijn zoals alleen een vogel kan vliegen. Dan gaat ie herberekenen, het heeft even geduurd voor ik dat doorhad. Vervolgens maakt ie een berekening op basis van het aantal kilometers per uur dat je kan lopen. Maar er wordt geen rekening gehouden met enige moeilijkheidsgraad. Dus steil omhoog en omlaag wordt niet meegerekend. Omhoog is een kwestie van kracht, daar heb ik niet zoveel moeite mee meestal. Maar afdalen is wat anders, dat houdt enorm op. Te snel dan val je, zeker met bijna 25 kilo op je rug. Je voeten schuiven in je schoenen naar voren dus er komt druk te staan op je tenen. En één kleine misstap en je ligt op je muil. 

Er zijn al veel dagen voorbij gegaan dat ik in de ochtend relaxed liep met het idee: ik heb alle tijd van de wereld. Maar als ik dan tegen de middag naar een slaapplek ging kijken op de telefoon dan was het ineens aanpoten. Gas erop dus, en ook dat gaat prima als je niet teveel stopt, niet teveel nadenkt en vertrouwen hebt in je kracht. En ineens blijkt dan dat je in plaats van de geplande 25 kilometer ruim 40 kilometer hebt afgelegd. Dat terwijl ik de eerste dag na 37 kilometer als een oud opaatje liep te strompelen. Ik merk dat ik met de dag sterker wordt. Mijn voeten wennen aan het lopen, mijn rug geeft nauwelijks nog commentaar, mijn schouders moet ik soms wel ontlasten merk ik. Ik ben toch enigszins geneigd om de last op mijn schouders te nemen terwijl er meer kracht in je heupen en onderrug zit. Borst vooruit en billen naar achter dus. 

En ’s avonds goed voor je lichaam zorgen. Alhoewel ik merk dat mijn lichaam steeds meer gewend raakt aan het gewicht, en dat ik sommige pijntjes goed kan negeren, luister ik wel naar wat het me probeert te vertellen. Soms kan ik door blijven banjeren maar soms heb ik meer pauzes nodig. Soms 5 minuutjes op een bankje, soms een half uur of meer met mijn schoenen uit om mijn voeten te luchten. En soms moet ik ook oppassen om niet te vaak te stoppen want dan heb ik helemaal geen zin meer om verder te gaan en ook niet om te blijven waar ik ben…. en dat werkt natuurlijk niet.

Al met al gaat het goed. Ik heb steeds minder gedachten over waarom ik het nu eigenlijk doe, en of het misschien beter is om maar gewoon te stoppen. Wel moet ik mezelf het ene moment een schop onder mijn kont geven en het andere moment een beetje afremmen als mijn lichaam vindt dat het genoeg is. 

Ik merk enorm aan mezelf hoe gevoelig ik op één of andere manier ben voor de mening van anderen. Ik doe voor mijn gevoel doorgaans gewoon wat ik wil, maar als een aantal mensen zeggen: geniet je er wel van? Neem je tijd.. dan ben ik geneigd om eerder te stoppen. Maar dan komt de presentatie drang in mij weer naar boven en die luistert weer naar de mensen die vol bewondering zeggen: jij gaat wel hard. 

Soms denk ik dat ik geen idee heb waar ik mee bezig ben. Soms denk ik dat ik mezelf moet veranderen. Maar ik krijg steeds meer het gevoel dat het allemaal klopt wat ik doe. Al loop ik als een kip zonder kop in het rond in een bos waar ik het pad kwijt ben, of eigenlijk beter nog, waar het pad verdwenen is. Zelfs dan heb ik nog het gevoel dat het goed is. Het hoort erbij denk ik, het is een soort leerproces. Angst op dat gebied ken ik nauwelijks. Ik kijk er niet naar uit om te slapen in een bos vol everzwijnen, maar als het zo is, dan is het zo. Mijn angsten zitten op een ander vlak. En daar valt voor mij nog veel te leren. 

De kracht van het doorzetten.

Toen ik de eerste avond na het eten en een paar lekkere koude biertjes op wilde staan leek ik wel een oud mannetje. Alles deed zeer of was stram. Die avond heb ik een halve tube midalgan gebruikt voor nek, rug en kuiten en heb mijn voeten gemasseerd met voetencreme. 

De volgende dag was het nog erger. Ik weet nog dat ik dacht dat ik niet weer zo ver zou lopen die dag. Daags tevoren was de gedachte ‘waar ben ik eigenlijk mee bezig’ al een paar keer bij mij opgekomen. Nu was die gedachte nog sterker. Maar ik moest in ieder geval dichtbij Antwerpen zien te komen. 

Na een paar telefoontjes naar adressen (die ik heb via het genootschap van Sint Jacob heb kunnen downloaden in maps.me) zakte de moed me een beetje in de schoenen. De één is niet thuis, de ander bang voor Corona, weer een ander neemt niet op. Dat valt tegen, ik denk ik vraag het bij de pastorie. De pastorie in Kapelle is een horeca bedrijf met een mooi tuinterras. In goede traditie heb ik maar een trappisten biertje besteld. Welke traditie weet ik niet, maar het is wel een goed excuus om even te gaan zitten en tot rust te komen. Helaas kon de lieftallige serveerster mij niet helpen aan een slaapadres, dan maar googlen. 1.3 kilometer verder was een plek. Na dat trappistje had ik ineens weer energie genoeg om daar naar toe te lopen. Onder het wandelen maar een puntzak friet naar binnen gewerkt… we zijn tenslotte in België hé.

Aangekomen bij ‘the Cottage’ bood de gastvrouw Marianne me een kop thee aan. Ik bedankte want ik wou douchen en naar bed. Na het douchen was de vermoeidheid al minder en ik vroeg of het aanbod nog geldig was. We hebben nog gezellig zitten keuvelen en toen ik uiteindelijk naar bed ging kon ik niet slapen. 

De volgende ochtend na een lekker ontbijtje weer op stap. Weer deed alles zeer wat zeer kon doen, dat ondanks de hulp van Midalgan en tijgerbalsem. Na een uurtje werd het weer wat minder. Maar na iedere pauze had ik weer een moeizame opstart. Als je eenmaal de goede kadans te pakken hebt gaat het vanzelf, dan maak je meters. Met de stokken erbij kun je dan nog wat meer snelheid maken door je ermee af te zetten. Maar raak je uit je ritme om welke reden dan ook: oversteken, navigeren, foto maken etc. Dan komt de vermoeidheid weer terug. Ik heb niemand anders dan mezelf om mijn beklag te doen en man…wat kan ik soms zeuren. 

Ik wist waar ik aan begon. Ik wist dat het moeilijk zou worden. Ik wist ook dat het beter was om de weg terug moeilijk te maken. Ik wil niet zeggen dat ik alle schepen achter me verbrand heb, maar in mijn hoofd werkt het wel zo. Er is maar één richting en dat is vooruit. En met die gedachte in mijn achterhoofd zet ik de volgende stap…

De eerste etappe

Onderweg

Dinsdag 1 september ben ik vertrokken. Afscheid nemen was zo onrealistisch dat ik niet wist wat ik moest zeggen. Mijn vrouw, mijn kinderen, mijn huis en mijn baan, alles achter me laten zonder te weten wat ik er straks voor terugkrijg. Maar ik heb zo sterk het gevoel dat ik dit moet doen dat het haast geen keuze lijkt. Het is zoals het is, ik moet dit doen anders wordt ik gek… of in ieder geval niet gelukkig.

Op zoek naar geluk dus? Eigenlijk ook niet, rust dan? Niet echt, rust kan ik vinden in meditatie. Wat zoek ik dan? Zoek ik iets wat ik niet kwijt ben? Moet ik zo rigoureus alles afkappen? Gaat het om de vrijheid? Allemaal vragen die ik mezelf al tientallen keren gesteld heb en die ook andere mensen me stellen. Eerlijk gezegd: ik weet het niet.

Mijn gevoel achterna dus. De afgelopen 30 jaar hebben mijn hersenen overuren gedraaid om alles onder controle te hebben en dat valt niet mee. Bij alles nadenken hoe het moet gaan of het beste werkt, en liefst nog een back-up plan voor als het niet lukt. Waarom? Omdat ik mijn gezin veiligheid en geborgenheid wilde garanderen. Dat is aardig gelukt, maar wat is werkelijk veiligheid? Dat is een wassen neus als je ziet wat er nu allemaal gebeurt. Er wordt van alles voor je beslist ook al ben je het er helemaal niet mee eens. Maar daar gaat het nu even niet over.

De dag van mijn vertrek ben ik meteen met stokken gaan lopen. De rugzak bleek zwaarder dan verwacht en mijn rug was nog wat gevoelig omdat ik een week ervoor nog helemaal scheef liep. Mijn eerste pauze was in de binnenstad, een broodje rookworst bij de HEMA. Ik had het gevoel dat ik wel een goed ontbijt kon gebruiken. Leven ‘on the fly’. Kijken wat er op mijn pad komt. 

De eerste overnachting stond vast bij mijn vroegere buurtgenoten die nu in Wernhout wonen. Ongeveer 25 kilometer van Breda, een mooie afstand dus om te beginnen. Maar de Sint Jacobsroute is niet de kortste weg vanuit thuis die kant op. Wat met de auto 5 minuutjes om is dat is te voet al snel een paar uur. 37 kilometer stond er op de teller en ik was kapot. 

Gelukkig werd ik zeer gastvrij ontvangen en was ik de extra kilometers al snel vergeten. Ze zeggen wel eens dat een goede buur beter is dan een verre vriend, maar een goede buur die ergens anders is gaan wonen is toch ook fijn als vriend. 

Ik loop een beetje achter met het schrijven van mijn (door mezelf geplande) blogs. Ik kom ook zoveel tegen op mijn pad. En als ik dan ’s avonds lig wil ik even wat lezen en gaan slapen. Maar ik ga mijn best doen om wat in te lopen.