Barrevoets

Op blote voeten door de bossen rennen. Misschien als ik dit hartje zomer zou schrijven kijkt niemand er meteen van op maar gisteren was het nu niet echt warm te noemen. Gelukkig was het wel droog. René Maas, een collega zenleraar, had me al lang geleden een keer uitgenodigd maar toen had ik het te druk met werken en mijn andere vaste sport, zen en yoga momenten. Maar omdat mijn agenda nu toch aardig leeg is ging ik graag op zijn uitnodiging in. 

Maandag 30 november hebben we afgesproken bij Bosch en Duin in Udenhout. “Trek iets warms aan” appte René nog, want het is fris. Ik dacht nog even, misschien houden we deze eerste keer de schoenen gewoon aan, maar al meteen bij aanvang mochten de schoentjes uit. Nu ben ik wel wat gewend want in de zomer loop ik eigenlijk altijd op blote voeten, maar sinds mijn pelgrimstocht heb ik eerder koude voeten dan anders. Het fietspad werd vlak voor ons geveegd dus daar konden we mooi warmlopen zonder al teveel obstakels. Na een stukje lopen en huppelen werd het koude gevoel al snel minder. 

Vervolgens legde René me uit wat het verschil is tussen lopen op blote voeten en lopen op schoenen. Je passen zijn korter en je land anders op je voeten. Dat is wel even wennen, zeker in het mulle zand van de duinen. Ik kreeg ook te horen dat ik mijn armen beter wat lager en meer langs mijn lichaam kon houden. Ik heb mezelf aangeleerd om met mijn ellebogen te werken (alleen onder het lopen hoor), maar dat geeft minder balans. Na de instructies gingen we het geleerde in de praktijk brengen. Mijn snotneus belemmerde mijn ademhaling enigszins, maar al met al vond ik het niet verkeerd gaan. Door het mulle zand de duinen op rennen is wel pittig. 

Na een korte pauze gingen we de echte uitdaging aan. Los zand is niet echt ongemakkelijk voor je voeten alhoewel grote gaten of rondslingerende takken wel een risico zijn. Maar op de platgetreden bospaden liggen meer gevaren op de loer. Aandacht is hier het sleutelwoord. Sommige obstakels zoals omgevallen bomen, takken en wortels zie je zo, maar soms ligt er een eikeltje verstopt onder wat blaadjes. Met blote voeten is het dan fijner dat je daar niet ineens met teveel gewicht op land. Goed kijken, voelen en werken met je balans dus. Het maakt het lopen wel een stuk interessanter dan het geijkte rondje dat ik normaal over het asfalt loop. De omgeving daar is ook fantastisch. Ik was al eens eerder bij de Drunense duinen geweest, maar van deze kant had ik het nog niet gezien. Werkelijk prachtig en de moeite waard om een keer vaker naartoe te rijden. 

Het was een mooi avontuur en het smaakt naar meer. René is behalve zenleraar ook een hele fijne coach, en dat is iets waar ik nog wat van kan leren. In Januari geeft hij een barefoot basics training en daar heb ik nu al zin in. Die training is op de Regte heide waar ik onlangs de grafheuvels uit de bronstijd heb bezocht. Blijkbaar lopen daar leylijnen die corresponderen met Stonehenge en de heuvels worden gezien als krachtplaatsen. Maar dat is misschien alleen interessant voor de meer spirituele mensen onder ons. Nu we het toch over spiritualiteit hebben, lopen op blote voeten helpt je aarden. Hardlopen zorgt er sowieso voor dat je goed adrenaline kunt verbranden, en als je dan ook nog al je negatieve energie kwijtraakt door goed contact met de aarde te maken ben je zo van al je stress en negativiteit verlost. Daarbij is de natuur een geweldige plek om je vrij te voelen van alle dagelijkse beslommeringen. 

Doelloos

Tijdens de zenlessen hebben we wel eens gesproken over doelgerichte doelloosheid. Van tijd tot tijd niets doen is goed voor je rust, inzicht en creativiteit. Je kan dit bewerkstelligen door zogenoemde witjes in te plannen. Witjes zijn momenten dat je even niets doet en ook geen afleiding zoekt. Gewoon even niets doen om daarna weer met nieuwe energie en creativiteit naar de volgende taak of een nieuwe avontuur door te gaan.

Van de andere kant heb ik al van kinds af aan te horen gekregen: ledigheid is des duivels oorkussen. Als je lui bent en niets doet komt er weinig goeds van. En in zekere zin ervaar ik het ook wel een beetje zo op dit moment. Zonder verplichtingen is er niets dat je rooster bepaald. Behalve die éne dag in het weekend die ik nu werk heb ik geen reden om de wekker te zetten. Er zijn momenteel geen obstakels om me druk over te maken en niemand om me tegenover te verantwoorden. Het is misschien wat zwart-wit gesteld, maar niets moet en alles mag. En dat resulteert er bij mij nogal eens in dat ik dingen uitstel want het kan morgen altijd nog. En ja, morgen is een heel handig begrip als je iets niet wil doen, want als je er goed over nadenkt kun je morgen niets doen (doen=nu). Een ander nadeel van teveel vrije tijd is dat je alle tijd hebt om toe te geven aan je impulsen. Een aantal van die impulsen kan positief zijn, maar een groot deel van mijn impulsen komt uit de koelkast. De meeste kilo’s die ik tijdens mijn pelgrimstocht kwijt geraakt was heb ik alweer teruggevonden.

Teveel vrije tijd geeft ook veel ruimte voor nadenken. Niet dat denken verkeerd is, maar als je net als ik nadenkt over de gedachten die je hebt lijk je al snel op een hond die zijn eigen staart achterna rent. Door zen en meditatie heb ik geleerd niet te piekeren, maar het nadenken over je gedachten is net zo verslavend, met als enige verschil de emotionele lading. Het is dus de hoogste tijd om daar eens over na te denken. Waar komt het vandaan? Wat voor nut heeft het? Ik heb de afgelopen maanden geleerd om te vertrouwen op mijn intuïtie. Ik heb geleerd om te voelen wat goed voor mij is en dat keuzes al gemaakt zijn voor je er over na-denkt. Zoals het woord zegt denk je pas na terwijl je feitelijk de keuze al hebt gemaakt. Vanuit een dieper weten of een programmering maken we een keuze en gaan er dan pas een reden voor zoeken. Dit is wetenschappelijk aangetoond (Morgan Cerf).

Waarom dan zoveel gedachten? Zelf denk ik dat het willen oplossen van problemen ermee te maken heeft. Er gaat vanalles anders dan ik zou willen. Ook op dat punt heb ik één en ander geleerd. Als je niets verwacht is alles prima, als je een beeld hebt van hoe het zou moeten zijn is het niet snel goed, als je iets verlangd dan moet het voldoen aan een bepaalde norm. Maar hoe kun je je nu niet verzetten tegen het gevoel dat er iets fout gaat? En wat nu als jij er zelf niets of weinig aan kan veranderen? Hoe kun je niet nadenken over de strijd die gaande is op allerlei sociale levels. Op straat, op de tv, social media en zelfs in familie en vriendenkringen is er een gevecht van voor en tegen. Maar moet het een strijd zijn?

Waarom willen mensen strijden? En werkt het eigenlijk wel? De strijd tegen oorlog is per slot van rekening ook oorlog voeren. De oorlog tegen drugs, criminaliteit en noem maar op zorgt doorgaans voor meer strijd? Waarom willen we het virus bestrijden? Waarom proberen we het niet te begrijpen? Als je iets begrijpt kun je er mee omgaan. Door mijn manier van denken ben ik bijna de strijd aangegaan tegen het strijden, maar ook dan ben ik net als die hond die zijn staart achterna rent, alleen bijt ik me er dan ook nog eens in vast.

Misschien is het goed voor iedereen om eens even een time-out te nemen van die strijd. Dat we allemaal eens goed voelen en dan nadenken waar de drang om te strijden nu vandaan komt. Zou het kunnen zijn dat we bang zijn? Bang voor het virus, bang voor de maatregelen, bang voor de gevolgen op langere termijn, bang voor onze vrijheid?

Ach ja, denken over het denken. Als je iets begrijpt hoef je het niet meer te vrezen, dat geldt zelfs voor de dood. Als je werkelijk begrijpt dat niemand het overleefd kun je werkelijk van het leven genieten zolang het er is. Soms moeten mensen eerst een ziekte of een zwaar ongeluk krijgen om dat te begrijpen.

Vanaf 1 december ga ik voor mezelf een schema maken. Yoga, meditatie en sport op vaste tijdstippen. Toevallig zag ik op Facebook The invitation van Juno Burger langskomen en daar doe ik dan ook maar aan mee. Minder denken, meer doen en even de strijd loslaten.

Blij in de wei.

Beweging is goed voor je, ik denk dat iedereen dat wel weet. Desondanks kan niet iedereen zichzelf er altijd toe zetten om te gaan sporten. Gelukkig zijn er mensen die er hun hobby of zelfs hun beroep van hebben gemaakt om mensen te motiveren om te bewegen. Voor de blogs op deze website ben ik al bij veel inspirerende mensen geweest in Breda, maar over één locatie waar ik vaak kom heb ik eigenlijk nog nooit iets geschreven. Al sinds ik er met mijn jongste dochter naar zwemles ging ruim 15 jaar geleden ben ik lid van Arendse Health club in Breda. Eerst alleen in de winter en later het hele jaar door. Het is voor mij een ankerpunt geworden om in het weekend met een aantal verschillende groepssporten mee te doen. Spinning, xco, boksen, functional move het maakt me niet zoveel uit als ik maar in beweging ben. 

Als iets gewoon geworden is ga je het vaak pas echt waarderen als het er even niet meer is. Ondanks al de moeite die verschillende mensen hebben gedaan om online zen, yoga en sport mogelijk te maken heeft dat mij niet geïnspireerd om mee te doen. Sterker nog, ik voel me er niet prettig bij. Een mooie les die ik hiervan leer is dat ik toch wel graag onder de mensen ben. Mijn motivatie put ik voor een groot deel uit het meedoen met een groep. Ik zeg voor de gein wel eens dat ik niet zomaar meeloop met de kudde, maar binnen groepen die met een gezamenlijke activiteit bezig zijn ontstaat er vaak een motiverende energie die ik prettig vindt. Zowel degene die voor de groep staat als de leden van de groep worden hierdoor naar een hoger level getild. Ook meditatie voelt anders in een groep. En de gesprekken in de zenlessen leiden niet zelden tot nieuwe inzichten voor leerlingen maar ook voor de leraar. 

Vrijdag 21 mei ben ik weer voor het eerst naar Arendse geweest. Het was goed om de bekende gezichten weer eens te zien en het viel me op dat er toch bij een aantal toch wel wat coronakilootjes aangekomen waren. Ik ben dus niet de enige die de motivatie niet goed kan vinden als ik niet naar de sportschool ga. Wat me ook opviel was de inspanning die ze hebben moeten doen om alles coronaproof te maken. Er is een heel circuit bedacht waardoor er een looproute is ontstaan waar niemand binnen de anderhalve meter ruimte van de andere sporters hoeft te komen. Er zijn duidelijke instructies in verband met de hygiëne en bijna alle activiteiten vinden in de buitenlucht plaats. Dit houdt in dat iedere dag alle attributen naar buiten en aan het eind van de dag weer terug naar binnen gesjouwd moeten worden. Respect voor de moeite die er gedaan wordt om iedereen de mogelijkheid te bieden om te komen sporten.

Vrijdag heb ik de Xco les gevolgd bij Suzanne en de spinningles bij Pim. Fijn om weer in een vertrouwde groep te kunnen sporten, alhoewel ik wel merkte dat mijn conditie een beetje ingekakt was. Maar daar doen we het voor hè, stilstand is achteruitgang en rust roest. Ik vond het ook heerlijk om buiten te sporten, dat geeft toch weer een vrijer gevoel dan in een afgesloten ruimte. Ik vond het ook fantastisch om na de inspanning wat ontspanning te vinden in yoga oefeningen op een steigertje aan het water. Wat mij betreft is mogen ze de buitenactiviteiten er wel in houden.

Wat is wijsheid

Een vraag die ik mezelf regelmatig stel, wat is wijsheid? En moeten we altijd wijs zijn? Er is in mijn jeugd heel vaak tegen mij gezegd, gebruikt oe verstand nou eens. En dat ben ik gaan doen. Ik ben letterlijk overal over na gaan denken. Soms tot grote ergernis van familie en vrienden. Altijd op zoek naar een reden of oorzaak, naar de beste manier, de snelste methode, de kortste weg en vooral naar de waarheid. Wat is waar en is dat zo zijn ook enkele favoriete vragen die ik me vaak stel. En wat leer ik hier van?

In mijn vorige blog schreef ik al dat ik het soms best moeilijk vindt om in deze tijd door de bomen het bos nog te zien. Veel tegenstrijdige informatie komt langs allerlei kanalen binnen sijpelen of je wil of niet. Zelfs de berichtgeving van de overheid op de radio adviseert: bij angst luister niet naar het nieuws…. gekkenwerk. Dit is de omgekeerde wereld. In mijn ogen moet de overheid er op toezien dat nieuws betrouwbaar is en niet nodeloos de gemoederen beroert. Bijvoorbeeld: nieuws uit twee kranten over Zweden. Binnen 24 uur komen er twee stukken in de reguliere gerenommeerde media over Zweden waarin de één zegt dat hun beleid werkt en het andere dat het faalt. Er worden cijfers getoond die gebaseerd zijn op een verwachtingspatroon. Er wordt gesproken over “oversterfte”. Dit zijn het aantal mensen dat meer is gestorven dan wat de statistieken voorspellen. Hierbij worden aantallen gebruikt terwijl je vergelijkt met verschillende omvang en type bevolking. Er staat ook niet bij of de gemiddelde leeftijd of gezondheidssituatie vergelijkbaar is met andere landen en er wordt al helemaal niet gesproken over de vormen van mutatie in het virus (wordt het sterker of zwakker binnen een groep). De stressfactor wordt niet meegerekend, de gemiddelde levenshouding, de sociale omgangsvormen en zelfs de mate van spiritualiteit kan een verschil maken als je sommige mensen gelooft.

Wijsheid is in mijn ogen het besef dat je maar een klein deel bent van een groot geheel. Wijsheid is in kunnen zien dat het idee van waarheid sterk onderhevig is aan het perspectief, de belangen en de programmering van degene die het beschouwd. Wijsheid is de regels in acht nemen en toch de vraag blijven stellen: is dit nodig? Wijsheid is ook de vraag blijven stellen: wie wordt hier (financieel)wijzer van…want in zo’n maatschappij leven we nu. Wijsheid is volgens mij vooral je verstand gebruiken, je gevoel gebruiken, en dit bijstellen waar nodig. Vooral blijven leren, want als je van iedere fout een leermoment kunt maken ben je op de goede weg om wijs te worden. En vergis je niet, ieder heeft zijn eigen wijsheid, en vaak komt dat door eigenwijsheid. Dwars zijn heeft weinig zin, maar met de kudde meelopen maakt ook niet echt gelukkig. Gelukkig zijn er altijd al mensen geweest die door hun eigenwijsheid dwars hebben gelegen waardoor wij nu (nog) in vrijheid kunnen leven. Onze koning leeft nog steeds van de eer die zijn naamgenoot heeft verworven door eigenwijs te zijn volgens mij. (geschiedenis was niet mijn sterkste vak dus verbeter me als ik het verkeerd heb)

Wijsheid is beseffen dat iedereen doodgaat, geloof me, volgens mij heeft nog niemand het overleefd. De één sterft jong de ander wordt stokoud. De één betekent veel voor de maatschappij of zijn familie, de ander lijkt onbeduidend. Sommige mensen hebben een heel lang leven, maar maken nooit wat mee, en anderen leven hun leven op voor ze hun dertigste levensjaar bereiken. Dus wat is wijsheid? Oud worden in angst en onwetendheid of jong sterven, maar wel alles uit het leven halen wat er voor jou in zit? De waarheid ligt ergens in het midden denk ik.

Ik denk dat het goed is om je aan de afspraken te houden. Even niet met zijn allen op een kluitje. Niet op een festival maar ook niet bij de Ikea. Mensen zijn kuddedieren, dus het zal niet meevallen. Maar Ik denk ook dat we er voor moeten waken om het niet gewoon te gaan vinden. De afstand bewaken zonder afstandelijk te worden. Het gaat in mijn ogen over kwaliteit van leven en niet de kwantiteit. Een mens heeft liefde en aandacht net zo hard nodig als eten en drinken. Mensen die liefde en aandacht langdurig moeten ontberen worden minder menselijk.

Ik vind eigenlijk dat we de laatste jaren toch al erg individualistisch geworden zijn in vergelijking met andere culturen. Steeds meer echtscheidingen en wisselende relaties. Het lijkt wel of niemand meer echt gelukkig is met wat hij of zij heeft en altijd kijkt naar het groenere gras van de buren. Hard werken om de dingen te kunnen doen of kopen waar je weer even gelukkig van wordt en dan op zoek naar meer. Zo zijn we natuurlijk wel perfecte consumenten, maar is het kwaliteit van leven? Hard werken, vaak veel te veel eten en drinken, stress, frustratie, ongeduld en dan ineens ziek. Hart en vaatziekten, burn-out, overgewicht en nu een virus dat vooral de zwakkeren in onze samenleving lijkt te raken.

Wijsheid is naar mijn idee meer gebaseerd op ervaring dan op kennis. Mensen kunnen wel schermen met allerlei cijfers en statistieken die als wetenschappelijk bewijs gebruikt worden om de toekomst te voorspellen, maar wat leert de ervaring? Nu lijkt het alsof het nooit meer goedkomt en alles alleen maar slechter kan worden, maar over een jaar lachen we er misschien weer om. De werkelijke crisis zit in de gedachten van de mens. Moet je dan achteloos leven of je juist met hand en tand verzetten…. dat lijkt me ook niet wijs. Gewoon op blijven letten en je boerenverstand gebruiken.

Wat is waar?
Is dat zo?
Wat leer ik hier van?
Wat is wijsheid?
Wat werkt voor mij?

Een leven lang leren kan je leven een stukje interessanter maken of het nu lang is of kort.

Voetbehandeling bij Elvira Schilperoort

locatie: Nieuw Krijtenburg 21

De eerste dagen van de vastentijd zitten er op. Het gaat best goed, en ik heb nu ineens meer tijd en ruimte om zowel fysiek als mentaal weer eens met een heldere blik naar mezelf te kijken. Iedere dag op mijn meditatiekussen liggen mijn voeten voor me, maar ik kijk er eigenlijk nooit echt naar. Toch is de verzorging van mijn voeten erg belangrijk voor me omdat ik veel loop tijdens mijn werk. Er zijn collega’s die met een stappenteller gemeten hebben dat we tussen de 15 en 25 kilometer per dag lopen als we aan het laden en het lossen zijn. Laatst zag ik dat ik een kalknagel had en wat eeltplekjes her en der. Ik heb ook al weer een tijdje last van een zwikkende voet als ik net uit bed kom, dat gaat na een poosje over, maar het is toch niet echt fijn als je zo de trap afloopt. Tijd voor groot onderhoud dus. Ik denk dat het voor de meeste mannen niet zo voor de hand liggend is om naar een pedicure te gaan, maar ik heb een aantal jaren geleden al op een harde manier uitgevonden dat een goede verzorging van je voeten echt geen luxe is, maar pure noodzaak. Zeker als je bijvoorbeeld in de horeca werkt want daar sta je hele dagen, en voor je het weet kun je niet meer lopen van de pijn. 

Via mijn vrouw ben ik met Elvira in contact gekomen en heb al mogen ervaren dat zij meer in haar arsenaal heeft dan alleen maar nagels knippen en eelt verwijderen. Ze heeft zich niet alleen gespecialiseerd in de verzorging van de voet, maar vooral ook in de invloed van de bepaalde drukpunten in de voeten op de verschillende delen van je lichaam. Verder heeft ze zich verdiept in de werking van de energiebanen in het hele lichaam en er omheen. Het mooie daarvan vind ik dat dit gelinkt is aan zen. Ik heb wel eens gelezen dat Reiki voortkomt uit zen en dat het gaat over de universele levensenergie: Ki of Chi. Als je energie niet goed stroomt dan zit je vaak ook niet goed in je vel. Blokkades van die energie kunnen zich uiten in fysieke of mentale klachten. Ook in de yogawereld worden bepaalde klachten vaak toegeschreven aan dergelijke blokkades, daar wordt dan weer gesproken over Prana. Het mooie vind ik vooral dat Elvira zich ook breed ontwikkeld heeft op het spirituele pad en zo hoeven we tijdens de behandeling niet te kletsen over koetjes en kalfjes maar leren we vaak nog wat van elkaar. 

De praktijk is op de eerste verdieping van haar woning. Er is naar mijn ervaring doorgaans voldoende parkeergelegenheid in de straat alhoewel ik eigenlijk net zo makkelijk met de fiets ga, het is voor mij nog geen 10 minuten fietsen. Zelfs al heeft er een hele poos tussen gezeten is het alsof we gewoon doorgaan met ons laatste gesprek. Nadat ze mijn voeten heeft verzorgd en me weer wat goede adviezen heeft gegeven voor het dagelijkse onderhoud ervan gaat ze beginnen met de massage. Nu is het tijd om in stilte te genieten van de ontspannende voetmassage. Een muziekje vind ik niet nodig ik geniet al van de fluitende vogeltjes buiten. En het valt me op hoe makkelijk we beiden van een druk gesprek over kunnen gaan in een serene stilte… echt genieten. Ik zak zo diep weg dat ik op het randje van de slaap balanceer. even los van de wereld, even los van mijn gedachten, gewoon voelen wat er gebeurt, heerlijk.    

Na de behandeling is er de mogelijkheid om een inzichtkaart te trekken uit een van de vele spellen die ze heeft. Mijn kaart is transformatie, passend, want daar ben ik de afgelopen jaren wel mee bezig. Vijf jaar geleden had ik dergelijke kaarten als onzin afgedaan, nu weet ik dat ze je aandacht op iets kunnen richten dat je verder kan helpen in het leven, of je er nu in gelooft of niet, en daarbij geeft het ook een beetje een mystiek tintje aan de totale ervaring.