Doelloos

Tijdens de zenlessen hebben we wel eens gesproken over doelgerichte doelloosheid. Van tijd tot tijd niets doen is goed voor je rust, inzicht en creativiteit. Je kan dit bewerkstelligen door zogenoemde witjes in te plannen. Witjes zijn momenten dat je even niets doet en ook geen afleiding zoekt. Gewoon even niets doen om daarna weer met nieuwe energie en creativiteit naar de volgende taak of een nieuwe avontuur door te gaan.

Van de andere kant heb ik al van kinds af aan te horen gekregen: ledigheid is des duivels oorkussen. Als je lui bent en niets doet komt er weinig goeds van. En in zekere zin ervaar ik het ook wel een beetje zo op dit moment. Zonder verplichtingen is er niets dat je rooster bepaald. Behalve die éne dag in het weekend die ik nu werk heb ik geen reden om de wekker te zetten. Er zijn momenteel geen obstakels om me druk over te maken en niemand om me tegenover te verantwoorden. Het is misschien wat zwart-wit gesteld, maar niets moet en alles mag. En dat resulteert er bij mij nogal eens in dat ik dingen uitstel want het kan morgen altijd nog. En ja, morgen is een heel handig begrip als je iets niet wil doen, want als je er goed over nadenkt kun je morgen niets doen (doen=nu). Een ander nadeel van teveel vrije tijd is dat je alle tijd hebt om toe te geven aan je impulsen. Een aantal van die impulsen kan positief zijn, maar een groot deel van mijn impulsen komt uit de koelkast. De meeste kilo’s die ik tijdens mijn pelgrimstocht kwijt geraakt was heb ik alweer teruggevonden.

Teveel vrije tijd geeft ook veel ruimte voor nadenken. Niet dat denken verkeerd is, maar als je net als ik nadenkt over de gedachten die je hebt lijk je al snel op een hond die zijn eigen staart achterna rent. Door zen en meditatie heb ik geleerd niet te piekeren, maar het nadenken over je gedachten is net zo verslavend, met als enige verschil de emotionele lading. Het is dus de hoogste tijd om daar eens over na te denken. Waar komt het vandaan? Wat voor nut heeft het? Ik heb de afgelopen maanden geleerd om te vertrouwen op mijn intuïtie. Ik heb geleerd om te voelen wat goed voor mij is en dat keuzes al gemaakt zijn voor je er over na-denkt. Zoals het woord zegt denk je pas na terwijl je feitelijk de keuze al hebt gemaakt. Vanuit een dieper weten of een programmering maken we een keuze en gaan er dan pas een reden voor zoeken. Dit is wetenschappelijk aangetoond (Morgan Cerf).

Waarom dan zoveel gedachten? Zelf denk ik dat het willen oplossen van problemen ermee te maken heeft. Er gaat vanalles anders dan ik zou willen. Ook op dat punt heb ik één en ander geleerd. Als je niets verwacht is alles prima, als je een beeld hebt van hoe het zou moeten zijn is het niet snel goed, als je iets verlangd dan moet het voldoen aan een bepaalde norm. Maar hoe kun je je nu niet verzetten tegen het gevoel dat er iets fout gaat? En wat nu als jij er zelf niets of weinig aan kan veranderen? Hoe kun je niet nadenken over de strijd die gaande is op allerlei sociale levels. Op straat, op de tv, social media en zelfs in familie en vriendenkringen is er een gevecht van voor en tegen. Maar moet het een strijd zijn?

Waarom willen mensen strijden? En werkt het eigenlijk wel? De strijd tegen oorlog is per slot van rekening ook oorlog voeren. De oorlog tegen drugs, criminaliteit en noem maar op zorgt doorgaans voor meer strijd? Waarom willen we het virus bestrijden? Waarom proberen we het niet te begrijpen? Als je iets begrijpt kun je er mee omgaan. Door mijn manier van denken ben ik bijna de strijd aangegaan tegen het strijden, maar ook dan ben ik net als die hond die zijn staart achterna rent, alleen bijt ik me er dan ook nog eens in vast.

Misschien is het goed voor iedereen om eens even een time-out te nemen van die strijd. Dat we allemaal eens goed voelen en dan nadenken waar de drang om te strijden nu vandaan komt. Zou het kunnen zijn dat we bang zijn? Bang voor het virus, bang voor de maatregelen, bang voor de gevolgen op langere termijn, bang voor onze vrijheid?

Ach ja, denken over het denken. Als je iets begrijpt hoef je het niet meer te vrezen, dat geldt zelfs voor de dood. Als je werkelijk begrijpt dat niemand het overleefd kun je werkelijk van het leven genieten zolang het er is. Soms moeten mensen eerst een ziekte of een zwaar ongeluk krijgen om dat te begrijpen.

Vanaf 1 december ga ik voor mezelf een schema maken. Yoga, meditatie en sport op vaste tijdstippen. Toevallig zag ik op Facebook The invitation van Juno Burger langskomen en daar doe ik dan ook maar aan mee. Minder denken, meer doen en even de strijd loslaten.

I’ll be back

Morgen is het zover, het begin van een nieuw leven. Wat ik meeneem is wat ik kan dragen en mijn herinneringen. Ik laat alles los wat ik los kan laten en wat mij niet meer dient. Maar als ik terugkom hoop ik betere keuzes te kunnen maken over wat ik in mijn leven nodig heb om gelukkig te zijn. 

De afgelopen maanden en misschien wel jaren ben ik voor mijn gevoel tekortgeschoten in het geven van aandacht aan veel van mijn vrienden, familie of collega’s, terwijl ik juist wel veel aandacht heb gegeven aan een grote groep mensen door me via social media met hen te verbinden. Ik heb veel mensen of groepen gesteund in hun zoektocht naar de waarheid en ben daardoor zelf soms teveel in de waan van de strijd meegesleurd. Ik heb ook de dwalingen van sommige mensen gevolgd en ben daardoor zelf soms ook even van het juiste pad afgedwaald. Maar ik heb er veel van geleerd, en ik hoop dat ik ook bijgedragen heb aan het wijzer of gelukkiger worden van de mensen die ik heb gesteund of bekritiseerd. Maar nu ga ik ook dat zoveel mogelijk loslaten. Ik blijf mijn verhalen delen, maar ga de komende maanden minder op de verhalen van anderen reageren. 

Lichter leven met vooral aandacht wat er op mijn pad komt. Niet te veel afleiding door wat er elders gebeurt. De strijd wordt ook wel gestreden zonder mij verwacht ik. Dus als ik even niet meer reageer waar je me verwacht te reageren, ik heb even andere dingen aan mijn hoofd. Ik verbaas me over de schoonheid van het landschap, ben verwikkeld in een mooi gesprek, ik worstel met de storm en de regen, ik ben even de weg kwijt of ik zit lekker achterover te genieten van het geluid van een kabbelend riviertje op de achtergrond.  Vrees niet, ik kom terug, of je wil of niet, dus geniet van de rust, dat doe ik ook.

Om eerlijk te zijn beangstigd het me soms wel. Kan ik het wel aan, wil ik dit wel echt, ga ik alles en iedereen niet missen? Ik hoor van sommige mensen in mijn familie en vriendenkring dat ze bang zijn dat ik niet meer terugkom. Het vleit me enigszins dat ze bang zijn me te verliezen en anderzijds bent ik verwonderd dat ze me niet vertrouwen. 

Wat ik daarna ga doen weet ik nog niet, maar ik ben niet van plan om me daadwerkelijk van de samenleving te onttrekken op wat voor manier dan ook. Ik hoop wijsheid en inzichten op te doen die me gaan helpen om een manier van leven te vinden die past bij mijn persoonlijke doel. Wat dat doel is weet ik nog niet precies, maar het heeft wel te maken met mensen, liefde, verbondenheid, wijsheid, waarheid en een diepere betekenis van het leven. En dat lukt volgens mij niet echt vanuit een hutje hoog op een berg, dus:

I’ll be back

Bijna zover

Ik kan bijna niet wachten aan de ene kant, en ik zie er tegenop aan de andere kant. Nu de streefdatum van 1 September dichterbij komt beginnen er steeds meer twijfels en onzekerheden te knagen aan mijn vertrouwen. Wil ik dit wel? Heb ik alles wat ik onderweg nodig heb? Ben ik goed genoeg voorbereid? Zal het wel lukken ondanks corona? Laat ik iedereen nu niet in de steek? Kortom, allemaal gedachten die me niet echt helpen. Het is natuurlijk goed om over allerlei zaken na te denken die je op je pad tegen kan komen, maar je kunt niet alles voorzien. De keuze is gemaakt, de eerste stappen zijn gezet, nu moet je vertrouwen. Vertrouwen op mezelf, op de juiste keuzes die ik maak en op de kracht van mijn lichaam en geest.

Een pelgrimstocht is van oudsher een religieuze aangelegenheid. Ik ben dan wel katholiek, maar ik ben niet echt religieus ingesteld. Toch ben ik de laatste jaren de kerk wel weer gaan waarderen. De kerk als gemeenschappelijk gebedshuis, als kunstobject waarin veel verhalen verscholen liggen (waar je veel van kan leren), als symbool voor geloof en de kracht van devotie. Al geloof ik niet in die man met die baard die boven op een wolk zit te dicteren wat we wel en niet mogen doen om in zijn clubje te mogen verblijven aan het eind van ons leventje op aarde. Ik ga wel steeds meer geloven in de kracht van vertrouwen. Als je niet teveel vasthoudt aan de vorm of de manier waarop de dingen op je pad moeten komen dan krijg je wat je nodig hebt. Er zijn mensen die heilig geloven in: The law of attraction, maar dat vind ik wat twijfelachtig. Mijn idee is om op deze tocht uit te vinden wat ik in de rest van mijn leven wil aanhangen of uit wil nodigen in mijn leven en waar ik gelukkig van wordt.

De eerste stempel in mijn Credencial is er een van de Grote kerk in Breda. Alhoewel ik van huis uit katholiek ben en de Grote kerk gereformeerd ga ik meer voor de symbolische waarde van de kerk van de stad Breda waar ik geboren ben en van waaruit ik vertrek. De man die de stempel gezet heeft vertelde me dat Sint Jacob in het plafond van de kerk weergegeven is. Een beetje te klein voor het blote oog misschien, maar hij had wel een afbeelding ervan.

Daar gaan we dus, dinsdag is het zover, op zoek naar Sint Jacob, of beter nog op zoek naar mezelf.

Met Evelien op pad

De weg van het hoofd naar het hart, zo wordt de Camino ook wel eens genoemd las ik onlangs. Niet denken maar doen. Er gebeuren bijzondere dingen op de route en daar hou ik wel van. En volgens mij is het al begonnen. Je hart volgen is vooral vertrouwen op je gevoel. Ik volg Evelien al een tijdje op Instagram en Facebook. Toen ik haar advertentie las om een aantal portretten te laten maken tijdens een wandeling heb ik spontaan gereageerd.  Waarom ik deze foto’s precies wou laten maken wist ik op dat moment niet. Die week heb ik het verhaal van onze scheiding, en mijn plan om de pelgrimstocht te gaan lopen, aan mijn kinderen en mijn directe familie verteld en dat was niet makkelijk. 

De afspraak was snel gemaakt, we zouden elkaar ontmoeten op de Duivelsbrug. In het Ginneken was ik allang niet meer geweest. Ik was eerst bij Decathlon geweest dus ik dacht via de Dillenburgstraat door het Ginneken te rijden om te zien hoe het er daar tegenwoordig uitziet. Dat viel tegen, eenrichtingsverkeer. Vervolgens heb ik die kant van Breda opnieuw kunnen ontdekken door een wirwar van wegen. De parkeerplekken tegenover Bouvigne zijn afgezet met dikke boomstammen dus mijn auto maar in het bos geparkeerd. Is was ruim op tijd en een wandeling door het bos was welkom. Vlakbij de brug is een boompje met een bankje eronder en net voor ik er aankwam maakte een zwerver plaats. Ik weet nog dat ik dacht: zouden mensen mij straks ook als een zwerver zien?

Evelien kwam al vrij vlot aan fietsen en na een korte kennismaking gingen we aan de wandel. Ze waarschuwde me voor haar neiging om maar door te ratelen, maar ik wist al meteen dat ze daar weinig kans voor zou krijgen. Met mijn hoofd vol gedachten en gierende emoties in mijn lijf was de kans dat ze veel over zichzelf zou kunnen vertellen niet groot. Toch nam ik me voor niet alleen maar mijn verhaal te vertellen maar haar ook aan het woord te laten. Ze vertelde dat ze de Camino ook al eens heeft gelopen samen met een vriendin. Dat gaf me al meteen een bijzonder gevoel, is dit toeval? Evelien vertelde ook dat ze graag in de natuur is. Dat doe ik ook graag, maar ik trek er naar mijn gevoel te weinig tijd voor uit. Ik verbaasde me over de schoonheid van het Markdal, gek eigenlijk dat ik er nog nooit eerder geweest ben. 

Al wandelend ging het gesprek al snel de diepte in. Het gebeurt me niet vaak dat ik een persoon zo vertrouw dat ik binnen een uur zoveel van mijn gedachten durf te delen. Ik ben erg open, maar bepaalde dingen vertel ik niet zomaar tegen iedereen omdat sommige mensen er mogelijk een verkeerd beeld bij hebben. Als je je begeeft op het pad van spiritualiteit, religie en mystiek zijn er vaak veel oordelen en aannames mee gemoeid en wordt je al snel voor gek versleten. Toen we lang een grote steen liepen met een tekst. Iets met stamelsteen of zo, ik merkte op dat Petrus of Pierre staat voor steen of rots. Om een of andere reden heb ik altijd wel wat met stenen gehad. Zo verzamel ik al jaren stenen die ik toevallig tegenkom tijdens mijn vakantie. Ik heb ook een haard laten bouwen van de ijselsteentjes die ik uit de oude waterput onder de Posthoorn heb gebikt. Op de Camino staat het Cruz de Ferro. Hier laten veel pelgrims een steen achter ten teken dat ze een deel van hun verleden achter zich willen laten. Dus wat is er mooier dan een steen uit onze haard mee te nemen om die hier achter te laten. Bij het losbikken van een steen aan de binnenkant van de schouw braken er twee stukken af. Voor mij symbolisch genoeg om straks mijn huis en haard en mijn geboortehuis achter me te laten en los van alles mezelf te gaan herontdekken.

Op de terugweg ging ze de foto’s maken. Tijdens het wandelen en het maken van de foto’s gaf ze me enkele complimentjes waar ik zoals gewoonlijk snel overheen stapte. Ze attendeerde mij hierop en zei: accepteer nu eens een compliment. Ik vond het knap dat ze me op dat punt al snel doorhad. Kritiek krijgt bij mij vaak veel aandacht, een compliment meestal niet. Na de fotoshoot liepen we terug naar het bankje onder de boom. Ik mocht uit een setje ansichtkaarten met foto’s de zei gemaakt heeft één kaart kiezen. Ik koos een afbeelding van drie nomaden die de woestijn in trekken. De wijde wereld in. Toen we afscheid namen en ze haar fiets losmaakte van het verkeersbord zag ik het teken van de schelp wat inhoudt dat het pad wat we gelopen hebben tot de Sint Jacobsroute behoort….. toeval?

Een streep eronder

Zondag 12 juli 2020 heb ik besloten om er een streep onder te zetten. Het leven zoals ik het tot nu toe heb geleid is voltooid wat mij betreft. Ik zat de afgelopen jaren vreselijk vast in mijn hoofd en voelde langzaam maar zeker al mijn levensvreugde wegsijpelen. Ik probeerde vast te houden aan een beeld van mezelf dat niet meer bij me past. Het is goed geweest, tijd voor wat anders. Maar wat dan?

Eén van de adviezen die iedere keer maar weer op blijft duiken in mijn leven is: ga eens naar je gevoel. Ook de vraag: hoe voelt het? Komt iedere keer weer oppoppen. Ik ben in de loop van de jaren steeds meer gaan doen vanuit mijn hoofd. Toen ik jonger was zat mijn temperament me nogal al eens in de weg dus ik ben dat gaan onderdrukken. Boosheid en verdriet uit onmacht over hoe mijn jeugd was verlopen zat me regelmatig in de weg en het overschaduwde vaak mijn leven. De combinatie van hard werken en veel genot hielp me om het negatieve gevoel te onderdrukken. Ik leerde alles logisch te beredeneren en wat in mijn kindertijd is gebeurd te begrijpen zodat ik niet boos hoefde te blijven op mijn(stief)ouders. Verdriet tonen of onzeker zijn past ook niet echt in de stoere chauffeurswereld dus dat heb ik ook opzij leren schuiven. Alles onder controle dus, maar vanbinnen niet blij. Stoer, hard, joviaal en gedreven. Begripvol naar iedereen behalve naar mezelf. 

Mede door zen heb ik in leren inzien dat je door je gevoel te onderdrukken het kind met het badwater wegspoelt. Als je niets meer voelt voel je uiteindelijk niets meer voor het leven. De kunst van het goed voelen is om de gevoelens die je niet wil voelen juist te omarmen. Wat vertelt dit gevoel mij? Op die manier leer je misschien hoe het gevoel tot stand is gekomen en leer je het begrijpen. Door te denken kun je dit misschien wel snappen, maar werkelijk begrijpen gaat veel dieper naar mijn idee. 

Minder denken en meer vertrouwen is mijn doel. Iets meer dan dertig jaar geleden heb ik een vergelijkbare keuze gemaakt in mijn leven. Na een periode van zuipen, blowen en gokken besefte ik diep van binnen dat ik zo niet door wilde gaan. Ik besloot van baan te veranderen en alle verslavingen aan de kant te schuiven. Binnen niet al te lange tijd ontmoette ik Jeanet. Minder dan een half jaar na mijn besluit woonde we samen en had ik mijn oude leventje ver achter me gelaten. Vol vertrouwen hebben we een huis gekocht, zijn we getrouwd en hebben drie prachtige kinderen op de wereld gezet. Toen Jeanet haar baan kwijtraakte ben ik met het volste vertrouwen naar Voesenek koel- en vriestransport gestapt om te solliciteren als internationaal vrachtwagenchauffeur terwijl ik mijn oplegger rijbewijs nog moest gaan halen. Mijn vertrouwen was zo groot dat ik Jeanet verschillende keren uit de put heb kunnen praten vanuit Frankrijk op momenten dat het allemaal even niet zo lekker ging. Op allerlei manieren hebben we op het scherp van de snede geleefd en het gered. Waar het precies mis is gegaan durf ik niet te zeggen, maar ik denk dat het veel te maken heeft met de angst om kwijt te raken wat ik heb. 

De reis van mijn hoofd naar mijn hart is begonnen. Om iets werkelijk te kunnen koesteren moet je het los laten, dat begrijp ik steeds beter. Als je een bloem mooi vind kun je haar plukken, als je er echt van houdt laat je haar groeien en bloeien in haar eigen omgeving. Ik ga nu een weg in die me veel kan brengen. Een weg die voor mij onbekend is. Een weg die me naar het eind van de wereld brengt (Cape Finisterre). Die weg heb ik te gaan en ik voel dat ik er op kan vertrouwen dat alles goed komt. Mijn doel is Santiago de Compostella en de eindbestemming van deze reis is Muxia. Mijn doel is ook het achterlaten van de man die ik ben geworden en mijn eindbestemming is thuiskomen bij mezelf. Wat ik hoop te vinden op mijn reis is er achter komen wat het is waar ik in wil geloven en waarop ik kan vertrouwen.