Doelloos

Tijdens de zenlessen hebben we wel eens gesproken over doelgerichte doelloosheid. Van tijd tot tijd niets doen is goed voor je rust, inzicht en creativiteit. Je kan dit bewerkstelligen door zogenoemde witjes in te plannen. Witjes zijn momenten dat je even niets doet en ook geen afleiding zoekt. Gewoon even niets doen om daarna weer met nieuwe energie en creativiteit naar de volgende taak of een nieuwe avontuur door te gaan.

Van de andere kant heb ik al van kinds af aan te horen gekregen: ledigheid is des duivels oorkussen. Als je lui bent en niets doet komt er weinig goeds van. En in zekere zin ervaar ik het ook wel een beetje zo op dit moment. Zonder verplichtingen is er niets dat je rooster bepaald. Behalve die éne dag in het weekend die ik nu werk heb ik geen reden om de wekker te zetten. Er zijn momenteel geen obstakels om me druk over te maken en niemand om me tegenover te verantwoorden. Het is misschien wat zwart-wit gesteld, maar niets moet en alles mag. En dat resulteert er bij mij nogal eens in dat ik dingen uitstel want het kan morgen altijd nog. En ja, morgen is een heel handig begrip als je iets niet wil doen, want als je er goed over nadenkt kun je morgen niets doen (doen=nu). Een ander nadeel van teveel vrije tijd is dat je alle tijd hebt om toe te geven aan je impulsen. Een aantal van die impulsen kan positief zijn, maar een groot deel van mijn impulsen komt uit de koelkast. De meeste kilo’s die ik tijdens mijn pelgrimstocht kwijt geraakt was heb ik alweer teruggevonden.

Teveel vrije tijd geeft ook veel ruimte voor nadenken. Niet dat denken verkeerd is, maar als je net als ik nadenkt over de gedachten die je hebt lijk je al snel op een hond die zijn eigen staart achterna rent. Door zen en meditatie heb ik geleerd niet te piekeren, maar het nadenken over je gedachten is net zo verslavend, met als enige verschil de emotionele lading. Het is dus de hoogste tijd om daar eens over na te denken. Waar komt het vandaan? Wat voor nut heeft het? Ik heb de afgelopen maanden geleerd om te vertrouwen op mijn intuïtie. Ik heb geleerd om te voelen wat goed voor mij is en dat keuzes al gemaakt zijn voor je er over na-denkt. Zoals het woord zegt denk je pas na terwijl je feitelijk de keuze al hebt gemaakt. Vanuit een dieper weten of een programmering maken we een keuze en gaan er dan pas een reden voor zoeken. Dit is wetenschappelijk aangetoond (Morgan Cerf).

Waarom dan zoveel gedachten? Zelf denk ik dat het willen oplossen van problemen ermee te maken heeft. Er gaat vanalles anders dan ik zou willen. Ook op dat punt heb ik één en ander geleerd. Als je niets verwacht is alles prima, als je een beeld hebt van hoe het zou moeten zijn is het niet snel goed, als je iets verlangd dan moet het voldoen aan een bepaalde norm. Maar hoe kun je je nu niet verzetten tegen het gevoel dat er iets fout gaat? En wat nu als jij er zelf niets of weinig aan kan veranderen? Hoe kun je niet nadenken over de strijd die gaande is op allerlei sociale levels. Op straat, op de tv, social media en zelfs in familie en vriendenkringen is er een gevecht van voor en tegen. Maar moet het een strijd zijn?

Waarom willen mensen strijden? En werkt het eigenlijk wel? De strijd tegen oorlog is per slot van rekening ook oorlog voeren. De oorlog tegen drugs, criminaliteit en noem maar op zorgt doorgaans voor meer strijd? Waarom willen we het virus bestrijden? Waarom proberen we het niet te begrijpen? Als je iets begrijpt kun je er mee omgaan. Door mijn manier van denken ben ik bijna de strijd aangegaan tegen het strijden, maar ook dan ben ik net als die hond die zijn staart achterna rent, alleen bijt ik me er dan ook nog eens in vast.

Misschien is het goed voor iedereen om eens even een time-out te nemen van die strijd. Dat we allemaal eens goed voelen en dan nadenken waar de drang om te strijden nu vandaan komt. Zou het kunnen zijn dat we bang zijn? Bang voor het virus, bang voor de maatregelen, bang voor de gevolgen op langere termijn, bang voor onze vrijheid?

Ach ja, denken over het denken. Als je iets begrijpt hoef je het niet meer te vrezen, dat geldt zelfs voor de dood. Als je werkelijk begrijpt dat niemand het overleefd kun je werkelijk van het leven genieten zolang het er is. Soms moeten mensen eerst een ziekte of een zwaar ongeluk krijgen om dat te begrijpen.

Vanaf 1 december ga ik voor mezelf een schema maken. Yoga, meditatie en sport op vaste tijdstippen. Toevallig zag ik op Facebook The invitation van Juno Burger langskomen en daar doe ik dan ook maar aan mee. Minder denken, meer doen en even de strijd loslaten.

Dagelijkse meditatie

verzorgt door:Teun Driessen
datum:30-11-18
locatie:Huis van Hier en Nu

Soms is het alsof de dingen je aangereikt worden en je het alleen maar hoeft aan te pakken. Waar ik twee weken geleden nog zat te bedenken waar ik nu weer eens een ervaring op zou gaan doen om over te schrijven krijg ik nu al voor de tweede week op rij donderdagavond ineens een uitnodiging. Ik wist al langer dat Teun, Miranda en Arlette iedere morgen een stille meditatie verzorgen in het Huis van Hier en Nu, maar ik had er nog niet eerder aan gedacht om hier wat mee te doen. Omdat mijn werkdag normaal om 4:00 uur begint kan ik er niet aan deelnemen en daarmee was de kous af. Toen ik donderdagavond via WhatsApp wat informatie aan Arlette vroeg over de producten van doTERRA nodigde ze me uit om te komen mediteren en ik dacht meteen ‘Yes, goed plan’.

Arlette had me verteld dat de deur open zou staan, zoals gewoonlijk was ik wat aan de vroege kant. De deur stond gelukkig al op en kiertje en toen ik binnen stapte kwam een lekkere geur me tegemoet. Ik herinnerde me van de yogales dat de woonkamer gelijk rechts zit dus nadat ik mijn schoenen had uitgedaan in de hal ging ik daar binnen. De kachel was aan en er brandde wat gedimd licht, er was nog niemand, maar er lagen en aantal kussentjes klaar, dus ben ik maar gaan zitten. Langzaamaan druppelde er wat mensen binnen. De laatste had volgens mij de deur wijd open laten staan want ik voelde een koude maar niet onaangename, luchtstroom over de vloer gaan. Als laatste kwam Teun binnen en met één slag op de klankschaal waren we begonnen. Ik vond het mooi om te zien dat Teun er een eigen draai aan geeft. De zen rituelen gaan volgens vaste regels, maar als je de grote lijnen in ieder geval vasthoud dan weet iedereen wat hij op welk moment moet doen. Eén slag op de klankschaal is net zo effectief als drie op het moment dat iedereen weet dat dit het begin van een meditatieblokje is. En waarom heel het huis wakker klepperen als iedereen weet dat de loopmeditatie begint, praktische zen zal ik zo maar zeggen. Het heeft wel een mindfull effect als je zonder iets te kunnen vragen ineens voor veranderingen staat, wat gaat er gebeuren, wat moet ik nu doen, doe ik het goed, hoe weet ik wanneer de loopmeditatie stopt? Mooi om te zien ook dat ik dus eigenlijk niet meer zo bewust met de rituelen bezig ben als in het begin. Blijkbaar doe ik ze een dus enigszins op de automatische piloot en dat is nu net niet de bedoeling.

Binnen zen is alles een aandachtsoefening, zelfs de afleiding. Bijvoorbeeld op het moment dat ik besefte dat ik zat te genieten van de geluiden van de ontwakende stad en het gefluit van de vogels merkte ik op dat ik aan het afdwalen was en ging dus weer terug naar het tellen van mijn ademhaling. Zelfs de mooie gedachte dat je de stilte kan voelen is een gedachte en dus afleiding. Door jezelf te oefen in het bewust worden van je afdwalingen en het loslaten van gedachten kun je in het dagelijks leven ook makkelijker gedachten observeren en loslaten als ze je niet dienen. Alhoewel ik vrij goed mijn gedachten kan loslaten en mijn aandacht steeds beter kan focussen droom ik nog steeds regelmatig weg. Eigenlijk is het meer dat ik me bewuster ben van de afdwalingen dan een aantal jaren geleden. Regelmatig blijven oefenen dus, twee maal daags twintig minuten schrijft de zenleraar voor, net als de tandarts adviseert met tandenpoetsen. Eén keer per dag is altijd nog beter dan geen keer natuurlijk, en als je het héél druk hebt… drie keer per dag. En om het helemaal goed te doen is het om fijn om zo vaak mogelijk samen te mediteren. Dit geeft een gevoel van verbondenheid en verdieping.

Mijn goede voornemen is om vaker op mijn vrije vrijdagochmeditatietend vroeg op te staan om in het Huis van Hier en Nu te gaan mediteren. De deur staat open en om 6:30 uur beginnen ze met de meditatie, twee keer 25 minuten zittende meditatie afgewisseld met loopmeditatie.

Huis van Hier en Nu

Duur van de les: 6:30 u tot 7:40 u

Type les: stilte meditatie

accommodatie

Bereikbaarheid : goed

Parkeergelegenheid: er zijn enkele parkeerplaatsen

Organisatie

Communicatie: via whatssapp of messenger

Betaling: dana

De les

Informatie: de meditatie gebeurt in stilte

Ambiance: een fijne omgeving om in aanwezig te zijn.