Niemandsland

Chateau de Puyferrat, Saint Astier

Omdat mijn avontuur abrupt afgebroken is ben ik op dit moment in een soort vrije val terechtgekomen. Eerst voelde ik veel weerstand en vooral op het moment dat ik er achterkwam dat er nog pelgrims door liepen in Spanje wou ik meteen terug. Het voelde alsof ik gefaald had in mijn vertrouwen. Dat vertrouwen was nu net zo gegroeid tijdens mijn wandeling. Ik kreeg het gevoel dat ik door mijn twijfels de verkeerde beslissing had genomen. Na wat zoeken op internet kwam ik uit op een vlucht op zondagmorgen van Charleroi naar Biarritz voor €10,-. Openbaar vervoer naar het vliegveld kost binnen België iets van twee tientjes, nog een paar tientjes erbij voor mijn rugzak en ik zou zondagmiddag al over de route Del Norte naar Santiago kunnen lopen. Voor de zekerheid heb ik toch maar even een mailtje naar het Sint Jacobsgenootschap gestuurd waar ik bij aangesloten ben en die raadde het mij met klem af. Eerder al had ik discussies zien langskomen in verschillende facebookgroepen over het wel of niet doorgaan met de tocht en ik heb me er, met pijn in mijn hart, maar bij neergelegd dat het niet erg verstandig zou zijn om terug te gaan. 

En nu,maar meteen aan de slag? Wil ik wel weer terug in die hectiek van voor mijn tocht? Dat heeft me enigszins depressief gemaakt en zelfs op de rand van een burn-out gebracht. Zonder meditatie en de lessen die ik van zen heb geleerd was het zeer zeker misgegaan. Nu had ik nog de keuze om te gaan lopen en al heb ik het niet uit kunnen lopen het heeft me wel geholpen. Een mooie zen gedachte die in me opkwam is dat stilstaand water vanzelf helder wordt. Met andere woorden, als je voor grote keuzes staat is het soms beter om even helemaal niets te doen. Als alles bezonken is komen regelmatig de beste ideeën bovendrijven en zie je vaak de wegwijzertjes eerder die je het juiste pad wijzen. 

Als kind was ik al hyperactief en mijn leven lang heb ik twee banen of extreem lange weken gewerkt. Stilzitten is voor mij dus niet eenvoudig. Vertragen is een term die vaak in de zenlessen wordt gebruikt. Een advies dat ik ook wel eens aan andere mensen heb gegeven, maar zelf eigenlijk nooit ter harte heb genomen besef ik nu.”Practice what you preach” zeggen ze wel eens, maar soms heb je zelf niet eens door dat een bepaald advies in verschillende etappes in praktijk gebracht kan worden. Ik was al wat minder gaan werken, maar dat deed ik deels door sneller te gaan werken zodat ik meer vrije tijd had, maar zo werkt het dus niet. Daarbij vulde ik de vrije tijd op met allerlei activiteiten en vooral ook met de intentie daartoe. Ik moet nog dit en ik wil nog dat, en als ik tijd heb….. Het feit dat het allemaal niet meer lukte, omdat ik er geen tijd, zin of energie voor op kon brengen, deed er niets aan af dat ik het er maar druk mee had.

Voor mijn gevoel zit ik nu in een uitzonderlijke situatie en op een belangrijk kruispunt in mijn leven. Financieel is het geregeld, ik heb onbetaald verlof tot het eind van het jaar en dat gat wordt rechtgetrokken door de verkoop van het huis. Ik heb onderdak, er staat nog wat geld op de bank voor verteer en onderdak tijdens de reis, ik hoef dus eigenlijk even helemaal niets. Maar dat valt niet mee voor mij. Niet dat ik me (tot nu toe) verveel, maar ik voel zo sterk dat ik moet werken, sporten, mediteren of andere activiteiten moet verrichten om iets te verbeteren in mijn leven. Of anders moet ik misschien maar weer eens wat meer gaan socializen. Helaas de horeca is dicht en in de winkels is het nu niet echt gezellig. Facebook is wat dat betreft een uitkomst, maar net als in het gewone leven moet je bewust kiezen wat je uitnodigt in je leven en wat je bezighoudt. Gelukkig zijn er mensen als Chantal Schenk die me eraan herinnerde dat wanneer je je zelf wil ontmoeten het goed is om jezelf te on-moeten. Niets moet, alles mag, vanuit rust en liefde kun je de helderheid en de kracht vinden om goede keuzes te maken en de juiste stappen te nemen.

Ik blijf dus nog maar even in de rust. Voor mij is het een keuze. Ik begrijp dat het voor veel mensen anders voelt op dit moment omdat de meeste mensen er niet voor gekozen hebben om thuis te zitten. Maar het is wel altijd jouw keuze hoe je de situatie wil zien en ervaren. De toekomst is altijd onzeker hoe zeer je het ook anders zou willen. Het vasthouden aan wat was en het verlangen naar wat je zou willen is wat het soms moeilijk maakt wanneer er iets verandert in je leven. Tijdens mijn tocht heb ik veel ups en downs meegemaakt en al snel geleerd om mijn verwachtingen te verruilen voor vertrouwen. De éne dag had ik een heel kasteel tot mijn beschikking en de daaropvolgende dag moest ik tijdens een hoosbui mijn tentje opzetten in de modder aan de oever van een rivier terwijl de schemer snel inviel.Hopende dat het snel nog even droog genoeg zou zijn om mijn potje te koken zodat ik niet met honger naar bed hoefde. Toen dat allemaal gelukt was ben ik net zo tevreden gaan slapen als ik in het kasteel heb gedaan. Als je iets verwacht en je krijgt iets anders dan valt het tegen, als je niets verwacht kan alles meevallen. 

Wat een bijzondere toevalligheid, terwijl ik dit aan het schrijven ben belt er een oud-collega. Tijdens het gesprek krijgen we het over bijscholing en hij geeft me een tip over de mogelijkheid van subsidie voor online bijscholing. Als ik nu toch thuis zit….

Soms moet je even stilstaan om te zien wat er allemaal op je pad komt. En als je er rustig de tijd voor neemt kun je ook meer genieten van alles wat er op of langs jouw pad beweegt, groeit en bloeit. Dat is een les die ik tijdens mijn pelgrimstocht heb geleerd en een les die zich nu op deze manier manifesteert in dit niemandsland waar niets moet en alles mogelijk is. 

Vooral doorgaan

Het pad kwijt

Vanaf dag één loop ik iedere dag verder dan verwacht. Maps.me is een mooie navigatie app, maar je moet hem leren kennen. Eerst geeft ie de route van A naar B als hemelsbreed. Dat wil zeggen, één rechte lijn zoals alleen een vogel kan vliegen. Dan gaat ie herberekenen, het heeft even geduurd voor ik dat doorhad. Vervolgens maakt ie een berekening op basis van het aantal kilometers per uur dat je kan lopen. Maar er wordt geen rekening gehouden met enige moeilijkheidsgraad. Dus steil omhoog en omlaag wordt niet meegerekend. Omhoog is een kwestie van kracht, daar heb ik niet zoveel moeite mee meestal. Maar afdalen is wat anders, dat houdt enorm op. Te snel dan val je, zeker met bijna 25 kilo op je rug. Je voeten schuiven in je schoenen naar voren dus er komt druk te staan op je tenen. En één kleine misstap en je ligt op je muil. 

Er zijn al veel dagen voorbij gegaan dat ik in de ochtend relaxed liep met het idee: ik heb alle tijd van de wereld. Maar als ik dan tegen de middag naar een slaapplek ging kijken op de telefoon dan was het ineens aanpoten. Gas erop dus, en ook dat gaat prima als je niet teveel stopt, niet teveel nadenkt en vertrouwen hebt in je kracht. En ineens blijkt dan dat je in plaats van de geplande 25 kilometer ruim 40 kilometer hebt afgelegd. Dat terwijl ik de eerste dag na 37 kilometer als een oud opaatje liep te strompelen. Ik merk dat ik met de dag sterker wordt. Mijn voeten wennen aan het lopen, mijn rug geeft nauwelijks nog commentaar, mijn schouders moet ik soms wel ontlasten merk ik. Ik ben toch enigszins geneigd om de last op mijn schouders te nemen terwijl er meer kracht in je heupen en onderrug zit. Borst vooruit en billen naar achter dus. 

En ’s avonds goed voor je lichaam zorgen. Alhoewel ik merk dat mijn lichaam steeds meer gewend raakt aan het gewicht, en dat ik sommige pijntjes goed kan negeren, luister ik wel naar wat het me probeert te vertellen. Soms kan ik door blijven banjeren maar soms heb ik meer pauzes nodig. Soms 5 minuutjes op een bankje, soms een half uur of meer met mijn schoenen uit om mijn voeten te luchten. En soms moet ik ook oppassen om niet te vaak te stoppen want dan heb ik helemaal geen zin meer om verder te gaan en ook niet om te blijven waar ik ben…. en dat werkt natuurlijk niet.

Al met al gaat het goed. Ik heb steeds minder gedachten over waarom ik het nu eigenlijk doe, en of het misschien beter is om maar gewoon te stoppen. Wel moet ik mezelf het ene moment een schop onder mijn kont geven en het andere moment een beetje afremmen als mijn lichaam vindt dat het genoeg is. 

Ik merk enorm aan mezelf hoe gevoelig ik op één of andere manier ben voor de mening van anderen. Ik doe voor mijn gevoel doorgaans gewoon wat ik wil, maar als een aantal mensen zeggen: geniet je er wel van? Neem je tijd.. dan ben ik geneigd om eerder te stoppen. Maar dan komt de presentatie drang in mij weer naar boven en die luistert weer naar de mensen die vol bewondering zeggen: jij gaat wel hard. 

Soms denk ik dat ik geen idee heb waar ik mee bezig ben. Soms denk ik dat ik mezelf moet veranderen. Maar ik krijg steeds meer het gevoel dat het allemaal klopt wat ik doe. Al loop ik als een kip zonder kop in het rond in een bos waar ik het pad kwijt ben, of eigenlijk beter nog, waar het pad verdwenen is. Zelfs dan heb ik nog het gevoel dat het goed is. Het hoort erbij denk ik, het is een soort leerproces. Angst op dat gebied ken ik nauwelijks. Ik kijk er niet naar uit om te slapen in een bos vol everzwijnen, maar als het zo is, dan is het zo. Mijn angsten zitten op een ander vlak. En daar valt voor mij nog veel te leren. 

De eerste etappe

Onderweg

Dinsdag 1 september ben ik vertrokken. Afscheid nemen was zo onrealistisch dat ik niet wist wat ik moest zeggen. Mijn vrouw, mijn kinderen, mijn huis en mijn baan, alles achter me laten zonder te weten wat ik er straks voor terugkrijg. Maar ik heb zo sterk het gevoel dat ik dit moet doen dat het haast geen keuze lijkt. Het is zoals het is, ik moet dit doen anders wordt ik gek… of in ieder geval niet gelukkig.

Op zoek naar geluk dus? Eigenlijk ook niet, rust dan? Niet echt, rust kan ik vinden in meditatie. Wat zoek ik dan? Zoek ik iets wat ik niet kwijt ben? Moet ik zo rigoureus alles afkappen? Gaat het om de vrijheid? Allemaal vragen die ik mezelf al tientallen keren gesteld heb en die ook andere mensen me stellen. Eerlijk gezegd: ik weet het niet.

Mijn gevoel achterna dus. De afgelopen 30 jaar hebben mijn hersenen overuren gedraaid om alles onder controle te hebben en dat valt niet mee. Bij alles nadenken hoe het moet gaan of het beste werkt, en liefst nog een back-up plan voor als het niet lukt. Waarom? Omdat ik mijn gezin veiligheid en geborgenheid wilde garanderen. Dat is aardig gelukt, maar wat is werkelijk veiligheid? Dat is een wassen neus als je ziet wat er nu allemaal gebeurt. Er wordt van alles voor je beslist ook al ben je het er helemaal niet mee eens. Maar daar gaat het nu even niet over.

De dag van mijn vertrek ben ik meteen met stokken gaan lopen. De rugzak bleek zwaarder dan verwacht en mijn rug was nog wat gevoelig omdat ik een week ervoor nog helemaal scheef liep. Mijn eerste pauze was in de binnenstad, een broodje rookworst bij de HEMA. Ik had het gevoel dat ik wel een goed ontbijt kon gebruiken. Leven ‘on the fly’. Kijken wat er op mijn pad komt. 

De eerste overnachting stond vast bij mijn vroegere buurtgenoten die nu in Wernhout wonen. Ongeveer 25 kilometer van Breda, een mooie afstand dus om te beginnen. Maar de Sint Jacobsroute is niet de kortste weg vanuit thuis die kant op. Wat met de auto 5 minuutjes om is dat is te voet al snel een paar uur. 37 kilometer stond er op de teller en ik was kapot. 

Gelukkig werd ik zeer gastvrij ontvangen en was ik de extra kilometers al snel vergeten. Ze zeggen wel eens dat een goede buur beter is dan een verre vriend, maar een goede buur die ergens anders is gaan wonen is toch ook fijn als vriend. 

Ik loop een beetje achter met het schrijven van mijn (door mezelf geplande) blogs. Ik kom ook zoveel tegen op mijn pad. En als ik dan ’s avonds lig wil ik even wat lezen en gaan slapen. Maar ik ga mijn best doen om wat in te lopen.