Zen en de kunst van het relativeren 

Zoals ik in mijn vorige blog al schreef heb ik al een paar jaar het gevoel dat de maatschappij op hol geslagen is. Eigenlijk was ik zelf ook wel op hol geslagen en misschien ben ik dat af en toe nog wel eens. Door meditatie, yoga en sport of een wandeling in de natuur kun je vaak weer landen na een drukke of stressvolle periode. In groepsverband is dit vaak extra motiverend en daarom doe ik in de sportschool liever met een groepsles mee dan dat ik in mijn uppie aan de gewichten loop te sleuren. De interactie zorgt voor meer uitdaging door een beetje competitie waardoor ik mezelf beter train, maar het geeft ook een gevoel van verbinding. Het maakt me dan ook weinig uit met wat voor les ik meedoe omdat diversiteit in lichamelijke beweging goed is om in balans te blijven en de mentale uitdaging groter is wanneer je met iets meedoet wat je nog niet gewend bent.

Door de inzichten en zelfreflectie die ik ontwikkeld heb door zen zijn er nieuwe vragen ontstaan. Eén van die vragen is een vraag die mij ook door anderen gesteld werd en waar ik geen goed antwoord op had. “Hoe kan je nu als zenleraar in een burn-out situatie terecht komen?”

De afgelopen maanden heb ik druk gezocht naar het antwoord hierop en dat heb ik op allerlei plekken en op verschillende manieren gedaan. Er zijn héél veel spirituele en religieuze paden die je kan bewandelen om er antwoorden te vinden en ik heb er nu een aantal bezocht. Ik besef goed dat ik niet alle richtingen tegelijk op kan gaan, maar ik kan wel mijn horizon verbreden door te informeren wat er allemaal te koop is. En dan ontdek je dat er vaak veel overeenkomsten zijn. Mijn inzicht hierin is dat wat terug blijft komen in jouw aandacht blijkbaar voor jou van belang is op dat moment. Dit hoeft niet altijd op een prettige manier te gaan. Het leven heeft de neiging om dingen te herhalen tot je er iets van leert. Als je weerstand voelt of iets raakt je op wat voor manier dan ook kan dit een indicatie zijn dat er wat te leren valt. Aan jou om te onderzoeken wat je ervan kan leren.

Persoonlijk stoor ik me momenteel enorm aan de berichtgeving rond corona en de maatregelen die hiertegen genomen worden. Het nieuws is eenzijdig, repeterend, polariserend en het zet voor mijn gevoel aan tot angst en frustratie. In mijn ogen heeft het veel weg van volksmennerij. Wat valt er hier te leren voor mij? 

Op mijn werk is iets vergelijkbaars gaande. Er is een slechte communicatie waardoor er allerlei dingen mis gaan. Er zijn collega’s die hier ruimte vinden om fouten of manipulatie te verdoezelen door hun beklag te doen over het werk en de collega’s. Er ontstaat hierdoor een soort polarisatie wat de werksfeer niet ten goede komt. Het roept een hoop frustratie op en er ontstaat angst om tekort gedaan te worden. 

De les: ik heb moeite met onrecht. Onrecht kan ontstaan als er geen transparantie is en als de verbinding ontbreekt. Een goede communicatie kan een betere verbinding tot stand brengen waardoor er meer transparantie ontstaat. Als iedereen eerlijk is over zijn beweegredenen en open staat voor de gedachten van de ander dan valt er vaak een goed compromis te bereiken. Als je met elkaar praat maar ieder houdt zijn eigen geheime agenda dan luister je alleen naar de antwoorden die jou dienen.

Op een ander niveau heb ik geleerd dat negatieve energie nog meer negativiteit aantrekt. Zolang iedereen in die polariteit zit en de andere kant niet omarmd nodigen beide zijden negatieve energie uit. Dit klinkt misschien erg ingewikkeld, maar het is feitelijk heel simpel. Als je fanatiek voor een voetbalploeg bent is de fanatiekste fan van de tegenpartij jouw grootste vijand. Dit heeft al menigmaal tot zware gevechten geleid. Komen beide fanatiek voetbalfanaten elkaar als totaal onbekenden tegen en komt voetbal niet ter sprake zijn het vaak de beste maatjes. Zien ze elkaar dan ineens op de tribune van de tegenstander dan ontstaat er vaak een huh moment gevolgd door teleurstelling. Zo vast zitten mensen vaak in hun polarisatie. 

Als we op dit moment iets niet nodig hebben is het die negatieve energie. Maar dat niet willen is op zich al negatief. Positief is alles omarmen. Ook de donkere kant mag er zijn, maar zolang je de lichte kant meer aandacht geeft kan het donker het niet overnemen. Liefde en verbinding kan in mijn ogen veel kracht geven in deze donkere dagen. Veel mensen nemen deze tijd om hun huis te verbouwen of naar binnen te keren. Beiden zijn een positieve manier om voordeel uit de situatie te halen. Ik neem de kans waar om te onderzoeken en te delen. Dingen die mij een goed of slecht gevoel geven kaart ik aan in de hoop dat ook anderen hier iets positiefs uit kunnen halen.

Zoals bijvoorbeeld dit gesprek tussen Deepak Chopra en Sadhguru die de hele situatie weer eens op een héél andere manier belichten. Ze bekijken de crisis op natuurlijke wijze en benaderen de situatie op celniveau. En grappig genoeg zie ik hierin een enorm vergelijk met de polarisatie, slechte communicatie en de impact van negativiteit. Door stress verzwakt het immuunsysteem en gaat het enorm hard werken als het aangevallen wordt. Dit komt door de foute informatie die onze gedachten aan ons lichaam doorgeven. Omdat sommigen het vertrouwen in hun lichaam op voorhand hebben opgegeven begint het de strijd met een nadeel. Bacteriën en virussen zijn een groot onderdeel van ons systeem. Zolang er strijd gaande is wordt ons lichaam verzwakt. Zonder strijd en vol vertrouwen kan het nog zijn dat het systeem faalt, maar aan ieder leven komt een eind en iets moet daar de oorzaak van zijn, dat is de natuur. Leven in stress en negativiteit lijkt dood misschien op afstand te houden, maar het duurt alleen maar langer als je probeert te overleven. Als alleen maar overleven je doel is wat is dan de waarde van dit leven? 

Zen zijn

Veel mensen hebben het idee dat zen een kwestie is van stilzitten, relaxen en niets doen. Vaak worden er allerlei geurtjes, plaatjes of geluiden gelinkt die het gevoel van rust creëren. Mijn ervaring is dat het vaak hard werken is om die rust te faciliteren en dat trucjes niet of alleen maar tijdelijk werken. Eigenlijk is de rust er altijd al, maar veel mensen hebben zoveel onverwerkte emotionele ervaringen, oordelen, patronen en overtuigingen dat de rust ver te zoeken is. Deze obstakels doorzien, verwerken en loslaten is het werk dat soms gedaan moet worden. Zoals het bijhouden van een tuin een terugkerende taak is kan je zeggen dat meditatie of introspectie dat ook is. Door zelfreflectie kun je leren doorzien wat je dient in het leven en wat niet.

We leven in een unieke tijd. De afgelopen jaren heb ik vaak gedacht dat de maatschappij op hol geslagen was. De frustratie en agressie die ik als vrachtwagenchauffeur op de weg, bij de klanten en onder collega’s ervaarde maakte dat ik hierin meeging. Dat samen met de werkdruk maakte mij gestrest. Nu heb ik stres altijd bewust kunnen gebruiken om te presteren in mijn werk. De juiste hoeveelheid stress zorgt ervoor dat je wakker en alert achter het stuur kan zitten als ieder al lang in bed ligt. Maar op een zeker moment kom je op een punt dat het chronisch wordt en dat het zich zowel fysiek al mentaal gaat uiten. Slaapproblemen hebben een wisselwerking met stress. Door de adrenaline ben je onrustig en kun je niet slapen, door een slaaptekort heb je de adrenaline nodig om te kunnen presteren.

Benauwdheidsklachten door astma werd COPD en mijn bloeddruk steeg tot alarmerende hoogten. Ook werd mijn lontje steeds korter. Om sociaal een beetje handelbaar te blijven heb ik mijn emoties leren onderdrukken waardoor de explosies eerder implosies werden en ik me steeds verder in mezelf terugtrok. Mijn explosieve interne emoties zijn er volgens mij de oorzaak van dat ik geen zin meer heb om spelletjes te spelen. Frustratie en ergernis heb ik leren ondergaan met een glimlach, maar ik kon er daardoor niets aan doen dat sarcasme en cynisme mijn uitlaatklep werden. Je wordt als het ware een snelkookpan, omdat de druk niet weg kan wordt je behoorlijk gaar. Dat gevecht tegen mezelf heeft me al twee keer op het randje van een burn-out gebracht.

Toen ik kennis maakte met zen.nl voelde dit als thuiskomen. Al na enkele lessen werd bijna alles wat me in zijn greep had zichtbaar. Door meditatie leerde ik gedachten die mij niet diende los te laten en gevoelens die omhoog kwamen te onderzoeken. Hierdoor ontstond steeds meer ruimte tussen gedachten en de emoties. Deze ruimte is de rust die louterend werkt. Dit beviel me zo goed dat ik leraar wilde worden. Na een aantal sesshins (zenretraite) was ik de rust zelve en ik voelde me erg gelukkig. Ik besloot om een andere baan te nemen zodat ik meer tijd kon vrijmaken voor mezelf en mijn beoefening.

Dit heeft uiteindelijk mijn rust behoorlijk verstoord en mijn hele leven op zijn kop gezet. Ik begreep zelf niet goed hoe dit allemaal zo fout kon gaan met alles wat ik geleerd heb. Mediteren kwam er op het laatst meer van, mijn benauwdheid kwam weer terug en het korte lontje was nu nog korter. Nu heb ik mezelf (en mijn collega’s) de afgelopen tijd één ding voorgehouden: klagen helpt niet. Klagen leidt tot frustratie en uiteindelijk wordt het klagen om het klagen en lost er niets op. Je hebt dus drie keuzes: je accepteert dat dingen niet zo zijn zoals je graag wil, je gaat naar de persoon die het kan veranderen of je loopt er van weg. Dat laatste heb ik gedaan. In het proces daar naar toe heb ik besloten om overal van weg te lopen wat mij niet meer gelukkig maakte en dat resulteerde in een pelgrimstocht. Hoe dat gelopen is kun je in een eerdere volg lezen.

Maar nu ben ik terug. Ik heb besloten om mijn leven anders in te richten. Hoe?, dat weet ik nog niet precies. Ik ben begonnen met een coachingopleiding en dat geeft me een erg goed gevoel. Een ander helpen met de dingen die ik geleerd heb van het leven maakt het leven meer de moeite waard. Het geeft alle pijn en frustratie uit mijn verleden meer mening voor mijn gevoel.

Niemandsland

Chateau de Puyferrat, Saint Astier

Omdat mijn avontuur abrupt afgebroken is ben ik op dit moment in een soort vrije val terechtgekomen. Eerst voelde ik veel weerstand en vooral op het moment dat ik er achterkwam dat er nog pelgrims door liepen in Spanje wou ik meteen terug. Het voelde alsof ik gefaald had in mijn vertrouwen. Dat vertrouwen was nu net zo gegroeid tijdens mijn wandeling. Ik kreeg het gevoel dat ik door mijn twijfels de verkeerde beslissing had genomen. Na wat zoeken op internet kwam ik uit op een vlucht op zondagmorgen van Charleroi naar Biarritz voor €10,-. Openbaar vervoer naar het vliegveld kost binnen België iets van twee tientjes, nog een paar tientjes erbij voor mijn rugzak en ik zou zondagmiddag al over de route Del Norte naar Santiago kunnen lopen. Voor de zekerheid heb ik toch maar even een mailtje naar het Sint Jacobsgenootschap gestuurd waar ik bij aangesloten ben en die raadde het mij met klem af. Eerder al had ik discussies zien langskomen in verschillende facebookgroepen over het wel of niet doorgaan met de tocht en ik heb me er, met pijn in mijn hart, maar bij neergelegd dat het niet erg verstandig zou zijn om terug te gaan. 

En nu,maar meteen aan de slag? Wil ik wel weer terug in die hectiek van voor mijn tocht? Dat heeft me enigszins depressief gemaakt en zelfs op de rand van een burn-out gebracht. Zonder meditatie en de lessen die ik van zen heb geleerd was het zeer zeker misgegaan. Nu had ik nog de keuze om te gaan lopen en al heb ik het niet uit kunnen lopen het heeft me wel geholpen. Een mooie zen gedachte die in me opkwam is dat stilstaand water vanzelf helder wordt. Met andere woorden, als je voor grote keuzes staat is het soms beter om even helemaal niets te doen. Als alles bezonken is komen regelmatig de beste ideeën bovendrijven en zie je vaak de wegwijzertjes eerder die je het juiste pad wijzen. 

Als kind was ik al hyperactief en mijn leven lang heb ik twee banen of extreem lange weken gewerkt. Stilzitten is voor mij dus niet eenvoudig. Vertragen is een term die vaak in de zenlessen wordt gebruikt. Een advies dat ik ook wel eens aan andere mensen heb gegeven, maar zelf eigenlijk nooit ter harte heb genomen besef ik nu.”Practice what you preach” zeggen ze wel eens, maar soms heb je zelf niet eens door dat een bepaald advies in verschillende etappes in praktijk gebracht kan worden. Ik was al wat minder gaan werken, maar dat deed ik deels door sneller te gaan werken zodat ik meer vrije tijd had, maar zo werkt het dus niet. Daarbij vulde ik de vrije tijd op met allerlei activiteiten en vooral ook met de intentie daartoe. Ik moet nog dit en ik wil nog dat, en als ik tijd heb….. Het feit dat het allemaal niet meer lukte, omdat ik er geen tijd, zin of energie voor op kon brengen, deed er niets aan af dat ik het er maar druk mee had.

Voor mijn gevoel zit ik nu in een uitzonderlijke situatie en op een belangrijk kruispunt in mijn leven. Financieel is het geregeld, ik heb onbetaald verlof tot het eind van het jaar en dat gat wordt rechtgetrokken door de verkoop van het huis. Ik heb onderdak, er staat nog wat geld op de bank voor verteer en onderdak tijdens de reis, ik hoef dus eigenlijk even helemaal niets. Maar dat valt niet mee voor mij. Niet dat ik me (tot nu toe) verveel, maar ik voel zo sterk dat ik moet werken, sporten, mediteren of andere activiteiten moet verrichten om iets te verbeteren in mijn leven. Of anders moet ik misschien maar weer eens wat meer gaan socializen. Helaas de horeca is dicht en in de winkels is het nu niet echt gezellig. Facebook is wat dat betreft een uitkomst, maar net als in het gewone leven moet je bewust kiezen wat je uitnodigt in je leven en wat je bezighoudt. Gelukkig zijn er mensen als Chantal Schenk die me eraan herinnerde dat wanneer je je zelf wil ontmoeten het goed is om jezelf te on-moeten. Niets moet, alles mag, vanuit rust en liefde kun je de helderheid en de kracht vinden om goede keuzes te maken en de juiste stappen te nemen.

Ik blijf dus nog maar even in de rust. Voor mij is het een keuze. Ik begrijp dat het voor veel mensen anders voelt op dit moment omdat de meeste mensen er niet voor gekozen hebben om thuis te zitten. Maar het is wel altijd jouw keuze hoe je de situatie wil zien en ervaren. De toekomst is altijd onzeker hoe zeer je het ook anders zou willen. Het vasthouden aan wat was en het verlangen naar wat je zou willen is wat het soms moeilijk maakt wanneer er iets verandert in je leven. Tijdens mijn tocht heb ik veel ups en downs meegemaakt en al snel geleerd om mijn verwachtingen te verruilen voor vertrouwen. De éne dag had ik een heel kasteel tot mijn beschikking en de daaropvolgende dag moest ik tijdens een hoosbui mijn tentje opzetten in de modder aan de oever van een rivier terwijl de schemer snel inviel.Hopende dat het snel nog even droog genoeg zou zijn om mijn potje te koken zodat ik niet met honger naar bed hoefde. Toen dat allemaal gelukt was ben ik net zo tevreden gaan slapen als ik in het kasteel heb gedaan. Als je iets verwacht en je krijgt iets anders dan valt het tegen, als je niets verwacht kan alles meevallen. 

Wat een bijzondere toevalligheid, terwijl ik dit aan het schrijven ben belt er een oud-collega. Tijdens het gesprek krijgen we het over bijscholing en hij geeft me een tip over de mogelijkheid van subsidie voor online bijscholing. Als ik nu toch thuis zit….

Soms moet je even stilstaan om te zien wat er allemaal op je pad komt. En als je er rustig de tijd voor neemt kun je ook meer genieten van alles wat er op of langs jouw pad beweegt, groeit en bloeit. Dat is een les die ik tijdens mijn pelgrimstocht heb geleerd en een les die zich nu op deze manier manifesteert in dit niemandsland waar niets moet en alles mogelijk is. 

Wat is waar?

Het zijn bijzondere tijden. Nog nooit eerder hebben zoveel mensen over heel de wereld in hetzelfde schuitje gezeten en kunnen daar nu ook over communiceren met elkaar. Er zijn volgens mij ook nog nooit zoveel kanalen geweest waar informatie gedeeld wordt. Ik volg er een paar, maar als ik alles zou volgen dan wordt ik gek denk ik (voorop gesteld dat ik dat nog niet ben). De grootste vraag die ik mezelf iedere keer weer stel: wat is waar?

Hoe kun je met zoveel informatie nog het kaf van het koren scheiden. En waar kies je voor… positief of negatief? Persoonlijk probeer ik altijd het positieve te zien zelfs in het negatieve. In zen wordt er weinig waarde gehecht aan goed of slecht, het is vaak een kwestie van perspectief. Wat vandaag goed lijkt te zijn kan morgen slecht blijken en vice versa. Maar hoe blijf je positief als er een stortvloed van negatieve berichten bij je binnenkomt? Je kop in het zand steken? Dat lukt meestal ook maar even. Relativeren werkt meestal wel voor mij, maar dan is het wel fijn dat je de juiste informatie tot je beschikking hebt. Dus ja, wat is waar?

Iedereen creëert zijn eigen wereldbeeld aan de hand van de informatie die men gedurende zijn of haar leven op heeft gedaan. De basisprogrammering krijg je mee van thuis en na je zevende levensjaar ga je de informatie zelf interpreteren. Hoe je dat doet heeft vooral te maken met de basisprogrammering die je hebt meegekregen. Ook onverwerkte emotionele ervaringen maken dat sommige informatie op een bepaalde manier geïnterpreteerd wordt. Het mooie van meditatie is dat je inzicht kunt krijgen in zowel je eigen basisprogrammering als je onverwerkte emotionele ervaringen. Dit kan je helpen om je eigen wereldbeeld scherp te stellen. En daarom kun je jezelf soms de vraag stellen bij je eigen gedachten: wat is waar?

Wat ik vaak doe is mijn waarheden testen door een stelling in de groep te gooien. Er ontstaat een discussie en zo ga je samen op zoek naar iets wat op dat moment aannemelijk is. Soms is het fijn om een goede tegenstander te hebben om zo het beste uit jezelf te halen, maar het is in mijn ogen wel belangrijk dat de waarheid belangrijker is dan gelijk krijgen. Als je jouw eigenwaarde af laat hangen van jouw gelijk is de waarheid in het geding. Verdedig je jouw stelling of jouw ego? Ook hier dus weer de vraag: wat is waar?

Er wordt nu veel gesproken over de gevolgen van deze crisis. Ook over de mogelijke oorzaak zijn veel discussies. De juiste reactie op het dreigende gevaar heeft veel te maken met de oorzaak en de gevolgen. En dus weer de vraag: wat is waar?

Maar wat is er nu waar? Een aantal gevolgen zijn waar(neembaar) in onze samenleving:

  • Onzekerheid is waar
  • Angst is waar
  • Frustratie is waar
  • Verandering is waar
  • Weerstand is waar
  • Boosheid is waar
  • Ongehoorzaamheid is waar
  • Opportunisme is waar
  • Ziekte is waar
  • Dood is waar
  • Etcetera….

Allemaal waarheden waar we nu mee te maken krijgen, maar dit zijn ook waarheden die voor Corona al waar waren. Wat is dus nu het grote verschil dat deze situatie tot een crisis maakt? Is dat het virus zelf of onze reactie erop? Ik heb gelezen dat het virus zelf niet de problemen veroorzaakt in ons lichaam maar juist de reactie erop. Het immuunsysteem gaat het gevecht aan met het virus en in sommige gevallen doet het meer kwaad dan goed. Of dat waar is of niet…..?
Maar werkt het misschien in wel zo in onze maatschappij?
Is het misschien onze reactie op het virus wat het tot een crisis maakt? En doet onze reactie op het virus misschien ook meer kwaad dan goed voor de maatschappij? Wat is waar?

Jezelf goed voelen is een kwestie van goed voelen wat goed voor je is. Door bepaalde informatie ga je meer denken over wat goed voor je is en minder voelen wat waar (of van waarde) is. En welke waarheid is van waarde voor jou?

  • Er is liefde
  • Er is geluk
  • Er is empathie
  • Er is verbondenheid
  • Er is groei
  • Er is kracht
  • Er is potentie
  • Er is toekomst
  • Etcetera…

Er is zoveel moois in het leven dat waar is. Jij bepaald wat van waarde is. En alles wat je aandacht geeft groeit, dus wat is jouw waarheid?

Behandeling bij Marieke Peters 

Marieke Peters

Zen heeft de me de afgelopen jaren veel gebracht. Vanaf de eerste les voelde het als thuiskomen. Het heeft me geïnspireerd om de opleiding zen coach/leraar te gaan volgen en ik voelde me sinds lange tijd weer spontaan gelukkig. Na het behalen van mijn examen en met een nieuwe baan zag ik het helemaal zitten voor de toekomst. Helaas ging het ander dan verwacht. Omdat ik al voor drie uur in de morgen op moest staan was het moeilijk om in de ochtend te mediteren. Mijn pauze om 8 uur gebruikte ik voor een hazenslaapje omdat ik tijdens het mediteren vaak in slaap viel. De lange dagen van soms 15 uur maakte dat ik ‘s avonds steeds vaker verzaakte om op mijn kussen te gaan zitten. sporten werd ook minder en ik verviel in oude eet en drinkpatronen. De taak die ik op me genomen heb om mijn collega’s te inspireren om wat zenvoller met het werk bezig te zijn viel me steeds zwaarder.

Zen is niet alleen maar happy zijn, het is ook keuzes maken om af te kunnen zien of om ergens van af te kunnen zien. Geluk is, niet afhankelijk zijn van genot of verwachtingen. Maar ook daarin kun je makkelijk de verkeerde keuze maken heb ik onlangs geleerd. Door toewijding en veel zelfreflectie ben ik mezelf enorm tegengekomen vorig jaar. Jezelf wegcijferen klinkt nobel, maar het is vaak niet echt bevorderlijk voor je eigenwaarde. En soms heb je iemand nodig om je dit te laten zien. Toen ik afgelopen najaar door een fikse griep thuis kwam te zitten zakte ik ook mentaal in een dip. Zelfs nadat de griep voorbij leek te zijn had ik weinig fut en voelde ik me neerslachtig. Omdat ik een sterk vermoeden had dat de huisarts me antidepressiva voor zou schrijven ging ik opzoek naar een alternatieve geneeswijze. De afgelopen jaren heb ik me verdiept in de gevolgen en bijwerkingen van de reguliere medicatie en ik probeer liever eerst andere methoden uit.

tijdens mijn zoektocht naar een alternatieve oplossing voor mijn probleem kwam ik de website van Marieke tegen en het was net of die meteen al antwoord kon geven op mijn vragen. Ik stuurde een mailtje met mijn verhaal en nog dezelfde dag kreeg ik een reactie. We spraken af voor een intakegesprek en een paar dagen later stond ik voor de deur van haar praktijkruimte, dit terwijl Marieke het gesprek eigenlijk telefonisch had willen doen. Mijn gedachte dat het lekker dichtbij was had er blijkbaar voor gezorgt dat ik een deel van de informatie verkeerd geïnterpreteerd had. Desondanks werd ik zeer vriendelijk ontvangen, gerustgesteld en we hadden een mooi gesprek. Vol vertrouwen maakte ik een afspraak voor een hypnose sessie en ze gaf me een recept mee voor een homeopathisch middel dat eventuele resten van het griepvirus uit mijn cellen zou helpen verdwijnen. De hypnose gaf me in eerste instantie een goed gevoel, maar na een aantal dagen zag alles er weer minder rooskleurig uit. Toen ik dit naar Marieke mailde stelde ze voor om zo snel mogelijk een nieuwe afspraak te maken.

Mijn eerste gedachte was dat ze me nogmaals zou hypnotiseren maar ze luisterde eerst goed naar mijn verhaal en zei toen: ik wil wat anders proberen. Ik vertelde dat ik een aanvaring met mijn moeder had gehad en dat er meer relaties niet goed liepen op dat moment. Marieke stelde voor om door middel van een familieopstelling te kijken of dat misschien meer duidelijkheid kon geven. Door middel van playmobiel poppetjes en een aantal vragen liet ze me zien waar de schoen wrong. Iets uit mijn vroege jeugd wat als een rode draad door mijn leven liep kwam naar boven. Ineens werd me duidelijk dat de hypnose wel degelijk iets op gang had gebracht. De aanvaring met mijn moeder was de wegwijzer die toonde waar het fout zat . Soms moet het blijkbaar eerst wat slechter gaan voor het beter gaat. Tijdens meditatie komen er soms onverwerkte emotionele ervaringen uit het verleden omhoog waarvan je leert doorzien dat ze nu nog invloed hebben op je leven, we noemen het voor het gemak bubbels. Met de hypnose breng je blijkbaar (onbewust) dingen op gang die ervoor zorgen dat dergelijke bubbels naar boven kunnen komen waardoor ik ineens anders op mijn moeder reageerde dan normaal. Marieke voelde feilloos aan waar ze op in moest spelen en welke vragen ze moest stellen om mijn bubbel helder te krijgen. Door de poppetjes werd het ook zeer inzichtelijk, het was voor mij echt een eye-opener. Het mooie is dat als je het eenmaal doorzien hebt het meteen gaat werken. De last die ik eigenlijk al heel mijn leven gehad heb van deze bubbel lijkt weg te ebben en ik zit nu weer een stuk beter in mijn vel. De flow hersteld zich weer en alles lijkt nu ineens weer een stuk makkelijker het gaan.

Met volle moed ben ik nu aan een dieet begonnen en ik ga wat vaker naar de sportschool. Ik ben ook weer gaan hardlopen en zoals je ziet is er ook weer ruimte voor een blogje. Binnenkort hoop ik weer de motivatie vindt om her en der in Breda proeflessen te volgen en hierover te schrijven, want afgelopen jaar is er weinig van gekomen. Bedankt Marieke voor de hulp het heeft me veel gebracht.