Met Evelien op pad

De weg van het hoofd naar het hart, zo wordt de Camino ook wel eens genoemd las ik onlangs. Niet denken maar doen. Er gebeuren bijzondere dingen op de route en daar hou ik wel van. En volgens mij is het al begonnen. Je hart volgen is vooral vertrouwen op je gevoel. Ik volg Evelien al een tijdje op Instagram en Facebook. Toen ik haar advertentie las om een aantal portretten te laten maken tijdens een wandeling heb ik spontaan gereageerd.  Waarom ik deze foto’s precies wou laten maken wist ik op dat moment niet. Die week heb ik het verhaal van onze scheiding, en mijn plan om de pelgrimstocht te gaan lopen, aan mijn kinderen en mijn directe familie verteld en dat was niet makkelijk. 

De afspraak was snel gemaakt, we zouden elkaar ontmoeten op de Duivelsbrug. In het Ginneken was ik allang niet meer geweest. Ik was eerst bij Decathlon geweest dus ik dacht via de Dillenburgstraat door het Ginneken te rijden om te zien hoe het er daar tegenwoordig uitziet. Dat viel tegen, eenrichtingsverkeer. Vervolgens heb ik die kant van Breda opnieuw kunnen ontdekken door een wirwar van wegen. De parkeerplekken tegenover Bouvigne zijn afgezet met dikke boomstammen dus mijn auto maar in het bos geparkeerd. Is was ruim op tijd en een wandeling door het bos was welkom. Vlakbij de brug is een boompje met een bankje eronder en net voor ik er aankwam maakte een zwerver plaats. Ik weet nog dat ik dacht: zouden mensen mij straks ook als een zwerver zien?

Evelien kwam al vrij vlot aan fietsen en na een korte kennismaking gingen we aan de wandel. Ze waarschuwde me voor haar neiging om maar door te ratelen, maar ik wist al meteen dat ze daar weinig kans voor zou krijgen. Met mijn hoofd vol gedachten en gierende emoties in mijn lijf was de kans dat ze veel over zichzelf zou kunnen vertellen niet groot. Toch nam ik me voor niet alleen maar mijn verhaal te vertellen maar haar ook aan het woord te laten. Ze vertelde dat ze de Camino ook al eens heeft gelopen samen met een vriendin. Dat gaf me al meteen een bijzonder gevoel, is dit toeval? Evelien vertelde ook dat ze graag in de natuur is. Dat doe ik ook graag, maar ik trek er naar mijn gevoel te weinig tijd voor uit. Ik verbaasde me over de schoonheid van het Markdal, gek eigenlijk dat ik er nog nooit eerder geweest ben. 

Al wandelend ging het gesprek al snel de diepte in. Het gebeurt me niet vaak dat ik een persoon zo vertrouw dat ik binnen een uur zoveel van mijn gedachten durf te delen. Ik ben erg open, maar bepaalde dingen vertel ik niet zomaar tegen iedereen omdat sommige mensen er mogelijk een verkeerd beeld bij hebben. Als je je begeeft op het pad van spiritualiteit, religie en mystiek zijn er vaak veel oordelen en aannames mee gemoeid en wordt je al snel voor gek versleten. Toen we lang een grote steen liepen met een tekst. Iets met stamelsteen of zo, ik merkte op dat Petrus of Pierre staat voor steen of rots. Om een of andere reden heb ik altijd wel wat met stenen gehad. Zo verzamel ik al jaren stenen die ik toevallig tegenkom tijdens mijn vakantie. Ik heb ook een haard laten bouwen van de ijselsteentjes die ik uit de oude waterput onder de Posthoorn heb gebikt. Op de Camino staat het Cruz de Ferro. Hier laten veel pelgrims een steen achter ten teken dat ze een deel van hun verleden achter zich willen laten. Dus wat is er mooier dan een steen uit onze haard mee te nemen om die hier achter te laten. Bij het losbikken van een steen aan de binnenkant van de schouw braken er twee stukken af. Voor mij symbolisch genoeg om straks mijn huis en haard en mijn geboortehuis achter me te laten en los van alles mezelf te gaan herontdekken.

Op de terugweg ging ze de foto’s maken. Tijdens het wandelen en het maken van de foto’s gaf ze me enkele complimentjes waar ik zoals gewoonlijk snel overheen stapte. Ze attendeerde mij hierop en zei: accepteer nu eens een compliment. Ik vond het knap dat ze me op dat punt al snel doorhad. Kritiek krijgt bij mij vaak veel aandacht, een compliment meestal niet. Na de fotoshoot liepen we terug naar het bankje onder de boom. Ik mocht uit een setje ansichtkaarten met foto’s de zei gemaakt heeft één kaart kiezen. Ik koos een afbeelding van drie nomaden die de woestijn in trekken. De wijde wereld in. Toen we afscheid namen en ze haar fiets losmaakte van het verkeersbord zag ik het teken van de schelp wat inhoudt dat het pad wat we gelopen hebben tot de Sint Jacobsroute behoort….. toeval?

Waarom?

Hoe haal je het in je hoofd om aan een wandeltocht te beginnen waarvan je op het moment van beslissen niet eens precies weet hoe ver het is en hoe lang het gaat duren? Waarom een pelgrimstocht terwijl je de kerk ale heel lang geleden de rug toe hebt gekeerd? Is het wel verstandig om alles wat je in de afgelopen 30 jaar hebt opgebouwd en lief gehad los te laten om te gaan voor een onzeker bestaan. Is het een kwestie van groot vertrouwen of ben ik uiteindelijk toch gek geworden? Zelf denk ik dat de keuze die ik nu maak in mijn leven voortkomt uit drie vragen die ik me al een tijdje stel:

Wie ben ik?

Wat wil ik?

Wat is de zin van het leven?

Vragen waarvoor ik tot een aantal jaren geleden weinig tijd had om er echt bij stil te staan. Hard werken, bouwen aan een goed bestaan voor mij en mijn gezin. Op tijd een hapje en een sapje en als het even kon een feestje met familie, vrienden, buren en collega’s. Weinig tijd en ruimte voor al teveel diepgang, terwijl dat toch wel in mijn aard ligt. 

Na een aantal zware ongelukken met de vrachtwagen en een bijna burn-out begon bij mij de gedachte te spelen of dit wel was wat ik de rest van mijn leven wil doen. Altijd hollen of stilstaan en iedere keer proberen om de best mogelijke prestatie weg te zetten om daar enige tevredenheid uit te halen. Mijn zelfrespect en eigenwaarde halen uit de kwaliteit en de hoeveelheid werk die ik kon verzetten. Het loonstrookje als graadmeter van mijn geluk? Presteren om je leven zin te geven, tot je merkt dat je niet meer beter kan. Sterker nog, je begint in te leveren. De waardering van de baas lijkt minder te worden en dat doet wat met je, vooral omdat je jouw baas op die manier macht hebt gegeven over jouw eigenwaarde. Het gekke hiervan is dat de baas dit waarschijnlijk niet eens beseft. 

En toen kwam de dood op mijn pad. Tijdens een routine onderzoek werd er een tumor gevonden bij mijn vader. Mijn vader leidde een Bourgondisch leven en ondanks zijn corpulente bouw leek hij zo gezond als een vis. Op het moment dat ik het te horen kreeg zakte de grond onder mijn voeten vandaan. Nee, dit kon niet zo zijn, dit is te vroeg, dit mag niet, angst en boosheid kwamen afwisselend in mij omhoog. Op dat moment was ik mezelf niet meer. Hier had ik niet op gerekend. In die periode ben ik met zen begonnen. Ik ging opzoek naar een manier om weer rust te vinden. Rust in mijn hoofd en rust in mijn hart. Het voelde zo als thuiskomen dat ik na de introductiecursus de opleiding tot zenleraar ben gaan doen. Zen heeft me veel gebracht, het heeft me inzicht in mezelf gegeven en in het leven. Door zen kon ik er wel zijn voor mijn vadere toen enkele jaren nadat de kanker succesvol operatief verwijdert was er toch opnieuw kanker werd gevonden in de lever van mijn vader. Ik had nu de kracht en het inzicht om mijzelf, mijn vader en de rest van ons gezin te ondersteunen in het proces van afscheid nemen. nu, op het moment van schrijven besef ik dat ik in de periode voorafgaande aan het overlijden van mijn vader wel een deel van mijn levensgeluk heb ingeleverd voor een bepaalde somberheid. 

Door zen heb ik de schoonheid en de symboliek van zwart leren omarmen. Vanaf het begin van mijn opleiding heb ik een sterke voorkeur ontwikkeld voor zwarte kleding en een bepaalde soberheid die hiermee gepaard lijkt te gaan. Een behoorlijk contrast met het feestelijke bestaan wat ik voor die tijd gewend was. De diepgang kreeg nu eindelijk de ruimte. Collega’s hadden er in eerste instantie niet veel mee op, maar als ik mijn verhalen als zenchauffeur deelde waren er stiekem toch best veel die het lazen. Door de lessen die ik geleerd heb te vertalen naar de praktijk was er ineens wel aandacht en respect. Dit bracht me tot het inzicht dat dit mogelijk een goede manier was om mijn leven meer zin te geven. De levens- en werkervaring die ik opgedaan heb in combinatie met de lessen die ik geleerd heb voelde als een garantie voor succes. Peter van Caulil, zenchauffeur, zenleraar en wereldverbeteraar. Ik stopte met het internationaal transport om mezelf verder te ontwikkelen tot mentor chauffeur. Meer tijd voor mezelf, voor mijn beoefening en andere zaken die me zouden helpen met mijn persoonlijke ontwikkeling. Dit was de weg die ik moest gaan, het pakte helaas anders uit. Door mijn enthousiasme om dingen te veranderen werd het een heel gevecht. 

Als je de wereld wil verbeteren kom je jezelf tegen. Het enige wat je kan verbeteren aan de wereld ben je zelf denk ik. Zoals Gadhi eens zei: “You must be the change you want to see in the world.” . Hoe kun je de wereld veranderen als je jezelf niet eens kan veranderen. En dan kom je vanzelf weer bij de vragen, Wie ben ik? Wat wil ik? Wat is de zin van mijn leven? 

Ik heb nog een lange weg te gaan dat weet ik. En of het een wijs besluit is om alles achter me te laten zal nog moeten blijken. Het voelt wel goed, al voel ik ook wel wat onzekerheid. Maar ik wil weer kunnen geloven. Geloven in mezelf en geloven in een hogere macht. Vertrouwen in die macht, kracht of energie of hoe je het wil noemen: God, de heilige geest, Prana, Ki, Brahman, The force, moeder natuur, het universum, geeft het maar een naam. Vertrouwen dat het goed komt, vertrouwen dat er meer is tussen hemel en aarde. Vertrouwen dat ik op de goede weg ben…… de weg naar Santiago de Compostella…