Niemandsland

Chateau de Puyferrat, Saint Astier

Omdat mijn avontuur abrupt afgebroken is ben ik op dit moment in een soort vrije val terechtgekomen. Eerst voelde ik veel weerstand en vooral op het moment dat ik er achterkwam dat er nog pelgrims door liepen in Spanje wou ik meteen terug. Het voelde alsof ik gefaald had in mijn vertrouwen. Dat vertrouwen was nu net zo gegroeid tijdens mijn wandeling. Ik kreeg het gevoel dat ik door mijn twijfels de verkeerde beslissing had genomen. Na wat zoeken op internet kwam ik uit op een vlucht op zondagmorgen van Charleroi naar Biarritz voor €10,-. Openbaar vervoer naar het vliegveld kost binnen België iets van twee tientjes, nog een paar tientjes erbij voor mijn rugzak en ik zou zondagmiddag al over de route Del Norte naar Santiago kunnen lopen. Voor de zekerheid heb ik toch maar even een mailtje naar het Sint Jacobsgenootschap gestuurd waar ik bij aangesloten ben en die raadde het mij met klem af. Eerder al had ik discussies zien langskomen in verschillende facebookgroepen over het wel of niet doorgaan met de tocht en ik heb me er, met pijn in mijn hart, maar bij neergelegd dat het niet erg verstandig zou zijn om terug te gaan. 

En nu,maar meteen aan de slag? Wil ik wel weer terug in die hectiek van voor mijn tocht? Dat heeft me enigszins depressief gemaakt en zelfs op de rand van een burn-out gebracht. Zonder meditatie en de lessen die ik van zen heb geleerd was het zeer zeker misgegaan. Nu had ik nog de keuze om te gaan lopen en al heb ik het niet uit kunnen lopen het heeft me wel geholpen. Een mooie zen gedachte die in me opkwam is dat stilstaand water vanzelf helder wordt. Met andere woorden, als je voor grote keuzes staat is het soms beter om even helemaal niets te doen. Als alles bezonken is komen regelmatig de beste ideeën bovendrijven en zie je vaak de wegwijzertjes eerder die je het juiste pad wijzen. 

Als kind was ik al hyperactief en mijn leven lang heb ik twee banen of extreem lange weken gewerkt. Stilzitten is voor mij dus niet eenvoudig. Vertragen is een term die vaak in de zenlessen wordt gebruikt. Een advies dat ik ook wel eens aan andere mensen heb gegeven, maar zelf eigenlijk nooit ter harte heb genomen besef ik nu.”Practice what you preach” zeggen ze wel eens, maar soms heb je zelf niet eens door dat een bepaald advies in verschillende etappes in praktijk gebracht kan worden. Ik was al wat minder gaan werken, maar dat deed ik deels door sneller te gaan werken zodat ik meer vrije tijd had, maar zo werkt het dus niet. Daarbij vulde ik de vrije tijd op met allerlei activiteiten en vooral ook met de intentie daartoe. Ik moet nog dit en ik wil nog dat, en als ik tijd heb….. Het feit dat het allemaal niet meer lukte, omdat ik er geen tijd, zin of energie voor op kon brengen, deed er niets aan af dat ik het er maar druk mee had.

Voor mijn gevoel zit ik nu in een uitzonderlijke situatie en op een belangrijk kruispunt in mijn leven. Financieel is het geregeld, ik heb onbetaald verlof tot het eind van het jaar en dat gat wordt rechtgetrokken door de verkoop van het huis. Ik heb onderdak, er staat nog wat geld op de bank voor verteer en onderdak tijdens de reis, ik hoef dus eigenlijk even helemaal niets. Maar dat valt niet mee voor mij. Niet dat ik me (tot nu toe) verveel, maar ik voel zo sterk dat ik moet werken, sporten, mediteren of andere activiteiten moet verrichten om iets te verbeteren in mijn leven. Of anders moet ik misschien maar weer eens wat meer gaan socializen. Helaas de horeca is dicht en in de winkels is het nu niet echt gezellig. Facebook is wat dat betreft een uitkomst, maar net als in het gewone leven moet je bewust kiezen wat je uitnodigt in je leven en wat je bezighoudt. Gelukkig zijn er mensen als Chantal Schenk die me eraan herinnerde dat wanneer je je zelf wil ontmoeten het goed is om jezelf te on-moeten. Niets moet, alles mag, vanuit rust en liefde kun je de helderheid en de kracht vinden om goede keuzes te maken en de juiste stappen te nemen.

Ik blijf dus nog maar even in de rust. Voor mij is het een keuze. Ik begrijp dat het voor veel mensen anders voelt op dit moment omdat de meeste mensen er niet voor gekozen hebben om thuis te zitten. Maar het is wel altijd jouw keuze hoe je de situatie wil zien en ervaren. De toekomst is altijd onzeker hoe zeer je het ook anders zou willen. Het vasthouden aan wat was en het verlangen naar wat je zou willen is wat het soms moeilijk maakt wanneer er iets verandert in je leven. Tijdens mijn tocht heb ik veel ups en downs meegemaakt en al snel geleerd om mijn verwachtingen te verruilen voor vertrouwen. De éne dag had ik een heel kasteel tot mijn beschikking en de daaropvolgende dag moest ik tijdens een hoosbui mijn tentje opzetten in de modder aan de oever van een rivier terwijl de schemer snel inviel.Hopende dat het snel nog even droog genoeg zou zijn om mijn potje te koken zodat ik niet met honger naar bed hoefde. Toen dat allemaal gelukt was ben ik net zo tevreden gaan slapen als ik in het kasteel heb gedaan. Als je iets verwacht en je krijgt iets anders dan valt het tegen, als je niets verwacht kan alles meevallen. 

Wat een bijzondere toevalligheid, terwijl ik dit aan het schrijven ben belt er een oud-collega. Tijdens het gesprek krijgen we het over bijscholing en hij geeft me een tip over de mogelijkheid van subsidie voor online bijscholing. Als ik nu toch thuis zit….

Soms moet je even stilstaan om te zien wat er allemaal op je pad komt. En als je er rustig de tijd voor neemt kun je ook meer genieten van alles wat er op of langs jouw pad beweegt, groeit en bloeit. Dat is een les die ik tijdens mijn pelgrimstocht heb geleerd en een les die zich nu op deze manier manifesteert in dit niemandsland waar niets moet en alles mogelijk is. 

Waarom?

Hoe haal je het in je hoofd om aan een wandeltocht te beginnen waarvan je op het moment van beslissen niet eens precies weet hoe ver het is en hoe lang het gaat duren? Waarom een pelgrimstocht terwijl je de kerk ale heel lang geleden de rug toe hebt gekeerd? Is het wel verstandig om alles wat je in de afgelopen 30 jaar hebt opgebouwd en lief gehad los te laten om te gaan voor een onzeker bestaan. Is het een kwestie van groot vertrouwen of ben ik uiteindelijk toch gek geworden? Zelf denk ik dat de keuze die ik nu maak in mijn leven voortkomt uit drie vragen die ik me al een tijdje stel:

Wie ben ik?

Wat wil ik?

Wat is de zin van het leven?

Vragen waarvoor ik tot een aantal jaren geleden weinig tijd had om er echt bij stil te staan. Hard werken, bouwen aan een goed bestaan voor mij en mijn gezin. Op tijd een hapje en een sapje en als het even kon een feestje met familie, vrienden, buren en collega’s. Weinig tijd en ruimte voor al teveel diepgang, terwijl dat toch wel in mijn aard ligt. 

Na een aantal zware ongelukken met de vrachtwagen en een bijna burn-out begon bij mij de gedachte te spelen of dit wel was wat ik de rest van mijn leven wil doen. Altijd hollen of stilstaan en iedere keer proberen om de best mogelijke prestatie weg te zetten om daar enige tevredenheid uit te halen. Mijn zelfrespect en eigenwaarde halen uit de kwaliteit en de hoeveelheid werk die ik kon verzetten. Het loonstrookje als graadmeter van mijn geluk? Presteren om je leven zin te geven, tot je merkt dat je niet meer beter kan. Sterker nog, je begint in te leveren. De waardering van de baas lijkt minder te worden en dat doet wat met je, vooral omdat je jouw baas op die manier macht hebt gegeven over jouw eigenwaarde. Het gekke hiervan is dat de baas dit waarschijnlijk niet eens beseft. 

En toen kwam de dood op mijn pad. Tijdens een routine onderzoek werd er een tumor gevonden bij mijn vader. Mijn vader leidde een Bourgondisch leven en ondanks zijn corpulente bouw leek hij zo gezond als een vis. Op het moment dat ik het te horen kreeg zakte de grond onder mijn voeten vandaan. Nee, dit kon niet zo zijn, dit is te vroeg, dit mag niet, angst en boosheid kwamen afwisselend in mij omhoog. Op dat moment was ik mezelf niet meer. Hier had ik niet op gerekend. In die periode ben ik met zen begonnen. Ik ging opzoek naar een manier om weer rust te vinden. Rust in mijn hoofd en rust in mijn hart. Het voelde zo als thuiskomen dat ik na de introductiecursus de opleiding tot zenleraar ben gaan doen. Zen heeft me veel gebracht, het heeft me inzicht in mezelf gegeven en in het leven. Door zen kon ik er wel zijn voor mijn vadere toen enkele jaren nadat de kanker succesvol operatief verwijdert was er toch opnieuw kanker werd gevonden in de lever van mijn vader. Ik had nu de kracht en het inzicht om mijzelf, mijn vader en de rest van ons gezin te ondersteunen in het proces van afscheid nemen. nu, op het moment van schrijven besef ik dat ik in de periode voorafgaande aan het overlijden van mijn vader wel een deel van mijn levensgeluk heb ingeleverd voor een bepaalde somberheid. 

Door zen heb ik de schoonheid en de symboliek van zwart leren omarmen. Vanaf het begin van mijn opleiding heb ik een sterke voorkeur ontwikkeld voor zwarte kleding en een bepaalde soberheid die hiermee gepaard lijkt te gaan. Een behoorlijk contrast met het feestelijke bestaan wat ik voor die tijd gewend was. De diepgang kreeg nu eindelijk de ruimte. Collega’s hadden er in eerste instantie niet veel mee op, maar als ik mijn verhalen als zenchauffeur deelde waren er stiekem toch best veel die het lazen. Door de lessen die ik geleerd heb te vertalen naar de praktijk was er ineens wel aandacht en respect. Dit bracht me tot het inzicht dat dit mogelijk een goede manier was om mijn leven meer zin te geven. De levens- en werkervaring die ik opgedaan heb in combinatie met de lessen die ik geleerd heb voelde als een garantie voor succes. Peter van Caulil, zenchauffeur, zenleraar en wereldverbeteraar. Ik stopte met het internationaal transport om mezelf verder te ontwikkelen tot mentor chauffeur. Meer tijd voor mezelf, voor mijn beoefening en andere zaken die me zouden helpen met mijn persoonlijke ontwikkeling. Dit was de weg die ik moest gaan, het pakte helaas anders uit. Door mijn enthousiasme om dingen te veranderen werd het een heel gevecht. 

Als je de wereld wil verbeteren kom je jezelf tegen. Het enige wat je kan verbeteren aan de wereld ben je zelf denk ik. Zoals Gadhi eens zei: “You must be the change you want to see in the world.” . Hoe kun je de wereld veranderen als je jezelf niet eens kan veranderen. En dan kom je vanzelf weer bij de vragen, Wie ben ik? Wat wil ik? Wat is de zin van mijn leven? 

Ik heb nog een lange weg te gaan dat weet ik. En of het een wijs besluit is om alles achter me te laten zal nog moeten blijken. Het voelt wel goed, al voel ik ook wel wat onzekerheid. Maar ik wil weer kunnen geloven. Geloven in mezelf en geloven in een hogere macht. Vertrouwen in die macht, kracht of energie of hoe je het wil noemen: God, de heilige geest, Prana, Ki, Brahman, The force, moeder natuur, het universum, geeft het maar een naam. Vertrouwen dat het goed komt, vertrouwen dat er meer is tussen hemel en aarde. Vertrouwen dat ik op de goede weg ben…… de weg naar Santiago de Compostella…

Wat is waar?

Het zijn bijzondere tijden. Nog nooit eerder hebben zoveel mensen over heel de wereld in hetzelfde schuitje gezeten en kunnen daar nu ook over communiceren met elkaar. Er zijn volgens mij ook nog nooit zoveel kanalen geweest waar informatie gedeeld wordt. Ik volg er een paar, maar als ik alles zou volgen dan wordt ik gek denk ik (voorop gesteld dat ik dat nog niet ben). De grootste vraag die ik mezelf iedere keer weer stel: wat is waar?

Hoe kun je met zoveel informatie nog het kaf van het koren scheiden. En waar kies je voor… positief of negatief? Persoonlijk probeer ik altijd het positieve te zien zelfs in het negatieve. In zen wordt er weinig waarde gehecht aan goed of slecht, het is vaak een kwestie van perspectief. Wat vandaag goed lijkt te zijn kan morgen slecht blijken en vice versa. Maar hoe blijf je positief als er een stortvloed van negatieve berichten bij je binnenkomt? Je kop in het zand steken? Dat lukt meestal ook maar even. Relativeren werkt meestal wel voor mij, maar dan is het wel fijn dat je de juiste informatie tot je beschikking hebt. Dus ja, wat is waar?

Iedereen creëert zijn eigen wereldbeeld aan de hand van de informatie die men gedurende zijn of haar leven op heeft gedaan. De basisprogrammering krijg je mee van thuis en na je zevende levensjaar ga je de informatie zelf interpreteren. Hoe je dat doet heeft vooral te maken met de basisprogrammering die je hebt meegekregen. Ook onverwerkte emotionele ervaringen maken dat sommige informatie op een bepaalde manier geïnterpreteerd wordt. Het mooie van meditatie is dat je inzicht kunt krijgen in zowel je eigen basisprogrammering als je onverwerkte emotionele ervaringen. Dit kan je helpen om je eigen wereldbeeld scherp te stellen. En daarom kun je jezelf soms de vraag stellen bij je eigen gedachten: wat is waar?

Wat ik vaak doe is mijn waarheden testen door een stelling in de groep te gooien. Er ontstaat een discussie en zo ga je samen op zoek naar iets wat op dat moment aannemelijk is. Soms is het fijn om een goede tegenstander te hebben om zo het beste uit jezelf te halen, maar het is in mijn ogen wel belangrijk dat de waarheid belangrijker is dan gelijk krijgen. Als je jouw eigenwaarde af laat hangen van jouw gelijk is de waarheid in het geding. Verdedig je jouw stelling of jouw ego? Ook hier dus weer de vraag: wat is waar?

Er wordt nu veel gesproken over de gevolgen van deze crisis. Ook over de mogelijke oorzaak zijn veel discussies. De juiste reactie op het dreigende gevaar heeft veel te maken met de oorzaak en de gevolgen. En dus weer de vraag: wat is waar?

Maar wat is er nu waar? Een aantal gevolgen zijn waar(neembaar) in onze samenleving:

  • Onzekerheid is waar
  • Angst is waar
  • Frustratie is waar
  • Verandering is waar
  • Weerstand is waar
  • Boosheid is waar
  • Ongehoorzaamheid is waar
  • Opportunisme is waar
  • Ziekte is waar
  • Dood is waar
  • Etcetera….

Allemaal waarheden waar we nu mee te maken krijgen, maar dit zijn ook waarheden die voor Corona al waar waren. Wat is dus nu het grote verschil dat deze situatie tot een crisis maakt? Is dat het virus zelf of onze reactie erop? Ik heb gelezen dat het virus zelf niet de problemen veroorzaakt in ons lichaam maar juist de reactie erop. Het immuunsysteem gaat het gevecht aan met het virus en in sommige gevallen doet het meer kwaad dan goed. Of dat waar is of niet…..?
Maar werkt het misschien in wel zo in onze maatschappij?
Is het misschien onze reactie op het virus wat het tot een crisis maakt? En doet onze reactie op het virus misschien ook meer kwaad dan goed voor de maatschappij? Wat is waar?

Jezelf goed voelen is een kwestie van goed voelen wat goed voor je is. Door bepaalde informatie ga je meer denken over wat goed voor je is en minder voelen wat waar (of van waarde) is. En welke waarheid is van waarde voor jou?

  • Er is liefde
  • Er is geluk
  • Er is empathie
  • Er is verbondenheid
  • Er is groei
  • Er is kracht
  • Er is potentie
  • Er is toekomst
  • Etcetera…

Er is zoveel moois in het leven dat waar is. Jij bepaald wat van waarde is. En alles wat je aandacht geeft groeit, dus wat is jouw waarheid?

Dagelijkse meditatie

verzorgt door:Teun Driessen
datum:30-11-18
locatie:Huis van Hier en Nu

Soms is het alsof de dingen je aangereikt worden en je het alleen maar hoeft aan te pakken. Waar ik twee weken geleden nog zat te bedenken waar ik nu weer eens een ervaring op zou gaan doen om over te schrijven krijg ik nu al voor de tweede week op rij donderdagavond ineens een uitnodiging. Ik wist al langer dat Teun, Miranda en Arlette iedere morgen een stille meditatie verzorgen in het Huis van Hier en Nu, maar ik had er nog niet eerder aan gedacht om hier wat mee te doen. Omdat mijn werkdag normaal om 4:00 uur begint kan ik er niet aan deelnemen en daarmee was de kous af. Toen ik donderdagavond via WhatsApp wat informatie aan Arlette vroeg over de producten van doTERRA nodigde ze me uit om te komen mediteren en ik dacht meteen ‘Yes, goed plan’.

Arlette had me verteld dat de deur open zou staan, zoals gewoonlijk was ik wat aan de vroege kant. De deur stond gelukkig al op en kiertje en toen ik binnen stapte kwam een lekkere geur me tegemoet. Ik herinnerde me van de yogales dat de woonkamer gelijk rechts zit dus nadat ik mijn schoenen had uitgedaan in de hal ging ik daar binnen. De kachel was aan en er brandde wat gedimd licht, er was nog niemand, maar er lagen en aantal kussentjes klaar, dus ben ik maar gaan zitten. Langzaamaan druppelde er wat mensen binnen. De laatste had volgens mij de deur wijd open laten staan want ik voelde een koude maar niet onaangename, luchtstroom over de vloer gaan. Als laatste kwam Teun binnen en met één slag op de klankschaal waren we begonnen. Ik vond het mooi om te zien dat Teun er een eigen draai aan geeft. De zen rituelen gaan volgens vaste regels, maar als je de grote lijnen in ieder geval vasthoud dan weet iedereen wat hij op welk moment moet doen. Eén slag op de klankschaal is net zo effectief als drie op het moment dat iedereen weet dat dit het begin van een meditatieblokje is. En waarom heel het huis wakker klepperen als iedereen weet dat de loopmeditatie begint, praktische zen zal ik zo maar zeggen. Het heeft wel een mindfull effect als je zonder iets te kunnen vragen ineens voor veranderingen staat, wat gaat er gebeuren, wat moet ik nu doen, doe ik het goed, hoe weet ik wanneer de loopmeditatie stopt? Mooi om te zien ook dat ik dus eigenlijk niet meer zo bewust met de rituelen bezig ben als in het begin. Blijkbaar doe ik ze een dus enigszins op de automatische piloot en dat is nu net niet de bedoeling.

Binnen zen is alles een aandachtsoefening, zelfs de afleiding. Bijvoorbeeld op het moment dat ik besefte dat ik zat te genieten van de geluiden van de ontwakende stad en het gefluit van de vogels merkte ik op dat ik aan het afdwalen was en ging dus weer terug naar het tellen van mijn ademhaling. Zelfs de mooie gedachte dat je de stilte kan voelen is een gedachte en dus afleiding. Door jezelf te oefen in het bewust worden van je afdwalingen en het loslaten van gedachten kun je in het dagelijks leven ook makkelijker gedachten observeren en loslaten als ze je niet dienen. Alhoewel ik vrij goed mijn gedachten kan loslaten en mijn aandacht steeds beter kan focussen droom ik nog steeds regelmatig weg. Eigenlijk is het meer dat ik me bewuster ben van de afdwalingen dan een aantal jaren geleden. Regelmatig blijven oefenen dus, twee maal daags twintig minuten schrijft de zenleraar voor, net als de tandarts adviseert met tandenpoetsen. Eén keer per dag is altijd nog beter dan geen keer natuurlijk, en als je het héél druk hebt… drie keer per dag. En om het helemaal goed te doen is het om fijn om zo vaak mogelijk samen te mediteren. Dit geeft een gevoel van verbondenheid en verdieping.

Mijn goede voornemen is om vaker op mijn vrije vrijdagochmeditatietend vroeg op te staan om in het Huis van Hier en Nu te gaan mediteren. De deur staat open en om 6:30 uur beginnen ze met de meditatie, twee keer 25 minuten zittende meditatie afgewisseld met loopmeditatie.

Huis van Hier en Nu

Duur van de les: 6:30 u tot 7:40 u

Type les: stilte meditatie

accommodatie

Bereikbaarheid : goed

Parkeergelegenheid: er zijn enkele parkeerplaatsen

Organisatie

Communicatie: via whatssapp of messenger

Betaling: dana

De les

Informatie: de meditatie gebeurt in stilte

Ambiance: een fijne omgeving om in aanwezig te zijn.

Volle maan yoga & meditatie

Evenement georganiseerd door: Club Pelikaan 23-11-18

vollemaan-yoga-meditatie1Locatie: Club Pelikaan

Toen ik donderdagavond, de laatste dag van mijn werkweek, moe maar voldaan zat te genieten van een lekker glaasje trappistenbier bladerde ik nog even mijn facebookpagina door en zag een post van Steffie Gelissen langskomen. Volle maan yoga & meditatie, ik wist meteen dat dit het goede moment was om weer eens wat te gaan schrijven. Na een drukke periode (vooral druk met mezelf) was ik de volgende blog keer op keer weer voor me uit aan het schuiven. Alhoewel ik het leuk vind om te doen is het toch iedere keer een stap in het duister. Steffie reageerde vrij vlot op haar post toen ik vroeg of ik kon deelnemen. Op de vraag waar ik me moest aanmelden kwam als nel de reactie: is al geregeld, en je bent ook uitgenodigd voor het ontbijtje na afloop, 6:25 uur gaan de deuren op, ik zie je daar.

Vrijdagmorgen vroeg op, voor mij is het in principe uitslapen, maar vrijdag is voor mij de eerste dag van het weekend. Een beetje vroeg aangekomen bij Club Pelikaan, maar er stonden al een paar mensen voor de deur. Nog niet helemaal wakker zei ik goede morgen, en we wachtten samen tot de deur openging. Toen we binnen kwamen zag ik pas dat één van die mensen Steffie was. Gek hé, dat iemand die je van facebook kent er in werkelijkheid toch weer anders uit blijkt te zien. We werden vriendelijk verwelkomt door de jongedame achter de balie en door Steffie uitgenodigd om te verzamelen in de koffiecorner. Toen iedereen binnen was mochten we allemaal een maankaart pakken en begaven we ons naar buiten op het balkon. Iedereen mocht zijn plekje zoeken, zitten of staan, maar wel in stilte. Helaas was de maan niet zichtbaar, het was koud, maar niet onaangenaam koud. Steffie begeleidde de meditatie, diep wortelen, verbinden met de energie van de aarde en van de maan. Het viel niet mee om de aandacht bij de stilte in mezelf te houden, druk verkeer, een koelmotor, een vogeltje wat fluit, de gedachten die langskomen. Langzaam maar zeker kwam er rust, de koude werd aangenaam, ik voelde energie door mijn armen stromen en de tijd leek te vertragen.

Toen we weer naar binnen gingen viel de warmte als een deken over me heen. We gingen een aantal trappen af naar de yogaruimte, er brandde kaarsen en er waren hoekjes op de vloer getekend die aangaven waar de yogamatten weggelegd konden worden. De les kwam voor mijn gevoel héél langzaam op gang, misschien omdat mijn gevoel voor tijd wat in de war was of omdat ik alles zéér bewust meemaakte. Vanuit de zittende houding begonnen we met een draaiende beweging en bouwde we langzaam op naar de maangroet. De maangroet is net als de zonnegroet een serie van bewegingen die in tegenstelling tot die zonnegroet juist rust brengen in plaats van energie. Het ontbijtje nadien was heerlijk, warme havermoutpap met verse vruchtjes en gemberthee. Tijdens het ontbijt heb ik nog even een leuk gesprek gehad met Steffie en ik vond het eigenlijk jammer dat ik weg moest.

Duur van het evenement: anderhalf uur, met ontbijt erbij twee uur.

Accommodatie

Bereikbaarheid: Club pelikaan is goed bereikbaar

Parkeergelegenheid:  er is een bewaakte parking

Kleedruimte: er zijn kleedruimtes

Organisatie

Communicatie: via facebook

Ontvangst: zeer vriendelijk

Betaling: ik mocht gratis deelnemen

De les

Begeleiding: Steffie geeft vriendelijke duidelijke instructies

Informatie: goed

Ambiance: bij Club Pelikaan hangt een professionele maar ongedwongen sfeer