De kracht van het doorzetten.

Toen ik de eerste avond na het eten en een paar lekkere koude biertjes op wilde staan leek ik wel een oud mannetje. Alles deed zeer of was stram. Die avond heb ik een halve tube midalgan gebruikt voor nek, rug en kuiten en heb mijn voeten gemasseerd met voetencreme. 

De volgende dag was het nog erger. Ik weet nog dat ik dacht dat ik niet weer zo ver zou lopen die dag. Daags tevoren was de gedachte ‘waar ben ik eigenlijk mee bezig’ al een paar keer bij mij opgekomen. Nu was die gedachte nog sterker. Maar ik moest in ieder geval dichtbij Antwerpen zien te komen. 

Na een paar telefoontjes naar adressen (die ik heb via het genootschap van Sint Jacob heb kunnen downloaden in maps.me) zakte de moed me een beetje in de schoenen. De één is niet thuis, de ander bang voor Corona, weer een ander neemt niet op. Dat valt tegen, ik denk ik vraag het bij de pastorie. De pastorie in Kapelle is een horeca bedrijf met een mooi tuinterras. In goede traditie heb ik maar een trappisten biertje besteld. Welke traditie weet ik niet, maar het is wel een goed excuus om even te gaan zitten en tot rust te komen. Helaas kon de lieftallige serveerster mij niet helpen aan een slaapadres, dan maar googlen. 1.3 kilometer verder was een plek. Na dat trappistje had ik ineens weer energie genoeg om daar naar toe te lopen. Onder het wandelen maar een puntzak friet naar binnen gewerkt… we zijn tenslotte in België hé.

Aangekomen bij ‘the Cottage’ bood de gastvrouw Marianne me een kop thee aan. Ik bedankte want ik wou douchen en naar bed. Na het douchen was de vermoeidheid al minder en ik vroeg of het aanbod nog geldig was. We hebben nog gezellig zitten keuvelen en toen ik uiteindelijk naar bed ging kon ik niet slapen. 

De volgende ochtend na een lekker ontbijtje weer op stap. Weer deed alles zeer wat zeer kon doen, dat ondanks de hulp van Midalgan en tijgerbalsem. Na een uurtje werd het weer wat minder. Maar na iedere pauze had ik weer een moeizame opstart. Als je eenmaal de goede kadans te pakken hebt gaat het vanzelf, dan maak je meters. Met de stokken erbij kun je dan nog wat meer snelheid maken door je ermee af te zetten. Maar raak je uit je ritme om welke reden dan ook: oversteken, navigeren, foto maken etc. Dan komt de vermoeidheid weer terug. Ik heb niemand anders dan mezelf om mijn beklag te doen en man…wat kan ik soms zeuren. 

Ik wist waar ik aan begon. Ik wist dat het moeilijk zou worden. Ik wist ook dat het beter was om de weg terug moeilijk te maken. Ik wil niet zeggen dat ik alle schepen achter me verbrand heb, maar in mijn hoofd werkt het wel zo. Er is maar één richting en dat is vooruit. En met die gedachte in mijn achterhoofd zet ik de volgende stap…

Wat is waar?

Het zijn bijzondere tijden. Nog nooit eerder hebben zoveel mensen over heel de wereld in hetzelfde schuitje gezeten en kunnen daar nu ook over communiceren met elkaar. Er zijn volgens mij ook nog nooit zoveel kanalen geweest waar informatie gedeeld wordt. Ik volg er een paar, maar als ik alles zou volgen dan wordt ik gek denk ik (voorop gesteld dat ik dat nog niet ben). De grootste vraag die ik mezelf iedere keer weer stel: wat is waar?

Hoe kun je met zoveel informatie nog het kaf van het koren scheiden. En waar kies je voor… positief of negatief? Persoonlijk probeer ik altijd het positieve te zien zelfs in het negatieve. In zen wordt er weinig waarde gehecht aan goed of slecht, het is vaak een kwestie van perspectief. Wat vandaag goed lijkt te zijn kan morgen slecht blijken en vice versa. Maar hoe blijf je positief als er een stortvloed van negatieve berichten bij je binnenkomt? Je kop in het zand steken? Dat lukt meestal ook maar even. Relativeren werkt meestal wel voor mij, maar dan is het wel fijn dat je de juiste informatie tot je beschikking hebt. Dus ja, wat is waar?

Iedereen creëert zijn eigen wereldbeeld aan de hand van de informatie die men gedurende zijn of haar leven op heeft gedaan. De basisprogrammering krijg je mee van thuis en na je zevende levensjaar ga je de informatie zelf interpreteren. Hoe je dat doet heeft vooral te maken met de basisprogrammering die je hebt meegekregen. Ook onverwerkte emotionele ervaringen maken dat sommige informatie op een bepaalde manier geïnterpreteerd wordt. Het mooie van meditatie is dat je inzicht kunt krijgen in zowel je eigen basisprogrammering als je onverwerkte emotionele ervaringen. Dit kan je helpen om je eigen wereldbeeld scherp te stellen. En daarom kun je jezelf soms de vraag stellen bij je eigen gedachten: wat is waar?

Wat ik vaak doe is mijn waarheden testen door een stelling in de groep te gooien. Er ontstaat een discussie en zo ga je samen op zoek naar iets wat op dat moment aannemelijk is. Soms is het fijn om een goede tegenstander te hebben om zo het beste uit jezelf te halen, maar het is in mijn ogen wel belangrijk dat de waarheid belangrijker is dan gelijk krijgen. Als je jouw eigenwaarde af laat hangen van jouw gelijk is de waarheid in het geding. Verdedig je jouw stelling of jouw ego? Ook hier dus weer de vraag: wat is waar?

Er wordt nu veel gesproken over de gevolgen van deze crisis. Ook over de mogelijke oorzaak zijn veel discussies. De juiste reactie op het dreigende gevaar heeft veel te maken met de oorzaak en de gevolgen. En dus weer de vraag: wat is waar?

Maar wat is er nu waar? Een aantal gevolgen zijn waar(neembaar) in onze samenleving:

  • Onzekerheid is waar
  • Angst is waar
  • Frustratie is waar
  • Verandering is waar
  • Weerstand is waar
  • Boosheid is waar
  • Ongehoorzaamheid is waar
  • Opportunisme is waar
  • Ziekte is waar
  • Dood is waar
  • Etcetera….

Allemaal waarheden waar we nu mee te maken krijgen, maar dit zijn ook waarheden die voor Corona al waar waren. Wat is dus nu het grote verschil dat deze situatie tot een crisis maakt? Is dat het virus zelf of onze reactie erop? Ik heb gelezen dat het virus zelf niet de problemen veroorzaakt in ons lichaam maar juist de reactie erop. Het immuunsysteem gaat het gevecht aan met het virus en in sommige gevallen doet het meer kwaad dan goed. Of dat waar is of niet…..?
Maar werkt het misschien in wel zo in onze maatschappij?
Is het misschien onze reactie op het virus wat het tot een crisis maakt? En doet onze reactie op het virus misschien ook meer kwaad dan goed voor de maatschappij? Wat is waar?

Jezelf goed voelen is een kwestie van goed voelen wat goed voor je is. Door bepaalde informatie ga je meer denken over wat goed voor je is en minder voelen wat waar (of van waarde) is. En welke waarheid is van waarde voor jou?

  • Er is liefde
  • Er is geluk
  • Er is empathie
  • Er is verbondenheid
  • Er is groei
  • Er is kracht
  • Er is potentie
  • Er is toekomst
  • Etcetera…

Er is zoveel moois in het leven dat waar is. Jij bepaald wat van waarde is. En alles wat je aandacht geeft groeit, dus wat is jouw waarheid?

Behandeling bij Marieke Peters 

Marieke Peters

Zen heeft de me de afgelopen jaren veel gebracht. Vanaf de eerste les voelde het als thuiskomen. Het heeft me geïnspireerd om de opleiding zen coach/leraar te gaan volgen en ik voelde me sinds lange tijd weer spontaan gelukkig. Na het behalen van mijn examen en met een nieuwe baan zag ik het helemaal zitten voor de toekomst. Helaas ging het ander dan verwacht. Omdat ik al voor drie uur in de morgen op moest staan was het moeilijk om in de ochtend te mediteren. Mijn pauze om 8 uur gebruikte ik voor een hazenslaapje omdat ik tijdens het mediteren vaak in slaap viel. De lange dagen van soms 15 uur maakte dat ik ‘s avonds steeds vaker verzaakte om op mijn kussen te gaan zitten. sporten werd ook minder en ik verviel in oude eet en drinkpatronen. De taak die ik op me genomen heb om mijn collega’s te inspireren om wat zenvoller met het werk bezig te zijn viel me steeds zwaarder.

Zen is niet alleen maar happy zijn, het is ook keuzes maken om af te kunnen zien of om ergens van af te kunnen zien. Geluk is, niet afhankelijk zijn van genot of verwachtingen. Maar ook daarin kun je makkelijk de verkeerde keuze maken heb ik onlangs geleerd. Door toewijding en veel zelfreflectie ben ik mezelf enorm tegengekomen vorig jaar. Jezelf wegcijferen klinkt nobel, maar het is vaak niet echt bevorderlijk voor je eigenwaarde. En soms heb je iemand nodig om je dit te laten zien. Toen ik afgelopen najaar door een fikse griep thuis kwam te zitten zakte ik ook mentaal in een dip. Zelfs nadat de griep voorbij leek te zijn had ik weinig fut en voelde ik me neerslachtig. Omdat ik een sterk vermoeden had dat de huisarts me antidepressiva voor zou schrijven ging ik opzoek naar een alternatieve geneeswijze. De afgelopen jaren heb ik me verdiept in de gevolgen en bijwerkingen van de reguliere medicatie en ik probeer liever eerst andere methoden uit.

tijdens mijn zoektocht naar een alternatieve oplossing voor mijn probleem kwam ik de website van Marieke tegen en het was net of die meteen al antwoord kon geven op mijn vragen. Ik stuurde een mailtje met mijn verhaal en nog dezelfde dag kreeg ik een reactie. We spraken af voor een intakegesprek en een paar dagen later stond ik voor de deur van haar praktijkruimte, dit terwijl Marieke het gesprek eigenlijk telefonisch had willen doen. Mijn gedachte dat het lekker dichtbij was had er blijkbaar voor gezorgt dat ik een deel van de informatie verkeerd geïnterpreteerd had. Desondanks werd ik zeer vriendelijk ontvangen, gerustgesteld en we hadden een mooi gesprek. Vol vertrouwen maakte ik een afspraak voor een hypnose sessie en ze gaf me een recept mee voor een homeopathisch middel dat eventuele resten van het griepvirus uit mijn cellen zou helpen verdwijnen. De hypnose gaf me in eerste instantie een goed gevoel, maar na een aantal dagen zag alles er weer minder rooskleurig uit. Toen ik dit naar Marieke mailde stelde ze voor om zo snel mogelijk een nieuwe afspraak te maken.

Mijn eerste gedachte was dat ze me nogmaals zou hypnotiseren maar ze luisterde eerst goed naar mijn verhaal en zei toen: ik wil wat anders proberen. Ik vertelde dat ik een aanvaring met mijn moeder had gehad en dat er meer relaties niet goed liepen op dat moment. Marieke stelde voor om door middel van een familieopstelling te kijken of dat misschien meer duidelijkheid kon geven. Door middel van playmobiel poppetjes en een aantal vragen liet ze me zien waar de schoen wrong. Iets uit mijn vroege jeugd wat als een rode draad door mijn leven liep kwam naar boven. Ineens werd me duidelijk dat de hypnose wel degelijk iets op gang had gebracht. De aanvaring met mijn moeder was de wegwijzer die toonde waar het fout zat . Soms moet het blijkbaar eerst wat slechter gaan voor het beter gaat. Tijdens meditatie komen er soms onverwerkte emotionele ervaringen uit het verleden omhoog waarvan je leert doorzien dat ze nu nog invloed hebben op je leven, we noemen het voor het gemak bubbels. Met de hypnose breng je blijkbaar (onbewust) dingen op gang die ervoor zorgen dat dergelijke bubbels naar boven kunnen komen waardoor ik ineens anders op mijn moeder reageerde dan normaal. Marieke voelde feilloos aan waar ze op in moest spelen en welke vragen ze moest stellen om mijn bubbel helder te krijgen. Door de poppetjes werd het ook zeer inzichtelijk, het was voor mij echt een eye-opener. Het mooie is dat als je het eenmaal doorzien hebt het meteen gaat werken. De last die ik eigenlijk al heel mijn leven gehad heb van deze bubbel lijkt weg te ebben en ik zit nu weer een stuk beter in mijn vel. De flow hersteld zich weer en alles lijkt nu ineens weer een stuk makkelijker het gaan.

Met volle moed ben ik nu aan een dieet begonnen en ik ga wat vaker naar de sportschool. Ik ben ook weer gaan hardlopen en zoals je ziet is er ook weer ruimte voor een blogje. Binnenkort hoop ik weer de motivatie vindt om her en der in Breda proeflessen te volgen en hierover te schrijven, want afgelopen jaar is er weinig van gekomen. Bedankt Marieke voor de hulp het heeft me veel gebracht.

Volle maan ontmoeting

Enige tijd geleden ben ik op facebook bevriend geraakt met Vivianne. In het verleden had ik een duidelijk oordeel over mensen die zichzelf medium noemen en over geesten, entiteiten en energieën en wat al nog meer praten, maar naargelang ik me meer verdiep in spiritualiteit kan ik er niet omheen dat er meer tussen hemel en aarde is dan ik op dit moment kan bevatten. Steeds meer mensen die met soortgelijke zaken bezig zijn komen in mijn leven en ik kan er voor mijn gevoel niet meer omheen om me er in te verdiepen. Toen ik een uitnodiging langs zag komen om op vrijdag de dertiende naar een volle maan ontmoeting te komen kwam meteen de gedachte bij me op om hier iets over te schrijven. Ik heb het formulier op haar website ingevuld en ik kreeg vrij snel antwoord. Ze vroeg in een mail om zelf te zorgen voor iets om op te zitten en iets warms om aan te trekken. Ze deed ook de suggestie om iets te eten en te drinken mee te nemen wat je eventueel kan delen. Via de WhatsApp groep kregen we een pinpoint locatie, want het was midden in de polders.

Het is een prachtige locatie aan het water en de zonsondergang was wondermooi. Omdat er op het laatste moment een aantal mensen afhaakte was het een klein groepje, maar dat maakte het er niet minder gezellig om. We hadden om acht uur afgesproken en omdat het bijna in mijn achtertuin is was ik er zo met mijn fiets. Voor sommigen was het een hele reis want die kwamen vanuit Rotterdam om in Breda van de volle maan te genieten. Na een uitgebreide kennismaking begonnen we met het aansteken van kaarsjes, wierook en een kampvuurtje in een oude barbecue waarover ik spontaan tot vuurmeester werd gedoopt. Het was ondertussen gaan schemeren en rondom ons waren er allerlei dierengeluiden, vooral de ganzen lieten regelmatig van zich horen. Het was een heldere hemel, er waren vallende sterren te zien en langzaam maar zeker kwam de maan vanachter een bosje tevoorschijn. Op deze manier ontstond er een mystieke sfeer en waren we zo helemaal in de stemming voor een mooi verhaal.

Vivianne vertelde ons over de herkomst van de mythe dat vrijdag de dertiende een ongeluksdag is en hoe de maankalender vroeger 13 manen was terwijl we nu een 12 maanden kalender kennen. Ze gaf onze uitleg over hoe zij de hedendaagse energie voelt en ziet hoe mensen er door beïnvloed worden.

Na haar verhaal leidde ze het loslaatritueel in door uit te leggen dat deze maan de oogstmaan is. De oogstmaan staat voor het binnenhalen van wat je gezaaid of geplant hebt en ook voor het loslaten van de oogst die je niet kunt gebruiken. Dit kan dan weer dienen als mest voor wat je in de toekomst wil gaan planten. We kregen allemaal een paar blaadjes salie, rozenblaadjes en één of meerdere zaad ballonnetjes. Hierna begeleidde Vivianne ons in een meditatie die helpt om te aarden. Eenmaal goed geaard kregen we de suggestie om alles wat we los wilden laten aan de salie blaadjes mee te geven en deze in het vuur te gooien. Vervolgens nodigde ze ons uit om de intentie van wat we willen zaaien voor de toekomst in het zaadbolletje (of meerdere zaadbolletjes) te visualiseren en vervolgens de rozenblaadjes in het vuur te gooien bij wijze van loslaten en als een soort van viering dat je een nieuw doel heb. Vervolgens heeft iedereen de zaadbolletjes op een door hem of haar gekozen plekje laten vallen om het te laten groeien. Na afloop kregen we allemaal een gelukspoppetje om ons eraan te helpen herinneren wat we uitgenodigd hebben in ons leven.

Na dit ritueel hebben we onder het genot van de gedeelde hapjes en drankjes gezellig geklets over allerlei persoonlijke ervaringen. Alhoewel we in de wei zaten ging het niet over koetjes en kalfjes en ik heb het idee dat we allemaal wat van elkaar geleerd hebben en een beetje wijzer naar huis zijn gegaan. Na afloop heb ik nog wat staan praten met Vivianne en hierdoor krijg ik steeds meer het gevoel dat ik nog veel te ontdekken heb over mezelf.

Toen ik vanmorgen mijn map met blogs opende zag ik dat het bijna een jaar geleden was dat ik een blog geschreven heb. Het bijzondere hiervan is dat deze ook over een volle maan ontmoeting ging, maar dan gecombineerd met yoga. Tijdens die ervaring heb ik een kaart mogen pakken en op die van mij stond de oogstmaan. Omdat ik niet zoveel met kaarten heb en niet echt bezig ben met de namen van de manen ben ik dat eigenlijk een beetje vergeten, maar gisteren tijdens het verhaal van Vivianne kwam deze kaart ineens weer terug in mijn gedachte….. bijzonder.

evenement organiseert door:
Vivianne Vissers van Vivianne’s praktijk

locatie:
Breda, Haagse Beemden

Yoga-San

Afgelopen zomer had ik al eens een les gevolgd die Sandra gaf op Belcrum beach. Ik heb er een blog over geschreven en ze heeft me uitgenodigd om een keer bij haar een proefles te komen volgen. Het heeft even geduurd, maar de eerste zaterdag van jaar is het er dan toch van gekomen. Het mailtje met het verzoek om een proefles te kunnen volgen werd zeer snel beantwoord en er kwam een meteen een mailtje achteraan met aanvullende informatie. Doorgaans ben ik al blij dat ik de volgende dag reactie krijg want het gebeurt soms zelfs dat er dagen overheen gaan. Zero point is een pand in de Ceresstraat vlak bij de vroegere Drie Hoefijzers (Skol) brouwerij, waar ik al lang niet meer geweest was. Het is er mooi geworden. In de tweede mail stond de code waarmee ik de voordeur kon openen, vervolgens vier trappen omhoog, meteen de warming-up gedaan. Er lagen matjes klaar en je kon in het zijkamertje thee of water pakken. Extra attributen zoals dekentje en kussens zijn er volop aanwezig. Er moest uiteindelijk behoorlijk geschoven worden om alle deelnemers in de ruimte te krijgen want blijkbaar had iedereen het voornemen om het jaar goed te beginnen. In gedachten tel ik ongeveer 17 mensen, en het viel me op dat er in verhouding veel mannen aanwezig waren.

De eerste oefening zou meteen de pittigste zijn vertelde Sandra, en ze legde uit dat we met onze handen net iets boven schouderhoogte knipbewegingen moesten maken met onze beide middel- en wijsvingers. Het leek mij niet zo moeilijk, maar ik heb al vaker een kundalini les gevolgd en mijn ervaring is dat het vaak sneller zwaar wordt dan je verwacht. Volgens Sandra staat de wijsvinger voor wijsheid, dat voelt wel goed, en de middelvinger staat voor geduld, dat is enigszins tegenstrijdig met mijn persoonlijke ervaringen. (of… Zouden al die mensen die hun middelvinger opsteken tegen mij als ik met mijn vrachtwagen in de weg rijd eigenlijk bedoelen dat ze geduld met me hebben??? ) Sandra zette wat muziek op en ik pakte vlot het ritme op ondanks dat dit niet persé de bedoeling was. Het werd al snel zwaarder en het viel me op dat mijn rechtervingers het ritme vast konden houden en mijn linkervingers niet. Na deze oefening mochten we de handen op de schouders leggen en van links naar rechts draaien met het bovenlichaam. Met de handen boven het hoofd deden we de vuurademhaling, daar kreeg ik het meteen behoorlijk warm van.

Eén van de leuke dingen van yoga vind ik dat ik weer leer om gewoon gek te doen. Sandra zetten wat muziek op en we mochten dansen met onze ogen dicht. Eerst voel ik me zeer ongemakkelijk, maar toen ik het kon loslaten voelde fijn om losjes op de muziek mee te bewegen zonder erbij na te denken hoe het eruit ziet of wat een ander ervan denkt. Het voelt goed om in stilte met een groep mensen die vrijheid te ervaren, toen Sandra wat muziek opzette en ons uitnodigde om mee te zingen, al was het alleen maar het couplet, merkte ik dat ik me daar niet echt prettig bij voel. Hier zit toch nog wat schroom of faalangst denk ik, dus daar wil ik nog wel aan gaan werken. Het was een fijne leerzame les voor mij, en het is best jammer dat ik niet op twee plekken tegelijk kan zijn, want de zaterdagochtend heb ik normaliter zenles.

Leerpunt: dat ik weerstand voel om te zingen.

Duur van de les: 1:15 u

Type les:Kundalini

accommodatie

Bereikbaarheid:goed

Parkeergelegenheid:voldoende

Kleedruimte:n.v.t.

Organisatie

Communicatie:snel

Ontvangst:je kan jezelf binnenlaten

Betaling: cash, overmaken