Zen en de kunst van het relativeren 

Zoals ik in mijn vorige blog al schreef heb ik al een paar jaar het gevoel dat de maatschappij op hol geslagen is. Eigenlijk was ik zelf ook wel op hol geslagen en misschien ben ik dat af en toe nog wel eens. Door meditatie, yoga en sport of een wandeling in de natuur kun je vaak weer landen na een drukke of stressvolle periode. In groepsverband is dit vaak extra motiverend en daarom doe ik in de sportschool liever met een groepsles mee dan dat ik in mijn uppie aan de gewichten loop te sleuren. De interactie zorgt voor meer uitdaging door een beetje competitie waardoor ik mezelf beter train, maar het geeft ook een gevoel van verbinding. Het maakt me dan ook weinig uit met wat voor les ik meedoe omdat diversiteit in lichamelijke beweging goed is om in balans te blijven en de mentale uitdaging groter is wanneer je met iets meedoet wat je nog niet gewend bent.

Door de inzichten en zelfreflectie die ik ontwikkeld heb door zen zijn er nieuwe vragen ontstaan. Eén van die vragen is een vraag die mij ook door anderen gesteld werd en waar ik geen goed antwoord op had. “Hoe kan je nu als zenleraar in een burn-out situatie terecht komen?”

De afgelopen maanden heb ik druk gezocht naar het antwoord hierop en dat heb ik op allerlei plekken en op verschillende manieren gedaan. Er zijn héél veel spirituele en religieuze paden die je kan bewandelen om er antwoorden te vinden en ik heb er nu een aantal bezocht. Ik besef goed dat ik niet alle richtingen tegelijk op kan gaan, maar ik kan wel mijn horizon verbreden door te informeren wat er allemaal te koop is. En dan ontdek je dat er vaak veel overeenkomsten zijn. Mijn inzicht hierin is dat wat terug blijft komen in jouw aandacht blijkbaar voor jou van belang is op dat moment. Dit hoeft niet altijd op een prettige manier te gaan. Het leven heeft de neiging om dingen te herhalen tot je er iets van leert. Als je weerstand voelt of iets raakt je op wat voor manier dan ook kan dit een indicatie zijn dat er wat te leren valt. Aan jou om te onderzoeken wat je ervan kan leren.

Persoonlijk stoor ik me momenteel enorm aan de berichtgeving rond corona en de maatregelen die hiertegen genomen worden. Het nieuws is eenzijdig, repeterend, polariserend en het zet voor mijn gevoel aan tot angst en frustratie. In mijn ogen heeft het veel weg van volksmennerij. Wat valt er hier te leren voor mij? 

Op mijn werk is iets vergelijkbaars gaande. Er is een slechte communicatie waardoor er allerlei dingen mis gaan. Er zijn collega’s die hier ruimte vinden om fouten of manipulatie te verdoezelen door hun beklag te doen over het werk en de collega’s. Er ontstaat hierdoor een soort polarisatie wat de werksfeer niet ten goede komt. Het roept een hoop frustratie op en er ontstaat angst om tekort gedaan te worden. 

De les: ik heb moeite met onrecht. Onrecht kan ontstaan als er geen transparantie is en als de verbinding ontbreekt. Een goede communicatie kan een betere verbinding tot stand brengen waardoor er meer transparantie ontstaat. Als iedereen eerlijk is over zijn beweegredenen en open staat voor de gedachten van de ander dan valt er vaak een goed compromis te bereiken. Als je met elkaar praat maar ieder houdt zijn eigen geheime agenda dan luister je alleen naar de antwoorden die jou dienen.

Op een ander niveau heb ik geleerd dat negatieve energie nog meer negativiteit aantrekt. Zolang iedereen in die polariteit zit en de andere kant niet omarmd nodigen beide zijden negatieve energie uit. Dit klinkt misschien erg ingewikkeld, maar het is feitelijk heel simpel. Als je fanatiek voor een voetbalploeg bent is de fanatiekste fan van de tegenpartij jouw grootste vijand. Dit heeft al menigmaal tot zware gevechten geleid. Komen beide fanatiek voetbalfanaten elkaar als totaal onbekenden tegen en komt voetbal niet ter sprake zijn het vaak de beste maatjes. Zien ze elkaar dan ineens op de tribune van de tegenstander dan ontstaat er vaak een huh moment gevolgd door teleurstelling. Zo vast zitten mensen vaak in hun polarisatie. 

Als we op dit moment iets niet nodig hebben is het die negatieve energie. Maar dat niet willen is op zich al negatief. Positief is alles omarmen. Ook de donkere kant mag er zijn, maar zolang je de lichte kant meer aandacht geeft kan het donker het niet overnemen. Liefde en verbinding kan in mijn ogen veel kracht geven in deze donkere dagen. Veel mensen nemen deze tijd om hun huis te verbouwen of naar binnen te keren. Beiden zijn een positieve manier om voordeel uit de situatie te halen. Ik neem de kans waar om te onderzoeken en te delen. Dingen die mij een goed of slecht gevoel geven kaart ik aan in de hoop dat ook anderen hier iets positiefs uit kunnen halen.

Zoals bijvoorbeeld dit gesprek tussen Deepak Chopra en Sadhguru die de hele situatie weer eens op een héél andere manier belichten. Ze bekijken de crisis op natuurlijke wijze en benaderen de situatie op celniveau. En grappig genoeg zie ik hierin een enorm vergelijk met de polarisatie, slechte communicatie en de impact van negativiteit. Door stress verzwakt het immuunsysteem en gaat het enorm hard werken als het aangevallen wordt. Dit komt door de foute informatie die onze gedachten aan ons lichaam doorgeven. Omdat sommigen het vertrouwen in hun lichaam op voorhand hebben opgegeven begint het de strijd met een nadeel. Bacteriën en virussen zijn een groot onderdeel van ons systeem. Zolang er strijd gaande is wordt ons lichaam verzwakt. Zonder strijd en vol vertrouwen kan het nog zijn dat het systeem faalt, maar aan ieder leven komt een eind en iets moet daar de oorzaak van zijn, dat is de natuur. Leven in stress en negativiteit lijkt dood misschien op afstand te houden, maar het duurt alleen maar langer als je probeert te overleven. Als alleen maar overleven je doel is wat is dan de waarde van dit leven? 

Samen mediteren

Evenement georganiseerd door: Shamanita    

Locatie: De Liefdeskerk, Mathenessestraat 33 Breda

Het is alweer even geleden dat ik iets geschreven heb over activiteiten waar ik aan deelgenomen heb. Door de drukte van mijn baan en bijkomende stress had ik moeite om in de juiste flow te komen om leuke dingen te doen en erover te schrijven. 

Ik had al een paar keer dit evenement gedeeld omdat ik zulke initiatieven zeer kan waarderen, zeker in deze tijd. Maar om zelf mee te doen schoof ik steeds voor me uit. Tot ik zaterdagavond moe maar voldaan thuis kwam van mijn werk en de uitnodiging langs zag komen. Toen voelde ik meteen, daar wil ik bij zijn. Ik mediteer regelmatig, maar samen mediteren vind ik veel fijner. 

Esther (Shamanita) had me een foto* gestuurd van de locatie en bij aankomst was ik er erg blij mee want ik zou de yurt daar niet gezocht hebben. De Liefdeskerk is een yurt in een loods. Er is een deurbel, en toen ik binnenstapte dacht ik even dat ik er misschien beter wel gebruik van had gemaakt want ik hoorde heel zacht stemmen maar ik zag niemand. Toen mijn ogen een beetje gewend waren zag ik een yurt waar de stemmen uit kwamen. Ik kreeg een warm welkom en ik mocht een plekje uitzoeken om te gaan zitten. We waren met zijn drieën. Lenneke kende ik al van haar verbindende activiteiten op Facebook. Na een korte introductie gingen we mediteren. Shamanita begeleidde de meditatie met de drum. Dit hielp mij om de onrust in mijn lijf wat makkelijker los te laten. Na een lange drukke werkdag die zaterdag had ik teveel en te snel gegeten en was vroeg naar bed gegaan. Dat was die zondagmorgen nog goed te merken in mijn buik. Maar de drum bracht rust en hierdoor voelde ik me erg ontspannen worden. Het wringen in mijn onderbuik ging over naar een rustig borrelen. Al snel ontstond er een diepe rust, de warmte van de kachel en de dempende werking van de yurt dragen hier enorm aan bij. Na enkele minuten verstomde het geluid van de drum en was er een intense stilte. Blijkbaar zit er een lek in het dak van de loods recht boven de yurt want om de zoveel tijd viel er een druppel op het dak van de yurt. Dit werkte voor mij als een soort mindfulnesbel. Als mijn gedachte aan het afdwalen waren bracht het haast voelbare geluid mij weer terug in het nu. Langzaam en zachtjes kwam het geluid van de drum weer terug. Op een zeker moment voelde ik dat het tijd werd om mijn ogen te openen en weer terug boven water te komen. Het duurde even voor ik weer volledig wakker was. Lenneke zei dat het best wat langer had mogen duren en achteraf vond ik dat ook wel. 

Na de meditatie hebben we nog een lekker kopje thee gedronken. We hebben nog een beetje gekletst over de wereld van vandaag en andere activiteiten die ik zou kunnen bijwonen. Ik vind het fijn om te praten met mensen die, net is ik, meer positiviteit in de wereld willen brengen, vooral in deze uitdagende tijden. 

Als je er ook een keer bij wil zijn is het goed om even een persoonlijk bericht te sturen naar Esther Ruiten/ Shamanita.

Duur van het evenement: +/- 30 minuten.

Wekelijks:

  • maandag :20:00-20:30
  • Zondag 10:00-10:30

accommodatie

  • Bereikbaarheid: Goed bereikbaar 
  • Parkeergelegenheid: Parkeren op straat

Organisatie

  • Communicatie: via messenger
  • Ontvangst: hartelijk
  • Betaling: donativo, in een potje of via een open tikkie

*

De kracht van het doorzetten.

Toen ik de eerste avond na het eten en een paar lekkere koude biertjes op wilde staan leek ik wel een oud mannetje. Alles deed zeer of was stram. Die avond heb ik een halve tube midalgan gebruikt voor nek, rug en kuiten en heb mijn voeten gemasseerd met voetencreme. 

De volgende dag was het nog erger. Ik weet nog dat ik dacht dat ik niet weer zo ver zou lopen die dag. Daags tevoren was de gedachte ‘waar ben ik eigenlijk mee bezig’ al een paar keer bij mij opgekomen. Nu was die gedachte nog sterker. Maar ik moest in ieder geval dichtbij Antwerpen zien te komen. 

Na een paar telefoontjes naar adressen (die ik heb via het genootschap van Sint Jacob heb kunnen downloaden in maps.me) zakte de moed me een beetje in de schoenen. De één is niet thuis, de ander bang voor Corona, weer een ander neemt niet op. Dat valt tegen, ik denk ik vraag het bij de pastorie. De pastorie in Kapelle is een horeca bedrijf met een mooi tuinterras. In goede traditie heb ik maar een trappisten biertje besteld. Welke traditie weet ik niet, maar het is wel een goed excuus om even te gaan zitten en tot rust te komen. Helaas kon de lieftallige serveerster mij niet helpen aan een slaapadres, dan maar googlen. 1.3 kilometer verder was een plek. Na dat trappistje had ik ineens weer energie genoeg om daar naar toe te lopen. Onder het wandelen maar een puntzak friet naar binnen gewerkt… we zijn tenslotte in België hé.

Aangekomen bij ‘the Cottage’ bood de gastvrouw Marianne me een kop thee aan. Ik bedankte want ik wou douchen en naar bed. Na het douchen was de vermoeidheid al minder en ik vroeg of het aanbod nog geldig was. We hebben nog gezellig zitten keuvelen en toen ik uiteindelijk naar bed ging kon ik niet slapen. 

De volgende ochtend na een lekker ontbijtje weer op stap. Weer deed alles zeer wat zeer kon doen, dat ondanks de hulp van Midalgan en tijgerbalsem. Na een uurtje werd het weer wat minder. Maar na iedere pauze had ik weer een moeizame opstart. Als je eenmaal de goede kadans te pakken hebt gaat het vanzelf, dan maak je meters. Met de stokken erbij kun je dan nog wat meer snelheid maken door je ermee af te zetten. Maar raak je uit je ritme om welke reden dan ook: oversteken, navigeren, foto maken etc. Dan komt de vermoeidheid weer terug. Ik heb niemand anders dan mezelf om mijn beklag te doen en man…wat kan ik soms zeuren. 

Ik wist waar ik aan begon. Ik wist dat het moeilijk zou worden. Ik wist ook dat het beter was om de weg terug moeilijk te maken. Ik wil niet zeggen dat ik alle schepen achter me verbrand heb, maar in mijn hoofd werkt het wel zo. Er is maar één richting en dat is vooruit. En met die gedachte in mijn achterhoofd zet ik de volgende stap…

Wat is waar?

Het zijn bijzondere tijden. Nog nooit eerder hebben zoveel mensen over heel de wereld in hetzelfde schuitje gezeten en kunnen daar nu ook over communiceren met elkaar. Er zijn volgens mij ook nog nooit zoveel kanalen geweest waar informatie gedeeld wordt. Ik volg er een paar, maar als ik alles zou volgen dan wordt ik gek denk ik (voorop gesteld dat ik dat nog niet ben). De grootste vraag die ik mezelf iedere keer weer stel: wat is waar?

Hoe kun je met zoveel informatie nog het kaf van het koren scheiden. En waar kies je voor… positief of negatief? Persoonlijk probeer ik altijd het positieve te zien zelfs in het negatieve. In zen wordt er weinig waarde gehecht aan goed of slecht, het is vaak een kwestie van perspectief. Wat vandaag goed lijkt te zijn kan morgen slecht blijken en vice versa. Maar hoe blijf je positief als er een stortvloed van negatieve berichten bij je binnenkomt? Je kop in het zand steken? Dat lukt meestal ook maar even. Relativeren werkt meestal wel voor mij, maar dan is het wel fijn dat je de juiste informatie tot je beschikking hebt. Dus ja, wat is waar?

Iedereen creëert zijn eigen wereldbeeld aan de hand van de informatie die men gedurende zijn of haar leven op heeft gedaan. De basisprogrammering krijg je mee van thuis en na je zevende levensjaar ga je de informatie zelf interpreteren. Hoe je dat doet heeft vooral te maken met de basisprogrammering die je hebt meegekregen. Ook onverwerkte emotionele ervaringen maken dat sommige informatie op een bepaalde manier geïnterpreteerd wordt. Het mooie van meditatie is dat je inzicht kunt krijgen in zowel je eigen basisprogrammering als je onverwerkte emotionele ervaringen. Dit kan je helpen om je eigen wereldbeeld scherp te stellen. En daarom kun je jezelf soms de vraag stellen bij je eigen gedachten: wat is waar?

Wat ik vaak doe is mijn waarheden testen door een stelling in de groep te gooien. Er ontstaat een discussie en zo ga je samen op zoek naar iets wat op dat moment aannemelijk is. Soms is het fijn om een goede tegenstander te hebben om zo het beste uit jezelf te halen, maar het is in mijn ogen wel belangrijk dat de waarheid belangrijker is dan gelijk krijgen. Als je jouw eigenwaarde af laat hangen van jouw gelijk is de waarheid in het geding. Verdedig je jouw stelling of jouw ego? Ook hier dus weer de vraag: wat is waar?

Er wordt nu veel gesproken over de gevolgen van deze crisis. Ook over de mogelijke oorzaak zijn veel discussies. De juiste reactie op het dreigende gevaar heeft veel te maken met de oorzaak en de gevolgen. En dus weer de vraag: wat is waar?

Maar wat is er nu waar? Een aantal gevolgen zijn waar(neembaar) in onze samenleving:

  • Onzekerheid is waar
  • Angst is waar
  • Frustratie is waar
  • Verandering is waar
  • Weerstand is waar
  • Boosheid is waar
  • Ongehoorzaamheid is waar
  • Opportunisme is waar
  • Ziekte is waar
  • Dood is waar
  • Etcetera….

Allemaal waarheden waar we nu mee te maken krijgen, maar dit zijn ook waarheden die voor Corona al waar waren. Wat is dus nu het grote verschil dat deze situatie tot een crisis maakt? Is dat het virus zelf of onze reactie erop? Ik heb gelezen dat het virus zelf niet de problemen veroorzaakt in ons lichaam maar juist de reactie erop. Het immuunsysteem gaat het gevecht aan met het virus en in sommige gevallen doet het meer kwaad dan goed. Of dat waar is of niet…..?
Maar werkt het misschien in wel zo in onze maatschappij?
Is het misschien onze reactie op het virus wat het tot een crisis maakt? En doet onze reactie op het virus misschien ook meer kwaad dan goed voor de maatschappij? Wat is waar?

Jezelf goed voelen is een kwestie van goed voelen wat goed voor je is. Door bepaalde informatie ga je meer denken over wat goed voor je is en minder voelen wat waar (of van waarde) is. En welke waarheid is van waarde voor jou?

  • Er is liefde
  • Er is geluk
  • Er is empathie
  • Er is verbondenheid
  • Er is groei
  • Er is kracht
  • Er is potentie
  • Er is toekomst
  • Etcetera…

Er is zoveel moois in het leven dat waar is. Jij bepaald wat van waarde is. En alles wat je aandacht geeft groeit, dus wat is jouw waarheid?

Behandeling bij Marieke Peters 

Marieke Peters

Zen heeft de me de afgelopen jaren veel gebracht. Vanaf de eerste les voelde het als thuiskomen. Het heeft me geïnspireerd om de opleiding zen coach/leraar te gaan volgen en ik voelde me sinds lange tijd weer spontaan gelukkig. Na het behalen van mijn examen en met een nieuwe baan zag ik het helemaal zitten voor de toekomst. Helaas ging het ander dan verwacht. Omdat ik al voor drie uur in de morgen op moest staan was het moeilijk om in de ochtend te mediteren. Mijn pauze om 8 uur gebruikte ik voor een hazenslaapje omdat ik tijdens het mediteren vaak in slaap viel. De lange dagen van soms 15 uur maakte dat ik ‘s avonds steeds vaker verzaakte om op mijn kussen te gaan zitten. sporten werd ook minder en ik verviel in oude eet en drinkpatronen. De taak die ik op me genomen heb om mijn collega’s te inspireren om wat zenvoller met het werk bezig te zijn viel me steeds zwaarder.

Zen is niet alleen maar happy zijn, het is ook keuzes maken om af te kunnen zien of om ergens van af te kunnen zien. Geluk is, niet afhankelijk zijn van genot of verwachtingen. Maar ook daarin kun je makkelijk de verkeerde keuze maken heb ik onlangs geleerd. Door toewijding en veel zelfreflectie ben ik mezelf enorm tegengekomen vorig jaar. Jezelf wegcijferen klinkt nobel, maar het is vaak niet echt bevorderlijk voor je eigenwaarde. En soms heb je iemand nodig om je dit te laten zien. Toen ik afgelopen najaar door een fikse griep thuis kwam te zitten zakte ik ook mentaal in een dip. Zelfs nadat de griep voorbij leek te zijn had ik weinig fut en voelde ik me neerslachtig. Omdat ik een sterk vermoeden had dat de huisarts me antidepressiva voor zou schrijven ging ik opzoek naar een alternatieve geneeswijze. De afgelopen jaren heb ik me verdiept in de gevolgen en bijwerkingen van de reguliere medicatie en ik probeer liever eerst andere methoden uit.

tijdens mijn zoektocht naar een alternatieve oplossing voor mijn probleem kwam ik de website van Marieke tegen en het was net of die meteen al antwoord kon geven op mijn vragen. Ik stuurde een mailtje met mijn verhaal en nog dezelfde dag kreeg ik een reactie. We spraken af voor een intakegesprek en een paar dagen later stond ik voor de deur van haar praktijkruimte, dit terwijl Marieke het gesprek eigenlijk telefonisch had willen doen. Mijn gedachte dat het lekker dichtbij was had er blijkbaar voor gezorgt dat ik een deel van de informatie verkeerd geïnterpreteerd had. Desondanks werd ik zeer vriendelijk ontvangen, gerustgesteld en we hadden een mooi gesprek. Vol vertrouwen maakte ik een afspraak voor een hypnose sessie en ze gaf me een recept mee voor een homeopathisch middel dat eventuele resten van het griepvirus uit mijn cellen zou helpen verdwijnen. De hypnose gaf me in eerste instantie een goed gevoel, maar na een aantal dagen zag alles er weer minder rooskleurig uit. Toen ik dit naar Marieke mailde stelde ze voor om zo snel mogelijk een nieuwe afspraak te maken.

Mijn eerste gedachte was dat ze me nogmaals zou hypnotiseren maar ze luisterde eerst goed naar mijn verhaal en zei toen: ik wil wat anders proberen. Ik vertelde dat ik een aanvaring met mijn moeder had gehad en dat er meer relaties niet goed liepen op dat moment. Marieke stelde voor om door middel van een familieopstelling te kijken of dat misschien meer duidelijkheid kon geven. Door middel van playmobiel poppetjes en een aantal vragen liet ze me zien waar de schoen wrong. Iets uit mijn vroege jeugd wat als een rode draad door mijn leven liep kwam naar boven. Ineens werd me duidelijk dat de hypnose wel degelijk iets op gang had gebracht. De aanvaring met mijn moeder was de wegwijzer die toonde waar het fout zat . Soms moet het blijkbaar eerst wat slechter gaan voor het beter gaat. Tijdens meditatie komen er soms onverwerkte emotionele ervaringen uit het verleden omhoog waarvan je leert doorzien dat ze nu nog invloed hebben op je leven, we noemen het voor het gemak bubbels. Met de hypnose breng je blijkbaar (onbewust) dingen op gang die ervoor zorgen dat dergelijke bubbels naar boven kunnen komen waardoor ik ineens anders op mijn moeder reageerde dan normaal. Marieke voelde feilloos aan waar ze op in moest spelen en welke vragen ze moest stellen om mijn bubbel helder te krijgen. Door de poppetjes werd het ook zeer inzichtelijk, het was voor mij echt een eye-opener. Het mooie is dat als je het eenmaal doorzien hebt het meteen gaat werken. De last die ik eigenlijk al heel mijn leven gehad heb van deze bubbel lijkt weg te ebben en ik zit nu weer een stuk beter in mijn vel. De flow hersteld zich weer en alles lijkt nu ineens weer een stuk makkelijker het gaan.

Met volle moed ben ik nu aan een dieet begonnen en ik ga wat vaker naar de sportschool. Ik ben ook weer gaan hardlopen en zoals je ziet is er ook weer ruimte voor een blogje. Binnenkort hoop ik weer de motivatie vindt om her en der in Breda proeflessen te volgen en hierover te schrijven, want afgelopen jaar is er weinig van gekomen. Bedankt Marieke voor de hulp het heeft me veel gebracht.