Zen en de kunst van het relativeren 

Zoals ik in mijn vorige blog al schreef heb ik al een paar jaar het gevoel dat de maatschappij op hol geslagen is. Eigenlijk was ik zelf ook wel op hol geslagen en misschien ben ik dat af en toe nog wel eens. Door meditatie, yoga en sport of een wandeling in de natuur kun je vaak weer landen na een drukke of stressvolle periode. In groepsverband is dit vaak extra motiverend en daarom doe ik in de sportschool liever met een groepsles mee dan dat ik in mijn uppie aan de gewichten loop te sleuren. De interactie zorgt voor meer uitdaging door een beetje competitie waardoor ik mezelf beter train, maar het geeft ook een gevoel van verbinding. Het maakt me dan ook weinig uit met wat voor les ik meedoe omdat diversiteit in lichamelijke beweging goed is om in balans te blijven en de mentale uitdaging groter is wanneer je met iets meedoet wat je nog niet gewend bent.

Door de inzichten en zelfreflectie die ik ontwikkeld heb door zen zijn er nieuwe vragen ontstaan. Eén van die vragen is een vraag die mij ook door anderen gesteld werd en waar ik geen goed antwoord op had. “Hoe kan je nu als zenleraar in een burn-out situatie terecht komen?”

De afgelopen maanden heb ik druk gezocht naar het antwoord hierop en dat heb ik op allerlei plekken en op verschillende manieren gedaan. Er zijn héél veel spirituele en religieuze paden die je kan bewandelen om er antwoorden te vinden en ik heb er nu een aantal bezocht. Ik besef goed dat ik niet alle richtingen tegelijk op kan gaan, maar ik kan wel mijn horizon verbreden door te informeren wat er allemaal te koop is. En dan ontdek je dat er vaak veel overeenkomsten zijn. Mijn inzicht hierin is dat wat terug blijft komen in jouw aandacht blijkbaar voor jou van belang is op dat moment. Dit hoeft niet altijd op een prettige manier te gaan. Het leven heeft de neiging om dingen te herhalen tot je er iets van leert. Als je weerstand voelt of iets raakt je op wat voor manier dan ook kan dit een indicatie zijn dat er wat te leren valt. Aan jou om te onderzoeken wat je ervan kan leren.

Persoonlijk stoor ik me momenteel enorm aan de berichtgeving rond corona en de maatregelen die hiertegen genomen worden. Het nieuws is eenzijdig, repeterend, polariserend en het zet voor mijn gevoel aan tot angst en frustratie. In mijn ogen heeft het veel weg van volksmennerij. Wat valt er hier te leren voor mij? 

Op mijn werk is iets vergelijkbaars gaande. Er is een slechte communicatie waardoor er allerlei dingen mis gaan. Er zijn collega’s die hier ruimte vinden om fouten of manipulatie te verdoezelen door hun beklag te doen over het werk en de collega’s. Er ontstaat hierdoor een soort polarisatie wat de werksfeer niet ten goede komt. Het roept een hoop frustratie op en er ontstaat angst om tekort gedaan te worden. 

De les: ik heb moeite met onrecht. Onrecht kan ontstaan als er geen transparantie is en als de verbinding ontbreekt. Een goede communicatie kan een betere verbinding tot stand brengen waardoor er meer transparantie ontstaat. Als iedereen eerlijk is over zijn beweegredenen en open staat voor de gedachten van de ander dan valt er vaak een goed compromis te bereiken. Als je met elkaar praat maar ieder houdt zijn eigen geheime agenda dan luister je alleen naar de antwoorden die jou dienen.

Op een ander niveau heb ik geleerd dat negatieve energie nog meer negativiteit aantrekt. Zolang iedereen in die polariteit zit en de andere kant niet omarmd nodigen beide zijden negatieve energie uit. Dit klinkt misschien erg ingewikkeld, maar het is feitelijk heel simpel. Als je fanatiek voor een voetbalploeg bent is de fanatiekste fan van de tegenpartij jouw grootste vijand. Dit heeft al menigmaal tot zware gevechten geleid. Komen beide fanatiek voetbalfanaten elkaar als totaal onbekenden tegen en komt voetbal niet ter sprake zijn het vaak de beste maatjes. Zien ze elkaar dan ineens op de tribune van de tegenstander dan ontstaat er vaak een huh moment gevolgd door teleurstelling. Zo vast zitten mensen vaak in hun polarisatie. 

Als we op dit moment iets niet nodig hebben is het die negatieve energie. Maar dat niet willen is op zich al negatief. Positief is alles omarmen. Ook de donkere kant mag er zijn, maar zolang je de lichte kant meer aandacht geeft kan het donker het niet overnemen. Liefde en verbinding kan in mijn ogen veel kracht geven in deze donkere dagen. Veel mensen nemen deze tijd om hun huis te verbouwen of naar binnen te keren. Beiden zijn een positieve manier om voordeel uit de situatie te halen. Ik neem de kans waar om te onderzoeken en te delen. Dingen die mij een goed of slecht gevoel geven kaart ik aan in de hoop dat ook anderen hier iets positiefs uit kunnen halen.

Zoals bijvoorbeeld dit gesprek tussen Deepak Chopra en Sadhguru die de hele situatie weer eens op een héél andere manier belichten. Ze bekijken de crisis op natuurlijke wijze en benaderen de situatie op celniveau. En grappig genoeg zie ik hierin een enorm vergelijk met de polarisatie, slechte communicatie en de impact van negativiteit. Door stress verzwakt het immuunsysteem en gaat het enorm hard werken als het aangevallen wordt. Dit komt door de foute informatie die onze gedachten aan ons lichaam doorgeven. Omdat sommigen het vertrouwen in hun lichaam op voorhand hebben opgegeven begint het de strijd met een nadeel. Bacteriën en virussen zijn een groot onderdeel van ons systeem. Zolang er strijd gaande is wordt ons lichaam verzwakt. Zonder strijd en vol vertrouwen kan het nog zijn dat het systeem faalt, maar aan ieder leven komt een eind en iets moet daar de oorzaak van zijn, dat is de natuur. Leven in stress en negativiteit lijkt dood misschien op afstand te houden, maar het duurt alleen maar langer als je probeert te overleven. Als alleen maar overleven je doel is wat is dan de waarde van dit leven? 

Niemandsland

Chateau de Puyferrat, Saint Astier

Omdat mijn avontuur abrupt afgebroken is ben ik op dit moment in een soort vrije val terechtgekomen. Eerst voelde ik veel weerstand en vooral op het moment dat ik er achterkwam dat er nog pelgrims door liepen in Spanje wou ik meteen terug. Het voelde alsof ik gefaald had in mijn vertrouwen. Dat vertrouwen was nu net zo gegroeid tijdens mijn wandeling. Ik kreeg het gevoel dat ik door mijn twijfels de verkeerde beslissing had genomen. Na wat zoeken op internet kwam ik uit op een vlucht op zondagmorgen van Charleroi naar Biarritz voor €10,-. Openbaar vervoer naar het vliegveld kost binnen België iets van twee tientjes, nog een paar tientjes erbij voor mijn rugzak en ik zou zondagmiddag al over de route Del Norte naar Santiago kunnen lopen. Voor de zekerheid heb ik toch maar even een mailtje naar het Sint Jacobsgenootschap gestuurd waar ik bij aangesloten ben en die raadde het mij met klem af. Eerder al had ik discussies zien langskomen in verschillende facebookgroepen over het wel of niet doorgaan met de tocht en ik heb me er, met pijn in mijn hart, maar bij neergelegd dat het niet erg verstandig zou zijn om terug te gaan. 

En nu,maar meteen aan de slag? Wil ik wel weer terug in die hectiek van voor mijn tocht? Dat heeft me enigszins depressief gemaakt en zelfs op de rand van een burn-out gebracht. Zonder meditatie en de lessen die ik van zen heb geleerd was het zeer zeker misgegaan. Nu had ik nog de keuze om te gaan lopen en al heb ik het niet uit kunnen lopen het heeft me wel geholpen. Een mooie zen gedachte die in me opkwam is dat stilstaand water vanzelf helder wordt. Met andere woorden, als je voor grote keuzes staat is het soms beter om even helemaal niets te doen. Als alles bezonken is komen regelmatig de beste ideeën bovendrijven en zie je vaak de wegwijzertjes eerder die je het juiste pad wijzen. 

Als kind was ik al hyperactief en mijn leven lang heb ik twee banen of extreem lange weken gewerkt. Stilzitten is voor mij dus niet eenvoudig. Vertragen is een term die vaak in de zenlessen wordt gebruikt. Een advies dat ik ook wel eens aan andere mensen heb gegeven, maar zelf eigenlijk nooit ter harte heb genomen besef ik nu.”Practice what you preach” zeggen ze wel eens, maar soms heb je zelf niet eens door dat een bepaald advies in verschillende etappes in praktijk gebracht kan worden. Ik was al wat minder gaan werken, maar dat deed ik deels door sneller te gaan werken zodat ik meer vrije tijd had, maar zo werkt het dus niet. Daarbij vulde ik de vrije tijd op met allerlei activiteiten en vooral ook met de intentie daartoe. Ik moet nog dit en ik wil nog dat, en als ik tijd heb….. Het feit dat het allemaal niet meer lukte, omdat ik er geen tijd, zin of energie voor op kon brengen, deed er niets aan af dat ik het er maar druk mee had.

Voor mijn gevoel zit ik nu in een uitzonderlijke situatie en op een belangrijk kruispunt in mijn leven. Financieel is het geregeld, ik heb onbetaald verlof tot het eind van het jaar en dat gat wordt rechtgetrokken door de verkoop van het huis. Ik heb onderdak, er staat nog wat geld op de bank voor verteer en onderdak tijdens de reis, ik hoef dus eigenlijk even helemaal niets. Maar dat valt niet mee voor mij. Niet dat ik me (tot nu toe) verveel, maar ik voel zo sterk dat ik moet werken, sporten, mediteren of andere activiteiten moet verrichten om iets te verbeteren in mijn leven. Of anders moet ik misschien maar weer eens wat meer gaan socializen. Helaas de horeca is dicht en in de winkels is het nu niet echt gezellig. Facebook is wat dat betreft een uitkomst, maar net als in het gewone leven moet je bewust kiezen wat je uitnodigt in je leven en wat je bezighoudt. Gelukkig zijn er mensen als Chantal Schenk die me eraan herinnerde dat wanneer je je zelf wil ontmoeten het goed is om jezelf te on-moeten. Niets moet, alles mag, vanuit rust en liefde kun je de helderheid en de kracht vinden om goede keuzes te maken en de juiste stappen te nemen.

Ik blijf dus nog maar even in de rust. Voor mij is het een keuze. Ik begrijp dat het voor veel mensen anders voelt op dit moment omdat de meeste mensen er niet voor gekozen hebben om thuis te zitten. Maar het is wel altijd jouw keuze hoe je de situatie wil zien en ervaren. De toekomst is altijd onzeker hoe zeer je het ook anders zou willen. Het vasthouden aan wat was en het verlangen naar wat je zou willen is wat het soms moeilijk maakt wanneer er iets verandert in je leven. Tijdens mijn tocht heb ik veel ups en downs meegemaakt en al snel geleerd om mijn verwachtingen te verruilen voor vertrouwen. De éne dag had ik een heel kasteel tot mijn beschikking en de daaropvolgende dag moest ik tijdens een hoosbui mijn tentje opzetten in de modder aan de oever van een rivier terwijl de schemer snel inviel.Hopende dat het snel nog even droog genoeg zou zijn om mijn potje te koken zodat ik niet met honger naar bed hoefde. Toen dat allemaal gelukt was ben ik net zo tevreden gaan slapen als ik in het kasteel heb gedaan. Als je iets verwacht en je krijgt iets anders dan valt het tegen, als je niets verwacht kan alles meevallen. 

Wat een bijzondere toevalligheid, terwijl ik dit aan het schrijven ben belt er een oud-collega. Tijdens het gesprek krijgen we het over bijscholing en hij geeft me een tip over de mogelijkheid van subsidie voor online bijscholing. Als ik nu toch thuis zit….

Soms moet je even stilstaan om te zien wat er allemaal op je pad komt. En als je er rustig de tijd voor neemt kun je ook meer genieten van alles wat er op of langs jouw pad beweegt, groeit en bloeit. Dat is een les die ik tijdens mijn pelgrimstocht heb geleerd en een les die zich nu op deze manier manifesteert in dit niemandsland waar niets moet en alles mogelijk is. 

Waarom?

Hoe haal je het in je hoofd om aan een wandeltocht te beginnen waarvan je op het moment van beslissen niet eens precies weet hoe ver het is en hoe lang het gaat duren? Waarom een pelgrimstocht terwijl je de kerk ale heel lang geleden de rug toe hebt gekeerd? Is het wel verstandig om alles wat je in de afgelopen 30 jaar hebt opgebouwd en lief gehad los te laten om te gaan voor een onzeker bestaan. Is het een kwestie van groot vertrouwen of ben ik uiteindelijk toch gek geworden? Zelf denk ik dat de keuze die ik nu maak in mijn leven voortkomt uit drie vragen die ik me al een tijdje stel:

Wie ben ik?

Wat wil ik?

Wat is de zin van het leven?

Vragen waarvoor ik tot een aantal jaren geleden weinig tijd had om er echt bij stil te staan. Hard werken, bouwen aan een goed bestaan voor mij en mijn gezin. Op tijd een hapje en een sapje en als het even kon een feestje met familie, vrienden, buren en collega’s. Weinig tijd en ruimte voor al teveel diepgang, terwijl dat toch wel in mijn aard ligt. 

Na een aantal zware ongelukken met de vrachtwagen en een bijna burn-out begon bij mij de gedachte te spelen of dit wel was wat ik de rest van mijn leven wil doen. Altijd hollen of stilstaan en iedere keer proberen om de best mogelijke prestatie weg te zetten om daar enige tevredenheid uit te halen. Mijn zelfrespect en eigenwaarde halen uit de kwaliteit en de hoeveelheid werk die ik kon verzetten. Het loonstrookje als graadmeter van mijn geluk? Presteren om je leven zin te geven, tot je merkt dat je niet meer beter kan. Sterker nog, je begint in te leveren. De waardering van de baas lijkt minder te worden en dat doet wat met je, vooral omdat je jouw baas op die manier macht hebt gegeven over jouw eigenwaarde. Het gekke hiervan is dat de baas dit waarschijnlijk niet eens beseft. 

En toen kwam de dood op mijn pad. Tijdens een routine onderzoek werd er een tumor gevonden bij mijn vader. Mijn vader leidde een Bourgondisch leven en ondanks zijn corpulente bouw leek hij zo gezond als een vis. Op het moment dat ik het te horen kreeg zakte de grond onder mijn voeten vandaan. Nee, dit kon niet zo zijn, dit is te vroeg, dit mag niet, angst en boosheid kwamen afwisselend in mij omhoog. Op dat moment was ik mezelf niet meer. Hier had ik niet op gerekend. In die periode ben ik met zen begonnen. Ik ging opzoek naar een manier om weer rust te vinden. Rust in mijn hoofd en rust in mijn hart. Het voelde zo als thuiskomen dat ik na de introductiecursus de opleiding tot zenleraar ben gaan doen. Zen heeft me veel gebracht, het heeft me inzicht in mezelf gegeven en in het leven. Door zen kon ik er wel zijn voor mijn vadere toen enkele jaren nadat de kanker succesvol operatief verwijdert was er toch opnieuw kanker werd gevonden in de lever van mijn vader. Ik had nu de kracht en het inzicht om mijzelf, mijn vader en de rest van ons gezin te ondersteunen in het proces van afscheid nemen. nu, op het moment van schrijven besef ik dat ik in de periode voorafgaande aan het overlijden van mijn vader wel een deel van mijn levensgeluk heb ingeleverd voor een bepaalde somberheid. 

Door zen heb ik de schoonheid en de symboliek van zwart leren omarmen. Vanaf het begin van mijn opleiding heb ik een sterke voorkeur ontwikkeld voor zwarte kleding en een bepaalde soberheid die hiermee gepaard lijkt te gaan. Een behoorlijk contrast met het feestelijke bestaan wat ik voor die tijd gewend was. De diepgang kreeg nu eindelijk de ruimte. Collega’s hadden er in eerste instantie niet veel mee op, maar als ik mijn verhalen als zenchauffeur deelde waren er stiekem toch best veel die het lazen. Door de lessen die ik geleerd heb te vertalen naar de praktijk was er ineens wel aandacht en respect. Dit bracht me tot het inzicht dat dit mogelijk een goede manier was om mijn leven meer zin te geven. De levens- en werkervaring die ik opgedaan heb in combinatie met de lessen die ik geleerd heb voelde als een garantie voor succes. Peter van Caulil, zenchauffeur, zenleraar en wereldverbeteraar. Ik stopte met het internationaal transport om mezelf verder te ontwikkelen tot mentor chauffeur. Meer tijd voor mezelf, voor mijn beoefening en andere zaken die me zouden helpen met mijn persoonlijke ontwikkeling. Dit was de weg die ik moest gaan, het pakte helaas anders uit. Door mijn enthousiasme om dingen te veranderen werd het een heel gevecht. 

Als je de wereld wil verbeteren kom je jezelf tegen. Het enige wat je kan verbeteren aan de wereld ben je zelf denk ik. Zoals Gadhi eens zei: “You must be the change you want to see in the world.” . Hoe kun je de wereld veranderen als je jezelf niet eens kan veranderen. En dan kom je vanzelf weer bij de vragen, Wie ben ik? Wat wil ik? Wat is de zin van mijn leven? 

Ik heb nog een lange weg te gaan dat weet ik. En of het een wijs besluit is om alles achter me te laten zal nog moeten blijken. Het voelt wel goed, al voel ik ook wel wat onzekerheid. Maar ik wil weer kunnen geloven. Geloven in mezelf en geloven in een hogere macht. Vertrouwen in die macht, kracht of energie of hoe je het wil noemen: God, de heilige geest, Prana, Ki, Brahman, The force, moeder natuur, het universum, geeft het maar een naam. Vertrouwen dat het goed komt, vertrouwen dat er meer is tussen hemel en aarde. Vertrouwen dat ik op de goede weg ben…… de weg naar Santiago de Compostella…

Yoga-San

Afgelopen zomer had ik al eens een les gevolgd die Sandra gaf op Belcrum beach. Ik heb er een blog over geschreven en ze heeft me uitgenodigd om een keer bij haar een proefles te komen volgen. Het heeft even geduurd, maar de eerste zaterdag van jaar is het er dan toch van gekomen. Het mailtje met het verzoek om een proefles te kunnen volgen werd zeer snel beantwoord en er kwam een meteen een mailtje achteraan met aanvullende informatie. Doorgaans ben ik al blij dat ik de volgende dag reactie krijg want het gebeurt soms zelfs dat er dagen overheen gaan. Zero point is een pand in de Ceresstraat vlak bij de vroegere Drie Hoefijzers (Skol) brouwerij, waar ik al lang niet meer geweest was. Het is er mooi geworden. In de tweede mail stond de code waarmee ik de voordeur kon openen, vervolgens vier trappen omhoog, meteen de warming-up gedaan. Er lagen matjes klaar en je kon in het zijkamertje thee of water pakken. Extra attributen zoals dekentje en kussens zijn er volop aanwezig. Er moest uiteindelijk behoorlijk geschoven worden om alle deelnemers in de ruimte te krijgen want blijkbaar had iedereen het voornemen om het jaar goed te beginnen. In gedachten tel ik ongeveer 17 mensen, en het viel me op dat er in verhouding veel mannen aanwezig waren.

De eerste oefening zou meteen de pittigste zijn vertelde Sandra, en ze legde uit dat we met onze handen net iets boven schouderhoogte knipbewegingen moesten maken met onze beide middel- en wijsvingers. Het leek mij niet zo moeilijk, maar ik heb al vaker een kundalini les gevolgd en mijn ervaring is dat het vaak sneller zwaar wordt dan je verwacht. Volgens Sandra staat de wijsvinger voor wijsheid, dat voelt wel goed, en de middelvinger staat voor geduld, dat is enigszins tegenstrijdig met mijn persoonlijke ervaringen. (of… Zouden al die mensen die hun middelvinger opsteken tegen mij als ik met mijn vrachtwagen in de weg rijd eigenlijk bedoelen dat ze geduld met me hebben??? ) Sandra zette wat muziek op en ik pakte vlot het ritme op ondanks dat dit niet persé de bedoeling was. Het werd al snel zwaarder en het viel me op dat mijn rechtervingers het ritme vast konden houden en mijn linkervingers niet. Na deze oefening mochten we de handen op de schouders leggen en van links naar rechts draaien met het bovenlichaam. Met de handen boven het hoofd deden we de vuurademhaling, daar kreeg ik het meteen behoorlijk warm van.

Eén van de leuke dingen van yoga vind ik dat ik weer leer om gewoon gek te doen. Sandra zetten wat muziek op en we mochten dansen met onze ogen dicht. Eerst voel ik me zeer ongemakkelijk, maar toen ik het kon loslaten voelde fijn om losjes op de muziek mee te bewegen zonder erbij na te denken hoe het eruit ziet of wat een ander ervan denkt. Het voelt goed om in stilte met een groep mensen die vrijheid te ervaren, toen Sandra wat muziek opzette en ons uitnodigde om mee te zingen, al was het alleen maar het couplet, merkte ik dat ik me daar niet echt prettig bij voel. Hier zit toch nog wat schroom of faalangst denk ik, dus daar wil ik nog wel aan gaan werken. Het was een fijne leerzame les voor mij, en het is best jammer dat ik niet op twee plekken tegelijk kan zijn, want de zaterdagochtend heb ik normaliter zenles.

Leerpunt: dat ik weerstand voel om te zingen.

Duur van de les: 1:15 u

Type les:Kundalini

accommodatie

Bereikbaarheid:goed

Parkeergelegenheid:voldoende

Kleedruimte:n.v.t.

Organisatie

Communicatie:snel

Ontvangst:je kan jezelf binnenlaten

Betaling: cash, overmaken

Volle maan yoga & meditatie

Evenement georganiseerd door: Club Pelikaan 23-11-18

vollemaan-yoga-meditatie1Locatie: Club Pelikaan

Toen ik donderdagavond, de laatste dag van mijn werkweek, moe maar voldaan zat te genieten van een lekker glaasje trappistenbier bladerde ik nog even mijn facebookpagina door en zag een post van Steffie Gelissen langskomen. Volle maan yoga & meditatie, ik wist meteen dat dit het goede moment was om weer eens wat te gaan schrijven. Na een drukke periode (vooral druk met mezelf) was ik de volgende blog keer op keer weer voor me uit aan het schuiven. Alhoewel ik het leuk vind om te doen is het toch iedere keer een stap in het duister. Steffie reageerde vrij vlot op haar post toen ik vroeg of ik kon deelnemen. Op de vraag waar ik me moest aanmelden kwam als nel de reactie: is al geregeld, en je bent ook uitgenodigd voor het ontbijtje na afloop, 6:25 uur gaan de deuren op, ik zie je daar.

Vrijdagmorgen vroeg op, voor mij is het in principe uitslapen, maar vrijdag is voor mij de eerste dag van het weekend. Een beetje vroeg aangekomen bij Club Pelikaan, maar er stonden al een paar mensen voor de deur. Nog niet helemaal wakker zei ik goede morgen, en we wachtten samen tot de deur openging. Toen we binnen kwamen zag ik pas dat één van die mensen Steffie was. Gek hé, dat iemand die je van facebook kent er in werkelijkheid toch weer anders uit blijkt te zien. We werden vriendelijk verwelkomt door de jongedame achter de balie en door Steffie uitgenodigd om te verzamelen in de koffiecorner. Toen iedereen binnen was mochten we allemaal een maankaart pakken en begaven we ons naar buiten op het balkon. Iedereen mocht zijn plekje zoeken, zitten of staan, maar wel in stilte. Helaas was de maan niet zichtbaar, het was koud, maar niet onaangenaam koud. Steffie begeleidde de meditatie, diep wortelen, verbinden met de energie van de aarde en van de maan. Het viel niet mee om de aandacht bij de stilte in mezelf te houden, druk verkeer, een koelmotor, een vogeltje wat fluit, de gedachten die langskomen. Langzaam maar zeker kwam er rust, de koude werd aangenaam, ik voelde energie door mijn armen stromen en de tijd leek te vertragen.

Toen we weer naar binnen gingen viel de warmte als een deken over me heen. We gingen een aantal trappen af naar de yogaruimte, er brandde kaarsen en er waren hoekjes op de vloer getekend die aangaven waar de yogamatten weggelegd konden worden. De les kwam voor mijn gevoel héél langzaam op gang, misschien omdat mijn gevoel voor tijd wat in de war was of omdat ik alles zéér bewust meemaakte. Vanuit de zittende houding begonnen we met een draaiende beweging en bouwde we langzaam op naar de maangroet. De maangroet is net als de zonnegroet een serie van bewegingen die in tegenstelling tot die zonnegroet juist rust brengen in plaats van energie. Het ontbijtje nadien was heerlijk, warme havermoutpap met verse vruchtjes en gemberthee. Tijdens het ontbijt heb ik nog even een leuk gesprek gehad met Steffie en ik vond het eigenlijk jammer dat ik weg moest.

Duur van het evenement: anderhalf uur, met ontbijt erbij twee uur.

Accommodatie

Bereikbaarheid: Club pelikaan is goed bereikbaar

Parkeergelegenheid:  er is een bewaakte parking

Kleedruimte: er zijn kleedruimtes

Organisatie

Communicatie: via facebook

Ontvangst: zeer vriendelijk

Betaling: ik mocht gratis deelnemen

De les

Begeleiding: Steffie geeft vriendelijke duidelijke instructies

Informatie: goed

Ambiance: bij Club Pelikaan hangt een professionele maar ongedwongen sfeer