Geloven

Al op de basisschool begonnen bij mij de twijfels over het kerkgebeuren. De verhalen uit de bijbel vond ik fascinerend, maar er klopte voor mijn gevoel iets niet toen ik de geschiedenis van het geloof leerde. Niets dan negativiteit, oorlog en onderdrukking. De kerken met hun pracht en praal waren in mijn ogen protserig en ik kreeg het idee dat dit ten koste was gegaan van de goedgelovige arbeider. Ik heb mijn communie gedaan en ben gevormd voor ik werkelijk mijn mening kon vormen over het geloof. 

Vrij jong heb ik besloten om niet meer in God te geloven. Aanvankelijk was ik er nog onzeker over en durfde me niet goed af te zetten tegen het geloof met de onderliggende gedachte: voor het geval dat hij toch bestaat … Maar later wist ik het zeker. Vooral toen ik rond mijn zeventiende naar een internaat ging om in Hoogstraten de horeca opleiding te volgen. Ik liep toen tegen een aantal dingen aan die voor mijn gevoel niet klopte. Toen ik na een jaar de school verliet ging het niet goed met mij. Militaire dienst was aanvankelijk geen pretje, maar heeft me uiteindelijk wel wat meer zelfvertrouwen gegeven, daarna was ik echt van God los om het zo maar te zeggen. 

Ik heb altijd wel het gevoel gehad dat er meer is tussen hemel en aarde. Mede door zen ben ik dingen gaan ervaren die niet logisch te verklaren zijn. Ik ben bepaalde dingen voorzichtig gaan onderzoeken en kom dan zaken tegen die met denken niet te verklaren zijn. Als je groeit in je spiritualiteit kom je steeds meer dingen tegen die wijzen op een hogere intelligentie in wat voor vorm dan ook. Als je alleen al kijkt naar de natuur en hoe bepaalde figuren en patronen zich met mathematische precisie herhalen kun je het eigenlijk niet meer ontkennen. 

Door de dood van mijn vader is er opnieuw een soort twijfel ontstaan. In de laatste weken voor zijn dood ging mijn vader weer meer vasthouden aan zijn geloof. Door alle rituelen na het overlijden ben ik toch weer wat bewondering gaan voelen voor de kerk. Ik heb op een zeker moment bedacht dat ik Jezus wel een toffe peer vond, maar dat ik weinig op had met zijn pa of wat zijn volgelingen er van gemaakt hebben. Dat is blijven hangen. 

Als iemand mij een aantal jaren geleden had verteld dat ik op pelgrimstocht zou gaan zou ik hem voor gek verklaard hebben. Het was nog nooit in mijn gedachten opgekomen dat dit een mogelijkheid zou zijn. Nadat ik enige tijd geleden vanuit soort van wanhoop om hulp gevraagd heb aan wat er dan ook maar mag zijn kwamen er ineens een aantal dingen op mijn pad die mij in de richting van Santiago de Compostela wezen. Nadat ik een mooie film had gezien over iemand die bij toeval op de Camino terechtkomt heb ik in het weekend dat erop volgde een aantal inzichten in mijn leven gehad die mij hebben doen besluiten om er een streep om te zetten. Het leven zoals het nu is daar ben ik mee klaar. Ik ga lopen en dan uit proberen te vinden wat ik wil met het tweede deel van mijn leven.

Nu ik de keuze gemaakt heb zie ik dat er al die tijd al een aantal wegwijzers in deze richting wezen.2 jaar geleden hebben we Santiago de Compostela bezocht toen we logeerden bij de ouders van onze toenmalige Spaanse schoonzoon. Bijna 3 jaar geleden ben ik vrij spontaan ander werk gaan doen waarbij ik behoorlijk veel kilometers op een dag moet lopen.

Tijdens mijn zenopleiding heb ik verhalen gehoord van mensen die soortgelijke stappen hebben genomen in hun leven en daar uiteindelijk een stuk gelukkiger door geworden zijn. Wat ik wel bijzonder vind is dat ik hierdoor weer enigszins in contact kom met mijn katholieke achtergrond. Er werd weer gevraagd om mijn doopnamen. Kort daarna las ik iets over de apostel Jacobus wiens graf de basis is van de stad Santiago (San Tiago = Sint Jacob). Jacobus was een broer van Johannes, en goede vriend van Petrus. Nu ben ik vernoemd naar mijn vader en die ook naar zijn vader met als verschil dat mijn doopnamen (Petrus Johannes) de naam Jacobus missen die mijn vader en opa er wel achter hebben staan. Mijn vader heeft mij wel eens verteld dat opa het hem behoorlijk kwalijk heeft genomen. En nu ga ik op zoek naar Jacobus. Op het moment dat ik dat besefte kreeg ik kippenvel op mijn armen.

Het lijkt wel of ik geroepen wordt, maar door wie of door wat? Of maak ik mezelf dit allemaal maar wijs? het idee om op avontuur te gaan vervult mij met enthousiasme. Als ik van de andere kant zie hoe ver ik ga lopen voel ik toch wel wat angst. Kan ik dit wel? Wil ik dit wel echt? Is dit wel wijs? Maar met het idee in mijn achterhoofd dat dit iets is wat ik moet doen vertrouw ik erop dat ik het ga volbrengen. Geloven doe ik vooral in mezelf dat heb je wel nodig op zo’n tocht. Maar ik geloof ook in de goedheid van de mens, dat wie goed doet, goed ontmoet. En wat meer is tussen hemel en aarde? Wie weet wat ik tegenkom op mijn pad?

Wat is waar?

Het zijn bijzondere tijden. Nog nooit eerder hebben zoveel mensen over heel de wereld in hetzelfde schuitje gezeten en kunnen daar nu ook over communiceren met elkaar. Er zijn volgens mij ook nog nooit zoveel kanalen geweest waar informatie gedeeld wordt. Ik volg er een paar, maar als ik alles zou volgen dan wordt ik gek denk ik (voorop gesteld dat ik dat nog niet ben). De grootste vraag die ik mezelf iedere keer weer stel: wat is waar?

Hoe kun je met zoveel informatie nog het kaf van het koren scheiden. En waar kies je voor… positief of negatief? Persoonlijk probeer ik altijd het positieve te zien zelfs in het negatieve. In zen wordt er weinig waarde gehecht aan goed of slecht, het is vaak een kwestie van perspectief. Wat vandaag goed lijkt te zijn kan morgen slecht blijken en vice versa. Maar hoe blijf je positief als er een stortvloed van negatieve berichten bij je binnenkomt? Je kop in het zand steken? Dat lukt meestal ook maar even. Relativeren werkt meestal wel voor mij, maar dan is het wel fijn dat je de juiste informatie tot je beschikking hebt. Dus ja, wat is waar?

Iedereen creëert zijn eigen wereldbeeld aan de hand van de informatie die men gedurende zijn of haar leven op heeft gedaan. De basisprogrammering krijg je mee van thuis en na je zevende levensjaar ga je de informatie zelf interpreteren. Hoe je dat doet heeft vooral te maken met de basisprogrammering die je hebt meegekregen. Ook onverwerkte emotionele ervaringen maken dat sommige informatie op een bepaalde manier geïnterpreteerd wordt. Het mooie van meditatie is dat je inzicht kunt krijgen in zowel je eigen basisprogrammering als je onverwerkte emotionele ervaringen. Dit kan je helpen om je eigen wereldbeeld scherp te stellen. En daarom kun je jezelf soms de vraag stellen bij je eigen gedachten: wat is waar?

Wat ik vaak doe is mijn waarheden testen door een stelling in de groep te gooien. Er ontstaat een discussie en zo ga je samen op zoek naar iets wat op dat moment aannemelijk is. Soms is het fijn om een goede tegenstander te hebben om zo het beste uit jezelf te halen, maar het is in mijn ogen wel belangrijk dat de waarheid belangrijker is dan gelijk krijgen. Als je jouw eigenwaarde af laat hangen van jouw gelijk is de waarheid in het geding. Verdedig je jouw stelling of jouw ego? Ook hier dus weer de vraag: wat is waar?

Er wordt nu veel gesproken over de gevolgen van deze crisis. Ook over de mogelijke oorzaak zijn veel discussies. De juiste reactie op het dreigende gevaar heeft veel te maken met de oorzaak en de gevolgen. En dus weer de vraag: wat is waar?

Maar wat is er nu waar? Een aantal gevolgen zijn waar(neembaar) in onze samenleving:

  • Onzekerheid is waar
  • Angst is waar
  • Frustratie is waar
  • Verandering is waar
  • Weerstand is waar
  • Boosheid is waar
  • Ongehoorzaamheid is waar
  • Opportunisme is waar
  • Ziekte is waar
  • Dood is waar
  • Etcetera….

Allemaal waarheden waar we nu mee te maken krijgen, maar dit zijn ook waarheden die voor Corona al waar waren. Wat is dus nu het grote verschil dat deze situatie tot een crisis maakt? Is dat het virus zelf of onze reactie erop? Ik heb gelezen dat het virus zelf niet de problemen veroorzaakt in ons lichaam maar juist de reactie erop. Het immuunsysteem gaat het gevecht aan met het virus en in sommige gevallen doet het meer kwaad dan goed. Of dat waar is of niet…..?
Maar werkt het misschien in wel zo in onze maatschappij?
Is het misschien onze reactie op het virus wat het tot een crisis maakt? En doet onze reactie op het virus misschien ook meer kwaad dan goed voor de maatschappij? Wat is waar?

Jezelf goed voelen is een kwestie van goed voelen wat goed voor je is. Door bepaalde informatie ga je meer denken over wat goed voor je is en minder voelen wat waar (of van waarde) is. En welke waarheid is van waarde voor jou?

  • Er is liefde
  • Er is geluk
  • Er is empathie
  • Er is verbondenheid
  • Er is groei
  • Er is kracht
  • Er is potentie
  • Er is toekomst
  • Etcetera…

Er is zoveel moois in het leven dat waar is. Jij bepaald wat van waarde is. En alles wat je aandacht geeft groeit, dus wat is jouw waarheid?

Volle maan ontmoeting

Enige tijd geleden ben ik op facebook bevriend geraakt met Vivianne. In het verleden had ik een duidelijk oordeel over mensen die zichzelf medium noemen en over geesten, entiteiten en energieën en wat al nog meer praten, maar naargelang ik me meer verdiep in spiritualiteit kan ik er niet omheen dat er meer tussen hemel en aarde is dan ik op dit moment kan bevatten. Steeds meer mensen die met soortgelijke zaken bezig zijn komen in mijn leven en ik kan er voor mijn gevoel niet meer omheen om me er in te verdiepen. Toen ik een uitnodiging langs zag komen om op vrijdag de dertiende naar een volle maan ontmoeting te komen kwam meteen de gedachte bij me op om hier iets over te schrijven. Ik heb het formulier op haar website ingevuld en ik kreeg vrij snel antwoord. Ze vroeg in een mail om zelf te zorgen voor iets om op te zitten en iets warms om aan te trekken. Ze deed ook de suggestie om iets te eten en te drinken mee te nemen wat je eventueel kan delen. Via de WhatsApp groep kregen we een pinpoint locatie, want het was midden in de polders.

Het is een prachtige locatie aan het water en de zonsondergang was wondermooi. Omdat er op het laatste moment een aantal mensen afhaakte was het een klein groepje, maar dat maakte het er niet minder gezellig om. We hadden om acht uur afgesproken en omdat het bijna in mijn achtertuin is was ik er zo met mijn fiets. Voor sommigen was het een hele reis want die kwamen vanuit Rotterdam om in Breda van de volle maan te genieten. Na een uitgebreide kennismaking begonnen we met het aansteken van kaarsjes, wierook en een kampvuurtje in een oude barbecue waarover ik spontaan tot vuurmeester werd gedoopt. Het was ondertussen gaan schemeren en rondom ons waren er allerlei dierengeluiden, vooral de ganzen lieten regelmatig van zich horen. Het was een heldere hemel, er waren vallende sterren te zien en langzaam maar zeker kwam de maan vanachter een bosje tevoorschijn. Op deze manier ontstond er een mystieke sfeer en waren we zo helemaal in de stemming voor een mooi verhaal.

Vivianne vertelde ons over de herkomst van de mythe dat vrijdag de dertiende een ongeluksdag is en hoe de maankalender vroeger 13 manen was terwijl we nu een 12 maanden kalender kennen. Ze gaf onze uitleg over hoe zij de hedendaagse energie voelt en ziet hoe mensen er door beïnvloed worden.

Na haar verhaal leidde ze het loslaatritueel in door uit te leggen dat deze maan de oogstmaan is. De oogstmaan staat voor het binnenhalen van wat je gezaaid of geplant hebt en ook voor het loslaten van de oogst die je niet kunt gebruiken. Dit kan dan weer dienen als mest voor wat je in de toekomst wil gaan planten. We kregen allemaal een paar blaadjes salie, rozenblaadjes en één of meerdere zaad ballonnetjes. Hierna begeleidde Vivianne ons in een meditatie die helpt om te aarden. Eenmaal goed geaard kregen we de suggestie om alles wat we los wilden laten aan de salie blaadjes mee te geven en deze in het vuur te gooien. Vervolgens nodigde ze ons uit om de intentie van wat we willen zaaien voor de toekomst in het zaadbolletje (of meerdere zaadbolletjes) te visualiseren en vervolgens de rozenblaadjes in het vuur te gooien bij wijze van loslaten en als een soort van viering dat je een nieuw doel heb. Vervolgens heeft iedereen de zaadbolletjes op een door hem of haar gekozen plekje laten vallen om het te laten groeien. Na afloop kregen we allemaal een gelukspoppetje om ons eraan te helpen herinneren wat we uitgenodigd hebben in ons leven.

Na dit ritueel hebben we onder het genot van de gedeelde hapjes en drankjes gezellig geklets over allerlei persoonlijke ervaringen. Alhoewel we in de wei zaten ging het niet over koetjes en kalfjes en ik heb het idee dat we allemaal wat van elkaar geleerd hebben en een beetje wijzer naar huis zijn gegaan. Na afloop heb ik nog wat staan praten met Vivianne en hierdoor krijg ik steeds meer het gevoel dat ik nog veel te ontdekken heb over mezelf.

Toen ik vanmorgen mijn map met blogs opende zag ik dat het bijna een jaar geleden was dat ik een blog geschreven heb. Het bijzondere hiervan is dat deze ook over een volle maan ontmoeting ging, maar dan gecombineerd met yoga. Tijdens die ervaring heb ik een kaart mogen pakken en op die van mij stond de oogstmaan. Omdat ik niet zoveel met kaarten heb en niet echt bezig ben met de namen van de manen ben ik dat eigenlijk een beetje vergeten, maar gisteren tijdens het verhaal van Vivianne kwam deze kaart ineens weer terug in mijn gedachte….. bijzonder.

evenement organiseert door:
Vivianne Vissers van Vivianne’s praktijk

locatie:
Breda, Haagse Beemden

Open dag New Energy Movers

Toen ik pas begonnen was aan mijn zenleraar opleiding hoorde ik van mijn nichtje Jolanda dat ze net met de opleiding NEM begonnen was. New Energy movers, dat sprak mij wel erg aan. Toen ik aan haar vroeg waar het over ging, vertelde ze dat ze bezig was met familieopstellingen. Onze neef Frank verdiept zich al een tijdje in de genealogie, en ook in onze familie, dus dat kwam wel van pas. Met z’n drieën hebben we leuke gesprekken gehad over de familie en onze gezamenlijke stamboom. Na de afronding van de opleiding zenleraar ontstond er weer ruimte voor iets nieuws. Een paar vervolgplannen leken niet van de grond te komen en ik liep met de gedachte rond, wat wil ik nu gaan doen om verder te groeien? Enige tijd later zag ik een advertentie over de open dag van NEM op Facebook en ik heb meteen gereageerd.

Zondag is voor mij een gewone werkdag, dus na mijn werk even gedoucht en op naar de Michiel de Ruyterstraat. Het eerste wat me opviel was dat de open deur niet open was, logisch want het was niet echt warm buiten. Ik belde aan en werd vriendelijk verwelkomd door Christan. Hij bood mij een kop koffie aan en we hadden meteen een leuk gesprek. Toen zo’n beetje iedereen binnen was gingen we vervolgens naar een lesruimte. Er stonden een aantal gewone stoelen en er stonden ook een aantal, hoe zal ik het zeggen, stoelen zonder poten. Eigenlijk alleen de zitting, met een vachtje erop, plat op de grond. Ik vond het grappig zien dat iedereen achter in het lokaal op de hoge stoelen ging zitten en de lage zitplaatsen allemaal leeg bleven. Zelf heb ik er geen probleem mee om op de grond te zitten, in de zenles zitten we altijd met een kussen op een mat. Maar de meeste mensen kiezen er blijkbaar toch voor op een gewone stoel te gaan zitten. Als Nathalie naar binnen komt vraagt ze aan de mensen om wat meer vooraan te komen zitten, en enigszins vertwijfeld kwamen er meer op de vloer plaatsen zitten. Met veel passie legde Nathalie, samen met José uit hoe NEM is ontstaan. Ze vertellen om de beurt over hoe ze samen zijn gaan werken en over de opbouw van de opleiding. Ze leggen uit hoe het werkt en de mogelijkheid om losse modules bij te wonen. Eén voor één worden vervolgens de verschillende modules toegelicht. Een aantal lessen raken wel wat aan mijn opleiding een aantal zaken vind ik nog interessant om te ontdekken. Het mooie van de opleiding is dat je het leven vanaf verschillende kanten leer belichten, waarbij verschillende technieken, theorieën of wijsheden worden toegepast vaak kracht bij gezet door verschillende oefeningen. Zelf heb ik wel interesse in de module energetica, maar op moment liggen er nog een paar ijzers in het vuur en ik wil eerst zien wat ik daarvan kan smeden.

Tijdens de pauze was er tijd om even met Nathalie of José of een van de studenten een gesprek te hebben om zo informatie in te winnen over de opleiding. Ik had een kort maar mooi gesprek met José en dat voelde meteen vertrouwd. Soms vind ik het jammer dat ik mezelf niet in 2 kan splitsen, zoveel interessante dingen te leren, zoveel leuke mensen te ontmoeten. Na de pauze was er ruimte voor een oefening. We kregen ook een invulformulier waarmee we een intakegesprek konden aanvragen. Een klein half uurtje later dan gepland namen we afscheid. Ik vond het, ondanks dat ik niet de opleiding nu niet ga doen, een wel besteden namiddag. Ik heb leuke mensen ontmoet mooie gesprekken gehad, en ben weer een stukje wijzer geworden.

Evenement georganiseerd door: Nathalie van Spall en José van den Diepstraten
Duur van het evenement: 13:30-16:30 u
Type evenement: open dag

accommodatie

Bereikbaarheid:goed bereikbaar

Parkeergelegenheid:ruim voldoende

Organisatie

Ontvangst:zeer vriendelijk

Betaling: gratis

De les

Begeleiding:goed, zeer duidelijk

Informatie:goed

Ambiance:losjes

Dagelijkse meditatie

verzorgt door:Teun Driessen
datum:30-11-18
locatie:Huis van Hier en Nu

Soms is het alsof de dingen je aangereikt worden en je het alleen maar hoeft aan te pakken. Waar ik twee weken geleden nog zat te bedenken waar ik nu weer eens een ervaring op zou gaan doen om over te schrijven krijg ik nu al voor de tweede week op rij donderdagavond ineens een uitnodiging. Ik wist al langer dat Teun, Miranda en Arlette iedere morgen een stille meditatie verzorgen in het Huis van Hier en Nu, maar ik had er nog niet eerder aan gedacht om hier wat mee te doen. Omdat mijn werkdag normaal om 4:00 uur begint kan ik er niet aan deelnemen en daarmee was de kous af. Toen ik donderdagavond via WhatsApp wat informatie aan Arlette vroeg over de producten van doTERRA nodigde ze me uit om te komen mediteren en ik dacht meteen ‘Yes, goed plan’.

Arlette had me verteld dat de deur open zou staan, zoals gewoonlijk was ik wat aan de vroege kant. De deur stond gelukkig al op en kiertje en toen ik binnen stapte kwam een lekkere geur me tegemoet. Ik herinnerde me van de yogales dat de woonkamer gelijk rechts zit dus nadat ik mijn schoenen had uitgedaan in de hal ging ik daar binnen. De kachel was aan en er brandde wat gedimd licht, er was nog niemand, maar er lagen en aantal kussentjes klaar, dus ben ik maar gaan zitten. Langzaamaan druppelde er wat mensen binnen. De laatste had volgens mij de deur wijd open laten staan want ik voelde een koude maar niet onaangename, luchtstroom over de vloer gaan. Als laatste kwam Teun binnen en met één slag op de klankschaal waren we begonnen. Ik vond het mooi om te zien dat Teun er een eigen draai aan geeft. De zen rituelen gaan volgens vaste regels, maar als je de grote lijnen in ieder geval vasthoud dan weet iedereen wat hij op welk moment moet doen. Eén slag op de klankschaal is net zo effectief als drie op het moment dat iedereen weet dat dit het begin van een meditatieblokje is. En waarom heel het huis wakker klepperen als iedereen weet dat de loopmeditatie begint, praktische zen zal ik zo maar zeggen. Het heeft wel een mindfull effect als je zonder iets te kunnen vragen ineens voor veranderingen staat, wat gaat er gebeuren, wat moet ik nu doen, doe ik het goed, hoe weet ik wanneer de loopmeditatie stopt? Mooi om te zien ook dat ik dus eigenlijk niet meer zo bewust met de rituelen bezig ben als in het begin. Blijkbaar doe ik ze een dus enigszins op de automatische piloot en dat is nu net niet de bedoeling.

Binnen zen is alles een aandachtsoefening, zelfs de afleiding. Bijvoorbeeld op het moment dat ik besefte dat ik zat te genieten van de geluiden van de ontwakende stad en het gefluit van de vogels merkte ik op dat ik aan het afdwalen was en ging dus weer terug naar het tellen van mijn ademhaling. Zelfs de mooie gedachte dat je de stilte kan voelen is een gedachte en dus afleiding. Door jezelf te oefen in het bewust worden van je afdwalingen en het loslaten van gedachten kun je in het dagelijks leven ook makkelijker gedachten observeren en loslaten als ze je niet dienen. Alhoewel ik vrij goed mijn gedachten kan loslaten en mijn aandacht steeds beter kan focussen droom ik nog steeds regelmatig weg. Eigenlijk is het meer dat ik me bewuster ben van de afdwalingen dan een aantal jaren geleden. Regelmatig blijven oefenen dus, twee maal daags twintig minuten schrijft de zenleraar voor, net als de tandarts adviseert met tandenpoetsen. Eén keer per dag is altijd nog beter dan geen keer natuurlijk, en als je het héél druk hebt… drie keer per dag. En om het helemaal goed te doen is het om fijn om zo vaak mogelijk samen te mediteren. Dit geeft een gevoel van verbondenheid en verdieping.

Mijn goede voornemen is om vaker op mijn vrije vrijdagochmeditatietend vroeg op te staan om in het Huis van Hier en Nu te gaan mediteren. De deur staat open en om 6:30 uur beginnen ze met de meditatie, twee keer 25 minuten zittende meditatie afgewisseld met loopmeditatie.

Huis van Hier en Nu

Duur van de les: 6:30 u tot 7:40 u

Type les: stilte meditatie

accommodatie

Bereikbaarheid : goed

Parkeergelegenheid: er zijn enkele parkeerplaatsen

Organisatie

Communicatie: via whatssapp of messenger

Betaling: dana

De les

Informatie: de meditatie gebeurt in stilte

Ambiance: een fijne omgeving om in aanwezig te zijn.