Het hart onder de riem.

Waarom is het soms zo lastig mediteren vol te houden?

  1. Het is lastig omdat meditatie het tegenovergestelde is van hoe we zijn geconditioneerd: altijd bezig zijn, elke minuut van de dag met actie vullen
  2. Het is nog geen gewoonte. Gewoontes kosten tijd.
  3. Het is moeilijk omdat mediteren soms heel saai voelt. Onze levens lijken spannender dan letten op je ademhaling.
  4. Er zijn veel interessantere dingen om te doen, zoals tv kijken, sporten, internetten etc. Denken we…
  5. Onze hersenen zijn gemaakt om steeds gestimuleerd te worden en het kost veel moeite die neiging te overwinnen
  6. We willen soms de emoties niet voelen en vermijden daarom mediteren. En dan is het juist goed om te gaan zitten.

Waarom zou je toch mediteren?

  1. Meditatie is het antigif tegen onze conditionering altijd maar bezig te zijn.
  2. Het is echt goed voor je. Het vermindert stress, verlaagt je bloeddruk, versterkt je immuunsysteem en zorgt voor een algemeen gevoel van well being
  3. Je ontwikkelt inzichten in je geest, lichaam, gewoontes etc
  4. Je leert nieuwe vaardigheden zoals compassie etc. Terwijl je mediteert ga je door allerlei stadia van goed, tot slecht, tot lelijk.
  5. En je brein kan echt wel nieuwe dingen leren. Je brein is plastisch en past zich aan. Maar daarvoor moet je wel een nieuwe gewoonte aanleren en elke dag gaan zitten
  6. Wat we oefenen groeit, wordt beter. Als je een rustige geest wilt oefenen, oefen dat dan. Op een vast moment.

Alles heeft oefening nodig. Om piano te spelen heb je 450 uur oefening nodig, viool 1200 uur, wedstrijdzwemmen 6000 tot 8000 uur.

10 suggesties voor een dagelijkse meditatie routine:

  1. Wees aardig voor jezelf en vergeef jezelf als het een keer niet lukt
  2. Sta toe dat het een gewoonte wordt. Probeer het elke dag op dezelfde plek en tijd. Hoe consequenter je bent, hoe beter het gaat.
  3. Bekijk je dag en kies een tijd die logisch is om te mediteren.
  4. Wees flexibel. Als je je ochtend meditatie mist, doe een wandeling in stilte. Gooi niet meteen de handdoek in de ring.
  5. Stel prioriteiten. Vraag jezelf af waarom je wilt mediteren, schrijf het op en lees het terug als het moeilijk wordt.
  6. Ga in het begin niet te lang zitten, begin met 10 minuten en bouw het uit naar 25.
  7. Beloon jezelf na afloop met een kop thee/iets lekkers/een aflevering van je favoriete serie
  8. Als alles mislukt, ga op je meditatie kussen zitten en adem 3 x diep in en uit.
  9. Als zitten echt niet gaat, lees een boek over meditatie, luister een podcast (Zen&zo) of schrijf in je dagboek
  10. Wees aardig voor jezelf.
    (met dank aan Lion’s Roar)

Nieuwe ma(a)n,


Spiritualiteit heeft in mijn ogen veel te maken met zelfonderzoek, vertrouwen, geloof, maar vooral ook met inzichten en verandering. Langzaam maar zeker ga ik anders naar de wereld kijken. Ik ben opgegroeid met een bepaald wereldbeeld wat het leven voor mij eenvoudig maakte ondanks de tegenslagen die er waren. Toen ik steeds meer ging beseffen dat veel tegenslagen te maken hadden met mijn wereldbeeld was ik toch even het noorden kwijt. “Wat doe ik verkeerd?”, “waarom overkomt mij dit?”, of sterker nog het gevoel van:”waarom wordt mij dit aangedaan?”. Hoeveel mensen denken er niet op die manier? Het is vaak het gevolg van een bepaalde onzekerheid die ontstaan is door negatieve ervaringen in het verleden. Ik heb geleerd dat je dan vaak de dingen blijft ervaren op eenzelfde manier. Een vergelijkbare situatie wordt door iemand anders vaak anders gezien omdat die er voorheen geen negatieve ervaring mee had. Het verandert pas als je het doorziet.

Het hele corona gebeuren valt zo samen met mijn ontwikkelingsproces dat ik me soms zowat verantwoordelijk voel voor de situatie. Ik doorloop een aantal processen waarover ik heel toevallig ook net in mijn coachopleiding van alles leer. Het is een soort rouwproces. Eerst de ontkenning, daarna de weerstand of boosheid ,onderhandelen, verwerken, verdriet en dan de acceptatie. Het is zoals het is, ik kan het niet veranderen, maar ik kan wel veranderen hoe ik er mee omga. Ik ga weer terug naar de basis. Zoals we binnen zen zeggen: beginners mind. Iedere keer weer opnieuw beginnen tot het goed gaat. Het beste wat ik voor mijn gevoel nu kan doen is aan mijn eigen fysieke en mentale gezondheid werken en als ik daar een ander mee kan inspireren om dit ook te doen, dan is dat helemaal fantastisch. Ik heb daarom het idee opgevat om na de carnaval iedere weekdag om 7 uur in de ochtend live te gaan mediteren en ik ben benieuwd wie er meedoet.

Om mezelf echt helemaal bewust te maken dat ik opnieuw begin bij het begin heb ik besloten om me weer eens helemaal kaal te scheren. Even weer het idee krijgen hoe het voelt om een boeddhistische monnik te zijn. Mooie bijkomstigheid is dat ik nu ook niet hoef te wachten tot de kappers weer open gaan om mijn wilde kapsel te laten fatsoeneren.

Zen zijn

Veel mensen hebben het idee dat zen een kwestie is van stilzitten, relaxen en niets doen. Vaak worden er allerlei geurtjes, plaatjes of geluiden gelinkt die het gevoel van rust creëren. Mijn ervaring is dat het vaak hard werken is om die rust te faciliteren en dat trucjes niet of alleen maar tijdelijk werken. Eigenlijk is de rust er altijd al, maar veel mensen hebben zoveel onverwerkte emotionele ervaringen, oordelen, patronen en overtuigingen dat de rust ver te zoeken is. Deze obstakels doorzien, verwerken en loslaten is het werk dat soms gedaan moet worden. Zoals het bijhouden van een tuin een terugkerende taak is kan je zeggen dat meditatie of introspectie dat ook is. Door zelfreflectie kun je leren doorzien wat je dient in het leven en wat niet.

We leven in een unieke tijd. De afgelopen jaren heb ik vaak gedacht dat de maatschappij op hol geslagen was. De frustratie en agressie die ik als vrachtwagenchauffeur op de weg, bij de klanten en onder collega’s ervaarde maakte dat ik hierin meeging. Dat samen met de werkdruk maakte mij gestrest. Nu heb ik stres altijd bewust kunnen gebruiken om te presteren in mijn werk. De juiste hoeveelheid stress zorgt ervoor dat je wakker en alert achter het stuur kan zitten als ieder al lang in bed ligt. Maar op een zeker moment kom je op een punt dat het chronisch wordt en dat het zich zowel fysiek al mentaal gaat uiten. Slaapproblemen hebben een wisselwerking met stress. Door de adrenaline ben je onrustig en kun je niet slapen, door een slaaptekort heb je de adrenaline nodig om te kunnen presteren.

Benauwdheidsklachten door astma werd COPD en mijn bloeddruk steeg tot alarmerende hoogten. Ook werd mijn lontje steeds korter. Om sociaal een beetje handelbaar te blijven heb ik mijn emoties leren onderdrukken waardoor de explosies eerder implosies werden en ik me steeds verder in mezelf terugtrok. Mijn explosieve interne emoties zijn er volgens mij de oorzaak van dat ik geen zin meer heb om spelletjes te spelen. Frustratie en ergernis heb ik leren ondergaan met een glimlach, maar ik kon er daardoor niets aan doen dat sarcasme en cynisme mijn uitlaatklep werden. Je wordt als het ware een snelkookpan, omdat de druk niet weg kan wordt je behoorlijk gaar. Dat gevecht tegen mezelf heeft me al twee keer op het randje van een burn-out gebracht.

Toen ik kennis maakte met zen.nl voelde dit als thuiskomen. Al na enkele lessen werd bijna alles wat me in zijn greep had zichtbaar. Door meditatie leerde ik gedachten die mij niet diende los te laten en gevoelens die omhoog kwamen te onderzoeken. Hierdoor ontstond steeds meer ruimte tussen gedachten en de emoties. Deze ruimte is de rust die louterend werkt. Dit beviel me zo goed dat ik leraar wilde worden. Na een aantal sesshins (zenretraite) was ik de rust zelve en ik voelde me erg gelukkig. Ik besloot om een andere baan te nemen zodat ik meer tijd kon vrijmaken voor mezelf en mijn beoefening.

Dit heeft uiteindelijk mijn rust behoorlijk verstoord en mijn hele leven op zijn kop gezet. Ik begreep zelf niet goed hoe dit allemaal zo fout kon gaan met alles wat ik geleerd heb. Mediteren kwam er op het laatst meer van, mijn benauwdheid kwam weer terug en het korte lontje was nu nog korter. Nu heb ik mezelf (en mijn collega’s) de afgelopen tijd één ding voorgehouden: klagen helpt niet. Klagen leidt tot frustratie en uiteindelijk wordt het klagen om het klagen en lost er niets op. Je hebt dus drie keuzes: je accepteert dat dingen niet zo zijn zoals je graag wil, je gaat naar de persoon die het kan veranderen of je loopt er van weg. Dat laatste heb ik gedaan. In het proces daar naar toe heb ik besloten om overal van weg te lopen wat mij niet meer gelukkig maakte en dat resulteerde in een pelgrimstocht. Hoe dat gelopen is kun je in een eerdere volg lezen.

Maar nu ben ik terug. Ik heb besloten om mijn leven anders in te richten. Hoe?, dat weet ik nog niet precies. Ik ben begonnen met een coachingopleiding en dat geeft me een erg goed gevoel. Een ander helpen met de dingen die ik geleerd heb van het leven maakt het leven meer de moeite waard. Het geeft alle pijn en frustratie uit mijn verleden meer mening voor mijn gevoel.

Samen mediteren

Evenement georganiseerd door: Shamanita    

Locatie: De Liefdeskerk, Mathenessestraat 33 Breda

Het is alweer even geleden dat ik iets geschreven heb over activiteiten waar ik aan deelgenomen heb. Door de drukte van mijn baan en bijkomende stress had ik moeite om in de juiste flow te komen om leuke dingen te doen en erover te schrijven. 

Ik had al een paar keer dit evenement gedeeld omdat ik zulke initiatieven zeer kan waarderen, zeker in deze tijd. Maar om zelf mee te doen schoof ik steeds voor me uit. Tot ik zaterdagavond moe maar voldaan thuis kwam van mijn werk en de uitnodiging langs zag komen. Toen voelde ik meteen, daar wil ik bij zijn. Ik mediteer regelmatig, maar samen mediteren vind ik veel fijner. 

Esther (Shamanita) had me een foto* gestuurd van de locatie en bij aankomst was ik er erg blij mee want ik zou de yurt daar niet gezocht hebben. De Liefdeskerk is een yurt in een loods. Er is een deurbel, en toen ik binnenstapte dacht ik even dat ik er misschien beter wel gebruik van had gemaakt want ik hoorde heel zacht stemmen maar ik zag niemand. Toen mijn ogen een beetje gewend waren zag ik een yurt waar de stemmen uit kwamen. Ik kreeg een warm welkom en ik mocht een plekje uitzoeken om te gaan zitten. We waren met zijn drieën. Lenneke kende ik al van haar verbindende activiteiten op Facebook. Na een korte introductie gingen we mediteren. Shamanita begeleidde de meditatie met de drum. Dit hielp mij om de onrust in mijn lijf wat makkelijker los te laten. Na een lange drukke werkdag die zaterdag had ik teveel en te snel gegeten en was vroeg naar bed gegaan. Dat was die zondagmorgen nog goed te merken in mijn buik. Maar de drum bracht rust en hierdoor voelde ik me erg ontspannen worden. Het wringen in mijn onderbuik ging over naar een rustig borrelen. Al snel ontstond er een diepe rust, de warmte van de kachel en de dempende werking van de yurt dragen hier enorm aan bij. Na enkele minuten verstomde het geluid van de drum en was er een intense stilte. Blijkbaar zit er een lek in het dak van de loods recht boven de yurt want om de zoveel tijd viel er een druppel op het dak van de yurt. Dit werkte voor mij als een soort mindfulnesbel. Als mijn gedachte aan het afdwalen waren bracht het haast voelbare geluid mij weer terug in het nu. Langzaam en zachtjes kwam het geluid van de drum weer terug. Op een zeker moment voelde ik dat het tijd werd om mijn ogen te openen en weer terug boven water te komen. Het duurde even voor ik weer volledig wakker was. Lenneke zei dat het best wat langer had mogen duren en achteraf vond ik dat ook wel. 

Na de meditatie hebben we nog een lekker kopje thee gedronken. We hebben nog een beetje gekletst over de wereld van vandaag en andere activiteiten die ik zou kunnen bijwonen. Ik vind het fijn om te praten met mensen die, net is ik, meer positiviteit in de wereld willen brengen, vooral in deze uitdagende tijden. 

Als je er ook een keer bij wil zijn is het goed om even een persoonlijk bericht te sturen naar Esther Ruiten/ Shamanita.

Duur van het evenement: +/- 30 minuten.

Wekelijks:

  • maandag :20:00-20:30
  • Zondag 10:00-10:30

accommodatie

  • Bereikbaarheid: Goed bereikbaar 
  • Parkeergelegenheid: Parkeren op straat

Organisatie

  • Communicatie: via messenger
  • Ontvangst: hartelijk
  • Betaling: donativo, in een potje of via een open tikkie

*

Geloven

Al op de basisschool begonnen bij mij de twijfels over het kerkgebeuren. De verhalen uit de bijbel vond ik fascinerend, maar er klopte voor mijn gevoel iets niet toen ik de geschiedenis van het geloof leerde. Niets dan negativiteit, oorlog en onderdrukking. De kerken met hun pracht en praal waren in mijn ogen protserig en ik kreeg het idee dat dit ten koste was gegaan van de goedgelovige arbeider. Ik heb mijn communie gedaan en ben gevormd voor ik werkelijk mijn mening kon vormen over het geloof. 

Vrij jong heb ik besloten om niet meer in God te geloven. Aanvankelijk was ik er nog onzeker over en durfde me niet goed af te zetten tegen het geloof met de onderliggende gedachte: voor het geval dat hij toch bestaat … Maar later wist ik het zeker. Vooral toen ik rond mijn zeventiende naar een internaat ging om in Hoogstraten de horeca opleiding te volgen. Ik liep toen tegen een aantal dingen aan die voor mijn gevoel niet klopte. Toen ik na een jaar de school verliet ging het niet goed met mij. Militaire dienst was aanvankelijk geen pretje, maar heeft me uiteindelijk wel wat meer zelfvertrouwen gegeven, daarna was ik echt van God los om het zo maar te zeggen. 

Ik heb altijd wel het gevoel gehad dat er meer is tussen hemel en aarde. Mede door zen ben ik dingen gaan ervaren die niet logisch te verklaren zijn. Ik ben bepaalde dingen voorzichtig gaan onderzoeken en kom dan zaken tegen die met denken niet te verklaren zijn. Als je groeit in je spiritualiteit kom je steeds meer dingen tegen die wijzen op een hogere intelligentie in wat voor vorm dan ook. Als je alleen al kijkt naar de natuur en hoe bepaalde figuren en patronen zich met mathematische precisie herhalen kun je het eigenlijk niet meer ontkennen. 

Door de dood van mijn vader is er opnieuw een soort twijfel ontstaan. In de laatste weken voor zijn dood ging mijn vader weer meer vasthouden aan zijn geloof. Door alle rituelen na het overlijden ben ik toch weer wat bewondering gaan voelen voor de kerk. Ik heb op een zeker moment bedacht dat ik Jezus wel een toffe peer vond, maar dat ik weinig op had met zijn pa of wat zijn volgelingen er van gemaakt hebben. Dat is blijven hangen. 

Als iemand mij een aantal jaren geleden had verteld dat ik op pelgrimstocht zou gaan zou ik hem voor gek verklaard hebben. Het was nog nooit in mijn gedachten opgekomen dat dit een mogelijkheid zou zijn. Nadat ik enige tijd geleden vanuit soort van wanhoop om hulp gevraagd heb aan wat er dan ook maar mag zijn kwamen er ineens een aantal dingen op mijn pad die mij in de richting van Santiago de Compostela wezen. Nadat ik een mooie film had gezien over iemand die bij toeval op de Camino terechtkomt heb ik in het weekend dat erop volgde een aantal inzichten in mijn leven gehad die mij hebben doen besluiten om er een streep om te zetten. Het leven zoals het nu is daar ben ik mee klaar. Ik ga lopen en dan uit proberen te vinden wat ik wil met het tweede deel van mijn leven.

Nu ik de keuze gemaakt heb zie ik dat er al die tijd al een aantal wegwijzers in deze richting wezen.2 jaar geleden hebben we Santiago de Compostela bezocht toen we logeerden bij de ouders van onze toenmalige Spaanse schoonzoon. Bijna 3 jaar geleden ben ik vrij spontaan ander werk gaan doen waarbij ik behoorlijk veel kilometers op een dag moet lopen.

Tijdens mijn zenopleiding heb ik verhalen gehoord van mensen die soortgelijke stappen hebben genomen in hun leven en daar uiteindelijk een stuk gelukkiger door geworden zijn. Wat ik wel bijzonder vind is dat ik hierdoor weer enigszins in contact kom met mijn katholieke achtergrond. Er werd weer gevraagd om mijn doopnamen. Kort daarna las ik iets over de apostel Jacobus wiens graf de basis is van de stad Santiago (San Tiago = Sint Jacob). Jacobus was een broer van Johannes, en goede vriend van Petrus. Nu ben ik vernoemd naar mijn vader en die ook naar zijn vader met als verschil dat mijn doopnamen (Petrus Johannes) de naam Jacobus missen die mijn vader en opa er wel achter hebben staan. Mijn vader heeft mij wel eens verteld dat opa het hem behoorlijk kwalijk heeft genomen. En nu ga ik op zoek naar Jacobus. Op het moment dat ik dat besefte kreeg ik kippenvel op mijn armen.

Het lijkt wel of ik geroepen wordt, maar door wie of door wat? Of maak ik mezelf dit allemaal maar wijs? het idee om op avontuur te gaan vervult mij met enthousiasme. Als ik van de andere kant zie hoe ver ik ga lopen voel ik toch wel wat angst. Kan ik dit wel? Wil ik dit wel echt? Is dit wel wijs? Maar met het idee in mijn achterhoofd dat dit iets is wat ik moet doen vertrouw ik erop dat ik het ga volbrengen. Geloven doe ik vooral in mezelf dat heb je wel nodig op zo’n tocht. Maar ik geloof ook in de goedheid van de mens, dat wie goed doet, goed ontmoet. En wat meer is tussen hemel en aarde? Wie weet wat ik tegenkom op mijn pad?